You never know…

 You never know…

από την Ελένη Βρεττού

 

Ας μιλήσουμε με εμένα για εμένα 

και ίσως μέσα κάπου δεις κι εσένα !  

    Θα σου μιλάω στον ενικό όχι από ασέβεια

αλλά γιατί αυτά που θα σου πω χρειάζονται οικειότητα 

άλλωστε για να διαβάζεις αυτό το blog κάπως  γνωριζόμαστε

έχουμε τουλάχιστον ένα κοινό έιμαστε ερωτευμένοι με τη ζωή  .

    Στη ζωή μας κλειδώνουμε μια σειρά από πράγματα,

το σπίτι μας, 

το αμάξι  μας,

το κινητό μας, 

χιλιάδες πράγματα

κλειδώνουμε και ξεκλειδώνουμε

όλη την ώρα και με την ίδια ευκολία και καλά κάνουμε!

στη ζωή μας όμως κάποτε κλειδώνουμε και τους εαυτούς μας σε

καταστάσεις ,τυπολογίες ,διάφορα πράγματα 

και καλά δεν κάνουμε γιατί δεν γνωρίζουμε να τους ξεκλειδώνουμε

και κλειδωμένοι δεν ζούμε

πραγματικά .

    Όνομα Ελένη

  γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα .

  Τα καλοκαίρια όμως μεγάλωνα πλατσουριζοντας στα νερά ενός χωριού της Μάνης

  από όπου ο Παρης 

  έκλεψε;

  κλέφτηκε;

  ξεμυαλίσε;

  διέφθειρε;

  απήγαγε; 

Όλα τα παραπάνω ή

κάτι άλλο? ,,,

σίγουρα όμως από έρωτα την ωραία Ελένη, με μέσο πλωτό.

    Από μικρή, μου άρεσε να ταξιδεύω στις παράλληλες πιθανοτητες της θέασης του κόσμου όπως τον ξέρουμε, αυτό το λέμε φαντασία

και μοιραία  η συνήθεια αυτή οδηγεί

σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες !

    Από μικρή μου άρεσαν τα ταξίδια μεταφορικά και κυριολεκτικά ένιωθα πάντα ότι με

πλούτυναν, διεύρυναν τους ορίζοντες και την φαντασία μου και καταργούσαν φόβους ανεδαφικούς και μικρά κλειδώματα.

    Από μικρή όμως

Δεν έδινα τη σημασία που

έπρεπε στις λεπτομέρειες άρχισα να το μαθαίνω εμπειρικά

 βήμα βήμα .

Δίνοντας παραπάνω σημασία στην λεπτομέρεια άρχισα ασυνείδηταστην αρχή να χρησιμοποιώ όλες μου τις αισθήσεις σε ότι κάνω να είμαι απόλυτα εκεί σε ότι

επιλέγω συνειδητά .

    Όταν έφτασε η στιγμή να σου γράψω από εδώ μου ήρθαν χιλιάδες  ιστορίες

στο μυαλό αποφάσισα να σου γράψω για αυτή

που ήρθε πρώτη,

πιο αφιλτράριστη,

πιο δυνατή μέσα μου

τη δεδομένη στιγμή . Γιατί πια έμαθα να δίνω περισσότερη σημασία

στην παρόρμηση αυτή τη θετική, στο ένστικτο σε όλες τις αισθήσεις

στο τι είναι αυτό που όταν το κανείς νιώθεις όμορφα?

πως είναι?

γιατί το κανείς ?

με ποιο τρόπο?

είναι ένας από τους τρόπους που έχω για να προςελκυω οτιδήποτε

θετικό και να διώχνω οτιδήποτε αρνητικό μπορεί να έχει τρυπώσει.

 Έτσι η παρακάτω εμπειρία θα προσπαθησω

να σου μεταφερθεί εμπειρικά και αν σε

κάποια στιγμή, σε μια μονο στιγμη σε καταφέρω να με

συναισθανθείς, να χαθείς σε αυτή

σα να την ζεις

θα χαμογελάσω πονηρά και με ικανοποίηση .

Μεσημεριάτικο καλοκαίρι,

σε καλοκαιρινή θεατρική σκηνή

Τρίτη φορά πρόβας-συνάντησης,

Κάθομαι οκλαδόν στο ξύλινο πάτωμα είναι ζεστό,

η αίσθηση αυτή με ηρεμεί

από το μοναδικό παράθυρο φαίνεται ο Παρθενώνας μόνο αυτός σαν σε κορνίζα

λουσμένος στο φως,

ακούγεται η φωνή μιας Ξεκούρδιστης λατέρνας

 αρχέγονη κλήση στο τώρα μου . 

Ο σκηνοθέτης εξηγεί ότι θα πρέπει  να αρχίζουμε να γράφουμε τις ιστορίες μας

(ήταν ο απαράβατος όρος θα γράφαμε, θα σκηνοθετούσαμε και θα παίζαμε ο ένας στο έργο του άλλου)

  Ιστορίες μικρές , αυτοτελείς,προσωπικές.

    Προσοχή διάλειμμα εσωτερικής σύγκρουσης .

  Μα τι στο καλό ηθοποιός είμαι, ούτε να σκηνοθετήσω ούτε να γράψω θέλω

Ααααχ! καλά δεν περναγαμε στον αυτοσχεδιασμό ειπε η Ελενίτσα (η μικρή μου φάλτσα νότα άρνησης) .

  Τότε γιατί δέχτηκες; απάντησε η Ελένη 

  Ελενιτσα -γιατι μου αρεσει ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης ασε που δεν πίστευα ότι θα επιμείνει κιόλας ! 

    Αμήχανα μετέωρα ψελλίζω με φωνή βοή

Εγώ δεν γράφω!

    Αποφασιστικά ήρεμα ο σκηνοθέτης με ενημερώνει

  ‘Ολοι θα γράψουν!Οποίος δεν θέλει μπορεί να φύγει ….

Να φύγει δεν είμαστε καλά! όχι δεν εγκαταλείπω θα το αντιμετωπίσω

και η Ελενίτσα της ανταπαντά ναι μωρε σιγά θαγράψουμε

 μια όμορφη

    ανώδυνη

    ιστορία και

    διασκεδαστική δεν θα εμβαθύνουμε κιόλας !

    Μύριζε ο χώρος φρεσκοτριμμένο καφέ

Η μυρωδιά αυτή πάντα με ηρεμούσε

    Ναι είχα πάρει την απόφαση μου!

         Είχα πάντα μια δυσκολία να αποτυπώσω σε γραπτά κείμενα, πέραν των εκθεσεων και ζητημάτων κοινωνικής υφής, πράγματα προσωπικά ενώ ταυτόχρονα είχα μια εφεση όπως συχνά λέμε στον γραπτό λόγο, δεν θυμάμαι πότε και γιατί ξεκίνησε η δυσκολία, απλά θυμάμαι ότι στην εφηβεία ότι έγραφα το έσκιζα γιατί όταν το διάβαζα ξανά δεν το έβρισκα καλό ,δεν το έβρισκα ότι είναι εγώ,δεν ήθελα να το βρει κανείς άλλος, ένιωθα άσχημα, εκτεθειμένη, εκτός των ορίων ασφαλείας μου με τρόπο που δεν μου άρεσε. Το παράταιρο στην όλη υπόθεση του γραψίματος ήταν ότι ως άνθρωπος μου άρεσε να ξεπερνώ τους φόβους μου με τρόπους δημιουργικούς ώστε να είμαι ο εαυτός μου πραγματικά. 

    Αρχίσαμε να γράφουμε όλοι εκεί αραδιασμένοι παντού

σαν μια ομάδα χιππιδων

 άλλοι στις σκάλες

άλλοι στα τραπεζάκια της εσωτερικής άυλης,

που μύριζε γιασεμί παλιάς ελληνικής ταινίας ,

στο φουαγιέ,

στην αίθουσα,

στους διαδρόμους

ήσυχοι που και που ακουγόταν ένα ψιλόβροχο από ψιθύρους βρήκα εκείνο βρήκα το άλλο,

εγώ απολύτως ασυγκέντρωτη δεν έβρισκα τίποτα .

  Στο τέλος της μέρας ήρθε η στιγμή να διαβάσουμε ότι είχαμε γράψει και όντως κάποια σπουδαία διαμαντάκια έκαναν την εμφάνιση τους, μέσα από ιστορίες με καταπληκτικές ιδέες και εικόνες.

Εγώ ελαφρώς ικανοποιημένη που είχα καταφέρει να γράψω κάτι απλό,

ατένιζα ανέμελα τη φούξια βουκαμβίλια του απέναντι νεοκλασικού στο ίδιο παράθυρο του Παρθενώνα,

κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου,

ανυποψίαστη για την ιστορία του ασυνείδητου που ήδη είχε αρχίσει να αναδύεται .

  Όταν την διάβασα ο σκηνοθέτης είπε ότι ωραία ιστορία αλλά την σταματώ,

κάποιο τοίχο, υψώνω, κάπου φρέναρα τις σκέψεις μου τις σταματώ εξηγώντας .

Ενιωσα το πάτωμα να με καταπίνει

και ξερόκαταπίνοντας

πάντα με ύφος άρθρωσα: Μα πως θα καταλάβουν τι θέλω να πω ?

 Και τότε ειπώθηκε η φοβερή ατάκα που με ξεκλείδωσε

 με ακόμα φοβερότερο ύφος

  -μην αναλύεις απλά ΜΗΝ ΕΞΗΓΕΙΣ όποιος είναι να καταλάβει θα καταλάβει όποιος

  είναι να μην καταλάβει δεν θα καταλάβει ότι και να κάνεις !Στην τέχνη δεν εξηγούμε .

Ωχ! μπλέξαμε λέει η Ελενίτσα

 Και ακολουθούν μερικά λεπτά daydreaming

Δυο γιατροί με μάσκες χειρουργείου και καπέλα με φακό

  είχαν αναλάβει τον εγκέφαλο μου ο ένας έλεγε στον άλλον χαχανιζοντας ότι δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει με αυτόν τον εγκέφαλο ενώ επιλέγει να εκτεθεί μέσω της θεατρικής τέχνης γιατί τέτοιο πρόβλημα με την συγγραφή .

    Το ίδιο βράδυ γύρισα σπίτι και έγραφα ως το πρωί

    λέξεις,

σκέψεις,

  εικόνες

 αφιλτράριστες

  όπως έρχονταν πολύ γρήγορα

  ανησυχώντας μήπως τις χάσω .

 Μην εξηγείς.

 Ώστε αυτό ήταν φοβόμουν ότι δεν θα με καταλάβουν και εξηγούσα, σε βαθμό απολογίας ….

Πλήθος ερωτημάτων με κατέκλυσε μα τι έγινε? Είχα ξεπεράσει αυτόν τον αρχέγονο φόβο του τι θα πει ο κόσμος για το αν θα κάνω το τάδε πράγμα ή όχι , από μικρή ηλικία με την βοήθεια του μπαμπά μου αλλά μάλλον με απασχολούσε ακόμη η αποδοχή και με κλείδωνε ?


Και το μην εξηγείς από το συγκεκριμένο άνθρωπο με το συγκεκριμένο ύφος

ουφ! Με απελευθέρωσε 

    Την επόμενη μέρα το διαβάσαμε με έχρισαν ως την ντανταϊστρια της ομαδος δεν ξέρω αν ίσχυε ακριβώς όμως το υιοθέτησα ήταν αυθόρμητο και όμορφα αυθάδικο και δημιουργήθηκε η λεγόμενη ΡΟΗ που μας βοήθησε όλους να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο μας και να αφεθούμε σε ένα απολαυστικό ταξίδι.

  Ναι με την τέχνη δημιουργείς κόσμους, δρόμους  να περπατήσεις .

Κάποτε φτάσαμε στην πρεμιέρα των έργων.

Άνθρωποι που με ήξεραν και που δεν με ήξεραν μου έλεγαν πόσο τους άρεσε η παράσταση γενικά και μου έδιναν συγχαρητήρια και για την ιστορία μου.

Ύπήρξε όμως και ένας άγνωστος σε εμένα θεατής ο οποίος σε τρεις προτάσεις μου είπε ότι ακριβώς ήθελα να πω μέσα από την ιστορία μου σαν να ήταν στο μυαλό .

  Καταπληκτικό?

Φωτίστηκα σα πυγολαμπίδα 

  Άρα με καταλάβαιναν και μάλιστα πολύ

  όταν τους το επέτρεπα. 

 Το τι συμβαίνει όταν δεχόμαστε μια πρόκληση θετικά !

Όταν βουτάμε σε νέες εμπειρίες όμορφες με μυαλό,σώμα και συναισθημα Ολόκληροι , αγνοώντας αν μπορούμε,με αβέβαιο αποτέλεσμα ,

 με μόνες βεβαιότητες ότι κάνουμε κάτι θετικό και το ένστικτο ότι είναι μια όμορφη εμπειρία σίγουρα θα βρούμε κάτι κάτι από τον εαυτό μας ώστε να αυτόβελτιωθούμε  ,σίγουρα θα βρούμε ανθρώπους και καταστάσεις που μας εμπνέουν και

σίγουρα τη ζωή να νικά !

    Το σημαντικό αυτής της εμπειρίας ήταν ότι θυμήθηκα

πως ξεκίνησε αυτός ο φόβος

από που

 όχι μόνο έγραψα σκηνοθέτησα(που δεν μπορούσα να το φανταστώ ότι θα μου συνέβαινε λέμε ) και παίξαμε κάτι που ομολογουμένως ήταν από την Ελένη,αλλά έμαθα και άλλους όμορφους κόσμους που έφεραν τα υπόλοιπα παιδιά , έζησα κι εκεί ……………

 Βγήκα νικήτριααπέναντι στο φόβο μου με μια άγρια χαρά απέναντι στην εμπειρία της δημιουργίας αυτής .

    Ζεις όμορφα πραγματικά και ουσιαστικά όταν κάθε πρόκληση την αντιμετωπίζεις θετικά! 

Όσο έγραφα αυτό το κείμενο μια φράση του αγαπημένου Oscar Wilde στριφογυρνούςε στο μυαλό μου ´´ nothing can cure the soul but the senses, just as nothing can cure the senses but the soul ” 

    Υστερόγραφο:όροι όπως daydreaming,ντανταΐσμός , ροή,αυτοβελτίωση και άλλα.

δεν θα εξηγηθούν διότι εκτελώ εντολές σκηνοθέτη ακόμη! 

Και ερήμην του!

Ευτυχώς βέβαια σας επιτρέπεται να googlάρετε .

Χάρηκα που τα είπαμε! φιλιά

 

 

Λίγα λόγια για την αρθρογράφο:

Πάλι για εμένα θα μιλήσουμε φοβάμαι, είμαι η Ελένη όπως είπαμε ήδη, υπάρχουν τόσα πράγματα που με ενδιαφέρουν σε αυτή τη ζωή και το όνειρο μου είναι να τα πραγματοποιήσω. Έχω σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Πολιτικό Νομικής και στην Δραματική Σχολή “Νέο ελληνικό θέατρο του Γ. Αρμένη” και για καιρό ζούσα δύο ζωές μια καλλιτεχνική και μια διοικητικό-επιστημονική ακόμα τις ζω, πιο κατασταλαγμένα βέβαια. Έτσι έχω εργαστεί, ως ηθοποιός στο θέατρο και τον κινηματογράφο, έχω αρθρογραφήσει πάντα σε ζητήματα που άπτονται της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής θεματολογίας, ως υπεύθυνη στο γραφείο τύπου εταιρείας δημοσίων σχέσεων καλλιτεχνικών παραγωγών πάντα, ενώ από την άλλη έχω εργαστεί στον τομέα της επιστημονικής έρευνας, και στο Υπουργείο εξωτερικών. Παράλληλα έχω ασχοληθεί με το χορό και με την μουσική και επειδή όπως είπαμε μου αρέσουν τα ταξίδια είτε επαγγελματικά είτε αναψυχής (συνδυάζονται πίστεψε με), μιλώ αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά (όχι αναγκαστικά από άποψη) και με κάθε μου ταξίδι κάνω μικρές σχετικά επιτυχημένες απόπειρες εκμάθησης νέων γλωσσών. Στον όποιο ελεύθερο χρόνο η ενασχόληση με την τέχνη είναι καθοριστική , ενώ παράλληλα μου αρέσει να ασχολούμαι με την ψυχολογία και την γυμναστική. Τα τελευταία χρόνια συνδιοικώ μια εταιρεία κατασκευής επαγγελματικού εξοπλισμού κουζίνας και στον χρόνο που απομένει εξακολουθώ να επικοινωνώ καλλιτεχνικά. Μέσα από την σπουδαστική και εργασιακή μου εμπειρία θεωρώ κλειδί σε οποιοδήποτε τομέα την αρετή της συνεργασίας (ιδιαίτερα μεταξύ ατόμων διαφορετικών πολιτισμικών καταβολ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑