Χρόνια σου πολλά, Πατέρα!

Στην Παγκόσμια Γιορτή του Πατέρα, που γιορτάζεται στη χώρα μας κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Μια μέρα αφιερωμένη και στο δικό μου πατέρα, στον πατέρα των παιδιών μου, στους πατεράδες που γνώρισα και θαύμασα τη σχέση που είχαν με τα παιδιά τους και σ’ εκείνους που εύχομαι να διεκδικήσουν το ρόλο τους στην οικογένεια και να δώσουν στα αγόρια και στα κορίτσια τους δύναμη, σοφία, γνώση ζωής και ικανότητες που μόνο ένας πατέρας κατέχει.

Στην κοινωνία μας θεοποιήσαμε το ρόλο της μητέρας στην οικογένεια , που αμφισβήτητα είναι καθοριστικός για το κάθε παιδί σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις ηλικίες.

Εξ’ ίσου σπουδαίος και σημαντικός όμως είναι και ο ρόλος του πατέρα. Μια δυνατή παρουσία στη ζωή των παιδιών του, στις δραστηριότητες τους, στα παιχνίδια τους και στις σχέσεις τους, για να τα διδάξει διεκδίκηση, αγωνιστικότητα, ισορροπία, στρατηγική σκέψη και τόση άλλη γνώση που του έχει δώσει η ζωή και την έχει βιώσει και επεξεργαστεί μέσα από τα δικά του αντρικά φίλτρα.

Μην ενοχλείστε, μητέρες, με όσα γράφω. Πηγαίνετε πίσω, στην δική σας παιδική ηλικία και φέρτε στο μυαλό σας το δικό σας πατέρα. Θυμηθείτε πόσα μάθατε από εκείνον, από τα πράγματα που φτιάξατε μαζί, από τις στιγμές – λίγες ή πολλές – που μοιραστήκατε,  από τις συζητήσεις σας, από την επικοινωνία σας,  από αφηγήσεις της καθημερινότητας του, από  συμπεριφορές του.

Άλλα πράγματα, διαφορετικά από αυτά που διδαχτήκατε από τη μητέρα σας.

Ή ακόμα, αν ο πατέρας σας δεν ήταν όπως θα θέλατε να είναι, πόσα χάσατε από την ουσιαστική ή μεταφορική απουσία του, πόσο θα επιθυμούσατε να ήταν πιο κοντά σας, πόσο σας λείπει ένα ουσιώδες και δυνατό κομμάτι από μέσα σας.

Μου έλειπε κι εμένα ο μπαμπάς μου. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από το μηδέν στη ζωή του, με μόνη βοήθεια την αγάπη της μητέρας μου που τον στήριζε σε κάθε απόφαση του. Στον αγώνα της επιβίωσης και της δημιουργίας, οι ώρες που έλειπε από το σπίτι ήταν πάρα πολλές. Το βράδυ όμως, σαν τώρα το θυμάμαι, έπαιρνε τυχαία από τη βιβλιοθήκη έναν τόμο από την εγκυκλοπαίδεια του ‘ Ηλίου΄ και μας διάβαζε. Όλοι γύρω του, να ακούμε με όλες μας τις αισθήσεις και να ταξιδεύουμε σε λέξεις, σε νοήματα, σε εικόνες και σε κόσμους νέους. Μυσταγωγία και μύηση στις τέχνες, την ποίηση, τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη γνώση.

Τις Κυριακές που δεν είχα μαθήματα, τον ακολουθούσα σε όποιο χωριό κι αν τον καλούσαν  για να ψάλλει στη λειτουργία. Κι ας σηκωνόμουν από τα χαράματα.

Και τον παρατηρούσα. Πώς συμπεριφερόταν, πώς μιλούσε σε όλους, πώς αστειευόταν και πώς πείραζε τους φίλους του, πώς γελούσε και έπαιζε με τα παιδιά, πώς αγαπούσε και πώς σεβόταν τους άλλους, πώς έπαιζε ‘κολτσίνα’ και ‘πρέφα’ στο καφενείο που μαζευόμασταν μετά την εκκλησία, πώς χαιρόταν το παιχνίδι χωρίς να τον νοιάζει αν κέρδιζε ή αν έχανε. Πόσο ήταν δίκαιος και συνεπής στις συναλλαγές του, πόσο προσεκτικός στα λόγια του και πόσο απλόχερος στους επαίνους του. Πόσο ενδιαφερόταν για τη ζωή και την καθημερινότητα των άλλων ανθρώπων κι ας ήταν τόσο διαφορετική από τη δική του. Και αυτό που καμάρωνα πιο πολύ απ΄ όλα, πόσο χαιρόταν με την προκοπή των άλλων, πόσο ένοιωθε χαρά με τη χαρά τους!

Δε θυμάμαι ποτέ να προσπάθησε να μου μιλήσει για όλα αυτά. Μου τα χάρισε όλα με το παράδειγμα του. Έτσι απλά. Στις στιγμές ζωής που μοιραστήκαμε.

Κι όταν μεγάλωσα και μπήκα στις προσωπικές μου ανησυχίες, μου είπε: » Ό,τι επιλογή κι αν κάνεις, εγώ θέλω να είσαι εσύ ευτυχισμένη. Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου» Κι έτσι μου δίδαξε τι σημαίνει ανάληψη προσωπικής ευθύνης.

Και το δώρο ζωής που μου έκανε ήταν όταν σε μια επαγγελματική μου ιδέα μου είπε: » Δε σε φοβάμαι εσένα! » Αυτή την κουβέντα του την έχω ξανακούσει πολλές φορές μέσα μου σε δύσκολες μου στιγμές ή σε στιγμές που χρειαζόμουν δύναμη ή εμψύχωση ή ώθηση.

Όλο αυτό το δέσιμο που είχα με τον πατέρα μου, δεν έκανε καθόλου υποδιέστερη τη σχέση μου με τη μητέρα μου. Εκείνη, ένας δυναμικός, ευαίσθητος και γλυκός άνθρωπος, μου χάρισε άλλες ικανότητες και ανεκτίμητα δώρα ζωής.

Η θέση λοιπόν του κάθε γονιού στην οικογένεια δεν είναι ανταγωνιστική. Ούτε χρειάζεται ο κάθε ένας να διεκδικεί με  διάφορους τρόπους το μονοπώλιο της αγάπης του παιδιού του ακυρώνοντας τον άλλον.

Αν ακυρωθεί ένα από τα δύο γονεϊκά πρότυπα, είναι τεράστια η ζημιά για το παιδί, για την ψυχική του ισορροπία, για το πόσο θα αγαπήσει τον εαυτό του, το φύλο του, το σώμα του, την οντότητα του, ακόμα και για το πώς θα διαμορφωθεί μέσα του η αντίληψη του και η συμπεριφορά του προς τους άλλους.

Αργότερα,  θα μεταφερθούν τα τραύματα στην επιλογή συντρόφου και μέσα από αυτόν/ήν  θα προσπαθήσει να καλύψει κενά από την έλλειψη του γονεϊκού ρόλου. Προσδοκία που μόνο σε αποτυχημένες σχέσεις μπορεί να οδηγήσει, εφ΄όσον κανείς δε θέλει ούτε και πρέπει να παίξει ρόλο γονιού για τον άλλον.

Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν οι μητέρες ότι χρειάζεται να αφήσουμε χώρο στον πατέρα των παιδιών μας για να δημιουργήσει δεσμούς ισχυρούς μαζί τους.  Το χρειάζεται κι ο ίδιος, το χρειάζονται και τα παιδιά, το χρειάζεται και η οικογένεια.

Κι ας γίνει αυτό χωρίς τη δική μας κριτική.

Ας συνειδητοποιήσουμε οτι δεν τα ξέρουμε όλα. Κι αν δούμε λάθη σοβαρά στη συμπεριφορά, ας προσπαθήσουμε με αγάπη και υπομονή να ευαισθητοποιήσουμε τον πατέρα και να τον κάνουμε πιο συνειδητό στην επαφή του με τα παιδιά.

Ας λάβουμε υπ’ όψη μας οτι ίσως κι εκείνος να μην ξέρει πώς να λειτουργήσει, ίσως ο δικός του πατέρας να ήταν ένας ‘απών’ στο μεγάλωμα του και να μην έχει παράδειγμα να ακολουθήσει, οπότε θα χρειαστεί να δημιουργήσει μόνος του το ρόλο του. Που δεν είναι εύκολο, αλλά θα είναι μία διαδικασία λυτρωτική για τον ίδιο και πολύ ωφέλιμη για τα παιδιά.

Κι εσείς πατεράδες, πάψτε να βολεύεστε με την αποστασιοποίηση σας στη λήψη αποφάσεων για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σας. Διεκδικείστε τη θέση σας στην οικογένεια, διεκδικείστε τις στιγμές μαζί με τα παιδιά σας, διεκδικείστε τη δημιουργία δεσμών ουσίας, σοφίας και μοιράσματος που θα χαρίσουν πλούτο ζωής σε σας και στα παιδιά σας.

Αυτή είναι η δυναμική των υγειών και ισχυρών οικογενειακών δεσμών. Κι αν γίνουν λάθη, μην τα φοβηθείτε. Ζητείστε συγγνώμη και αρχίστε από την αρχή. Κανείς δε γεννήθηκε γονιός. Γονείς μας κάνουν τα παιδιά μας και η αγάπη μας γι αυτά και η επιθυμία μας για την ευτυχία τους.

Λάθη θα γίνουν από όλες τις πλευρές. Όπως γίνεται πάντα σε μία διαδικασία εξέλιξης.

Να θυμάστε πάντα τούτο. Ότι ποτέ δεν είναι αργά για το γονιό να ζητήσει συγγνώμη από το παιδί του. Όσο μεγάλος σε ηλικία κι αν είναι, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από το συμβάν.

Και θα είναι πάντα αυτό το «συγγνώμη» λυτρωτικό και για τις δυο πλευρές, σαν μια αδικία που τακτοποιείται, σαν ένα πέπλο αγάπης που σκεπάζει τις καρδιές και των δύο πλευρών, σαν κάτι που το παιδί το περιμένει για να προχωρήσει στη ζωή του ελεύθερο.

Γιατί πίσω από το κάθε ειλικρινές ‘συγγνώμη’ κρύβεται η αγάπη που παραφυλάει να  πάρει τη θέση που αφήνει ο εγωισμός ή η άγνοια.

Μη φοβάσαι λοιπόν, πατέρα, να ανακαλύψεις το ρόλο σου.

Μη στερείς από τον εαυτό σου και από το παιδί σου αυτό το πολύτιμο δώρο που σου έδωσε η ζωή!

Χρόνια σου πολλά, Πατέρα!

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ:

 

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑