Χριστουγεννιάτικες αποχρώσεις.

Μόλις τελείωσε ένα μάθημα διδασκαλίας και έφυγε και ο τελευταίος μαθητής, με ένα χαμόγελο που φώτιζε το πρόσωπο του όπως τα φωτάκια στο δέντρο που στόλισαν τα παιδιά όλα μαζί χθες, στη μέση του χώρου υποδοχής. Δεν ήθελαν να κάνουν μάθημα σήμερα, είναι όλα ξεσηκωμένα με τα Χριστούγεννα και τις διακοπές που πλησιάζουν. Κι εγώ τέτοιες μέρες δεν τους χαλάω χατήρι, δεν κάνουμε ‘κανονικό’ μάθημα τις δύο αυτές εβδομάδες, αλλά το μάθημα πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη και άρωμα κανέλας. Το listening φεύγει από τα βιβλία τους και γίνεται χριστουγεννιάτικες ιστορίες στην ξένη γλώσσα που μαθαίνουν, οι ασκήσεις γραμματικής φορούν τη στολή του ΑγιοΒασίλη, το λεξιλόγιο ταξιδεύει στα  σε άλλες χώρες για να γιορτάσει και να μας διδάξει τα ήθη και τα έθιμα τους, και η Έκθεση έχει την τιμητική της, μιας και γίνεται η αγαπημένη όλων των παιδιών! Κλείνουν τα μάτια και οραματίζονται σκηνές μυθικές σε παγωμένες λίμνες, τάρανδους στη Ρωσία και ταξίδια στην Ελβετία, οικογενειακές συναντήσεις σε τραπέζια εορταστικά, παιχνίδια με φίλους και ξαδέρφια τους, Αγιοβασίληδες να περνούν με όλη την άμαξα μέσα από την καμινάδα για να ξεφορτώσουν τα δώρα κάτω από το δέντρο.

Εύκολο το ταξίδι της φαντασίας στα σημερινά παιδιά, που η τηλεόραση και η τεχνολογία τα εκθέτει σε τόπους που κάποτε ούτε να τους φανταστείς δε μπορούσες. Μόνο από τυχόν φωτογραφίες σε εφημερίδες ή περιοδικά. Τα ταξίδια μας γίνονταν μόνο μέσα από αφηγήσεις μεγαλύτερων που είχαν την τύχη να ταξιδέψουν σε άλλους, μακρινούς τόπους ή από τα βιβλία που διαβάζαμε. Παραμύθια άλλων χωρών μεταφρασμένα στα Ελληνικά μας έβγαζαν από τα γνωστά μας πλαίσια και μας ταξίδευαν σε άλλες συνήθειες και έθιμα των ημερών, σε άλλους τρόπους σκέψης. Κι αργότερα, μεγαλώνοντας, διαβάζαμε τους Έλληνες ποιητές και συγγραφείς, με τον αγαπημένο μου Παπαδιαμάντη με την εκπληκτική του γλώσσα να αφηγείται με αριστουργηματικό τρόπο περίτεχνες ιστορίες και να μας κάνει κοινωνούς του  ψυχισμού των ηρώων του μαζί με τα κάλαντα και τις ψαλμωδίες των ημερών.

Ναι.Τα Χριστούγεννα έχουν ένα ιδιαίτερο χρώμα μέσα μας. Ένα άρωμα οικογένειας ανακατεμένο με ζεστό μέλι και γέλια, τριμμένο καρύδι και γεύση ψητής γαλοπούλας, αναμμένα κεριά και λαμπάκια που αναβοσβύνουν. Κι όσο δύσκολα κι αν ήταν εκείνα τα παιδικά χρόνια, υπήρχε η γλυκιά ελπίδα και η προσμονή ότι κάτι διαφορετικό περιμέναμε. Ίσως κάτι που ερχόταν να μας βρει μόνο μία φορά το χρόνο. Και η παρουσία ή η απουσία των ανθρώπων που αγαπούσαμε είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στις παιδικές μας καρδιές.

Ήταν ο καιρός που η καταναλωτική μανία ήταν απούσα για τον πολύ κόσμο, που η εστίαση μας και η χαρά μας ήταν το μοίρασμα, η συνύπαρξη, τα συναισθήματα, οι αγκαλιές. Ίσως και κάποια φιλέματα από τους παππούδες καμμιά φορά. Που μαζί με τα χρήματα από τα κάλαντα θα μας επέτρεπαν να αγοράσουμε κάτι μικρό, που το θέλαμε πολύ.

Και μέσα σ’ αυτά τα λίγα, χωρούσε πάντα και κάτι για κάποιον που είχε λιγότερα από εμάς. Παιδιά που είχαν περισσότερα παιχνίδια, τα έφερναν και μαζεύονταν όλα μαζί να παίξουν και να γελάσουν. Να ευχαριστηθούν. Το μοίρασμα και το ‘μαζί ‘ ήταν ισχυρά εκείνες τις εποχές, αυτονόητα, εύκολα.

Πέρασαν τα χρόνια κι εκείνα τα παιδιά μεγάλοι πια, γεμίσαμε τη ζωή μας με καταναλωτικές ανάγκες. Δες ένα περιοδικό εφημερίδας και θα καταλάβεις. Πανάκριβα κοσμήματα, αυτοκίνητα και σκάφη, απλησίαστες γυναικείες τουαλέτες για βραδινές εμφανίσεις και ξενοδοχεία για ρεβεγιόν, που μόνο ελάχιστοι μπορούν να ανταποκριθούν.

Και παράλληλα, κατακλυζόμαστε από εκκλήσεις συλλόγων, σωματίων και οργανισμών για ενίσχυση των απόρων και των οικονομικά αδυνάτων που συνεχώς αυξάνονται.    Προσφέρουμε ελεημοσύνη και παράλληλα φορτώνουμε την πιστωτική μας κάρτα, ή νοιώθουμε πολύ όμορφα που έχουμε τη δυνατότητα να ξοδεύουμε – οι άλλοι ας πρόσεχαν, δεν είναι δική μας ευθύνη. Έτσι λειτουργούμε οι μεγάλοι και μας μιμούνται και τα παιδιά. Μοίρασμα; Αστιεύεσαι;  Ούτε γόμα δε μοιράζονται με το διπλανό τους, όχι τα παιχνίδια τους…

Αν με ρωτήσετε, θα σας πω ότι ποτέ δε συμπάθησα το κοριτσάκι με τα σπίρτα και τα παρόμοια δακρύβρεχτα παραμύθια που μας τα υπενθύμιζαν επιτακτικά κάθε φορά, σε κάθε γιορτινή περίοδο που είχαμε την ευκαιρία να  νοιώσουμε λίγο πιο όμορφα από τον υπόλοιπο καιρό. Ούτε συμφώνησα ποτέ με τις ενοχές που μας καλλιεργούσαν. Τα θεωρούσα συναισθηματικό εκβιασμό και υποκρισία. Κι αυτό, επειδή κι ένα μικρό παιδί ξέρει ότι αυτοί οι συνάνθρωποι μας μας χρειάζονται πάντα δίπλα τους. Όλο το χρόνο. Ανάγκες για τρόφιμα υπάρχουν πάντα. Όλο το χρόνο. Και όχι μόνο για τρόφιμα αλλά και ρούχα και πολλά άλλα ώστε να ζουν μία αξιοπρεπή ζωή. Αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε για το συνάνθρωπο θα πρέπει να κινητοποιηθούμε ουσιαστικά. Κάθε μέρα.

Όσο για τις γιορτές, ας ξεκινήσουμε από την οικογένεια μας ο καθένας μας. Ας βάλουμε στόχο να μη μείνει κανείς συγγενής μας μόνος του αυτές τις μέρες. Κανείς φίλος ή γνωστός μόνος του, κανείς ηλικιωμένος. Ας μοιραστούμε τη χαρά μας, το φαγητό μας και το σπίτι μας με τους κοντινούς μας ανθρώπους. Κι αν εργαζόμαστε μέχρι τελευταία στιγμή και δεν προλαβαίνουμε να  κάνουμε ετοιμασίες, ας μαγειρέψει ο καθένας από κάτι και ας συναντηθούμε όλοι μαζί για την παρέα. Ας μοιραστούμε ό,τι μπορεί ο καθένας.

Κυρίως, ας μοιραστούμε Αγάπη!

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, στη στήλη της Let’s play unplugged. 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑