“Αυτός που λέει ναι κι αυτός που λεει όχι”

Αν μπορούσαμε να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στις ζωές μας και προσπαθούσαμε να μετρήσουμε πόσες φορές έχουμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «ναι» και τη λέξη «όχι», ποια πιστεύετε ότι θα κέρδιζε σε αυτή την αναμέτρηση; Θα μου πείτε πως είναι θέμα ανθρώπου, χαρακτήρα και συγκυριών και θα έχετε, φυσικά, απόλυτο δίκιο, αλλά για σκεφτείτε για λίγο, αν μπορούσε ο καθένας από εμάς ξεχωριστά, για τη δική του τη γραμμική πορεία στο χρόνο, να υπολογίσει την αναλογία καταφατικών και αρνητικών απαντήσεων σε ευθείες και σε πλάγιες ερωτήσεις, τι είδους συμπέρασμα θα μπορούσε να βγάλει;

Θα έχετε παρατηρήσει κι εσείς πως υπάρχουν, από τη μία μεριά, εκείνοι που σπανίως δίνουν αρνητικές απαντήσεις γιατί θεωρούν πως η θετική στάση απέναντι στη ζωή επιβάλλει καταρχάς την αποδοχή και κατά συνέπεια το απόλυτο σύνθημα που όλους μας ενώνει είναι το «ναι»! (Δεν φαντάζομαι να πήγε αλλού ο νους σας;). Αυτά τα «πρεζάκια» της θετικής σκέψης, λοιπόν, το έχουν εύκολο το «ναι» και δεν το μετανιώνουν. Από την άλλη υπάρχουν και κάτι άλλοι που αναγκάζονται από μόνοι τους να απαντάνε μόνο θετικά γιατί πάσχουν από το σύνδρομο του καλού παιδιού και δεν θέλουν να στεναχωρήσουν, να δυσαρεστήσουν, να απογοητεύσουν κανέναν. Είναι πάντα εκεί, κάνουν πάντα υπερωρίες, βγάζουν όλη τη λάντζα, είναι πάντα διαθέσιμοι και έτοιμοι να βοηθήσουν και ακόμη και αν τα «ακούνε» από πάνω, δεν αντέχουν να αρνηθούν μη τυχόν και χαθεί το προφίλ του καλού παιδιού (στο καλάθι δεν χωρεί, στο κοφίνι περισσεύει).

Στην αντίπερα όχθη, τα παιδιά του «όχι». Συνήθως δεν μπορούν να σε βοηθήσουν γιατί κάνουν κάτι άλλο, δεν μπορούν να μείνουν παραπάνω γιατί κάπου αλλού πρέπει να βρίσκονται, δεν μπορούν να σε συναντήσουν όταν εσύ το προτείνεις γιατί υπάρχει κάτι άλλο που μπαίνει σε προτεραιότητα, δεν μπορούν να σου κάνουν τη χάρη γιατί δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να εκτεθεί, δεν μπορούν να σου δώσουν αυτό που ζητάς γιατί το κρατάνε για τον εαυτό τους. Πολλοί θα τους πούνε «παράξενους» ή και ακατάδεχτους, δύστροπους, ανάποδους, αρνητικούς και άλλα τέτοια κοσμητικά επίθετα για να τους περιγράψουν γιατί σε κανέναν μας δεν αρέσει να ακούει όχι. Παρόλα αυτά, εγώ θα ρωτήσω το εξής: μήπως τελικά τα παιδιά του «όχι» περνάνε καλύτερα; Και κυρίως μήπως καταφέρνουν να κρατήσουν τον εαυτό τους αλώβητο κι ανέγγιχτο από τη φθορά; Μεταξύ μας, μάλλον ναι.

Παρόλα αυτά, χωρίς να φτάσει κανείς στα άκρα, είναι, νομίζω, καθαρό σε όλους πως οι αρνήσεις μας είναι εκείνες που μας βάζουν στο σωστό δρόμο. Τα «όχι» μας τοποθετούν τα όρια σε εμάς και στους άλλους και κανείς δεν «ξοδεύεται» αναίτια και υπερβολικά. Αν δεν αντέχουμε να αποκριθούμε αρνητικά σε ό,τι και αν μας ζητηθεί, τελικά καταλήγουμε να αρνούμαστε στον εαυτό μας. Και στο τέλος, αρνούμαστε ΤΟΝ εαυτό μας.

Τα «όχι» δεν μας απομακρύνουν από τους άλλους. Μας φέρνουν πιο κοντά σε μας.

Win-win situation!

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑