Όταν η εφηβεία πάει για σπουδές.

Όταν η εφηβεία πάει για σπουδές.

Πόση χαρά για την οικογένεια που το παιδί τους αξιώνεται να μπει στο Πανεπιστήμιο! Νέα ξεκινήματα, αναζήτηση για νέα κατοικία, αγορά οικιακού εξοπλισμού, ψώνια, αναστάτωση, τρέξιμο για τα διαδικαστικά.

« Έτσι θα μαγειρεύεις,  ποτέ μην ανακατεύεις τα άσπρα με τα μαύρα στο πλυντήριο, μην αφήνεις τα πιάτα στο νεροχύτη για μέρες, να φροντίζεις να τρως καλά, να μην ξενυχτάς, βάλε πρόγραμμα στο διάβασμα σου μη μείνεις πίσω, να προσέχεις να μην κρυώσεις »…

Και σε μερικές περιπτώσεις, «Εδώ είναι τα κλειδιά του αυτοκινήτου που σου είχα υποσχεθεί. Πρόσεχε μόνο να μην τρέχεις και να μην πίνεις όταν οδηγείς.»

Πόση χαρά για όλα αυτά!

Ναι, ήρθε η ώρα να πετάξουν από τη φωλιά τους τα αετόπουλα κι ευχή όλων μας είναι να έχουν καθαρούς ουρανούς!

Μια σκέψη με βασανίζει μόνο.

Πόσο είναι προετοιμασμένα γι΄ αυτό το πέταγμα τους;

Έφηβοι που μέχρι χθες, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα, τα είχαν όλα στο χέρι, έτρεχαν όλοι να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, τους δικαιολογούσαν όλες τις συμπεριφορές τους  άσχετα πόσο εκνευρίζονταν ώρες ώρες,  προσπαθούσαν όλοι γύρω τους να είναι συγκαταβατικοί μιας και τόσο κουράζονταν με το διάβασμα,  περνούσαν περισσότερο χρόνο με τους φίλους του και σπάνια συζητούσαν με τους δικούς τους , αναρωτιέμαι πόσο είναι σε θέση να αναλάβουν εξ’ ολοκλήρου τη ζωή τους, να την οργανώσουν στα νέα δεδομένα και τις απαιτήσεις της σχολής τους, να είναι συνεπείς με προθεσμίες, συνδυάζοντας μαγείρεμα, ψώνια, φροντίδα των ρούχων τους και καθαρισμό του σπιτιού πότε πότε;

ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  αν δεν το έχουν ήδη μάθει κι αν δεν έχουν ήδη εξοικειωθεί με όλα αυτά.

Γι’ αυτό γράφω σήμερα.

Για να θυμίσω πως  μαζί με όλα όσα φροντίζουμε για τη νέα τους ζωή, αρχίζει για μας τους γονείς μία καινούργια σχέση με το παιδί μας. Από τις πλέον σημαντικές και καθοριστικές .

Ας αφήσουμε στην άκρη τη σύγκριση με τη δική μας εποχή, γιατί αυτή από τη σημερινή των παιδιών μας έχει απόσταση φωτός!  Όλα αυτά τα χρόνια που εμείς ήμασταν εστιασμένοι στις επαγγελματικές και προσωπικές μας αγωνίες ανάπτυξης και επιβίωσης, άλλαξαν ραγδαία όλα τα δεδομένα και δεν τα αντιληφθήκαμε καν.

Δε φταίμε γι’ αυτό, απλά ήρθε πια η ώρα να δούμε κατάματα  την πραγματικότητα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι νέοι μας ζουν σε μια εποχή που εκτός από τις φυσιολογικές αγωνίες και ανησυχίες της ηλικίας τους, έχουν  πολύ μεγάλες επιρροές από την εποχή που ζουν, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την έκθεση τους στο Διαδίκτυο, όπου τα πρότυπα τους όπως και η σύγκριση με τους άλλους είναι πάρα πολύ έντονα με σοβαρό αντίκτυπο στον ψυχισμό τους.

Σε πολλές περιπτώσεις θα βρεθούν σε άλλη πόλη, χωρίς τους φίλους τους και θα χρειαστεί να δημιουργήσουν νέες φιλίες με συμφοιτητές τους που τους είναι άγνωστοι.

Ο απογαλακτισμός τους από την πατρική οικογένεια που τόσο επιδιώκουν,  τους δημιουργεί πολύ έντονο στρες μιας και πρέπει να βαδίσουν σε καινούργιους δρόμους, με καινούργια περπατησιά.

Η σιγουριά και η παρηγοριά της οικογένειας τους παρ’ όλο που αγωνίστηκαν μέχρι τώρα να αποδείξουν ότι δεν την έχουν ανάγκη, τώρα θα υπάρχουν ώρες που θα την αποζητούν κι ας μην το ομολογήσουν ποτέ.

Το φαγητό που έβρισκαν έτοιμο  κι ας γκρίνιαζαν γιατί δεν τους άρεσε, τώρα θα είναι πολυτέλεια που θα απολαμβάνουν μόνο κάποιες εβδομάδες το χρόνο.

Το πρόγραμμα της ημέρας τους που μέχρι τώρα ήταν γεμάτο με σχολείο, φροντιστήρια, μελέτη,  τώρα καλούνται  να οργανώσουν μόνοι τους την ελευθερία τους και να  μάθουν να βάζουν προτεραιότητες.

Κι αυτό είναι νέα δεξιότητα που πρέπει να αποκτήσουν..

Νέα δεδομένα στην Εκπαίδευση, διαφορετικό μαθησιακό περιβάλλον, άλλη σχέση με τους καθηγητές, διαφορετικός τρόπος αξιολόγησης και συμπεριφοράς.

Πάρα πολλά τα καινούργια! Πώς να ανταπεξέλθουν σε τόσες προκλήσεις μαζεμένες;

Γι αυτό, ας θυμόμαστε πάντα πως όσο και να δείχνει σίγουρος ο γιος ή η κόρη μας,  χρειάζεται να είμαστε δίπλα τους, για να τους μυήσουμε στον κόσμο των ενηλίκων εμείς οι γονείς που γι αυτά  συμβολίζουμε τη δράση, την αποφασιστικότητα, τη δύναμη, την ικανότητα διεκδίκησης της ζωής.

Έχουν ανάγκη να δουν και να νοιώσουν το ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟ ενδιαφέρον μας, την επαγρύπνηση μας, τη στήριξη και την ενθάρρυνση μας. Την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπο τους και στις ικανότητες τους.

Ας θυμόμαστε  ότι το αετόπουλο μας έχει ανάγκη να νοιώθει δίπλα του έναν άνθρωπο, τον πιο δικό του άνθρωπο, που θα μπορεί να αφουγκράζεται το πέταγμα του και να του προσαρμόζει τις φτερούγες του μόλις αντιληφθεί το παραμικρό.

Γιατί οι προκλήσεις, οι κίνδυνοι και όλα όσα φοβόμασταν ή όχι μέχρι τώρα, θα έρθουν στο δρόμο τους. Θα τα συναντήσουν μπροστά τους.  Και αυτό που θα τα προφυλάξει είναι να έχουν το θάρρος και την εμπιστοσύνη να αντισταθούν και ταυτόχρονα να το μοιραστούν άμεσα μαζί μας.

Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής μας!

Ο πιο σπουδαίος μας ρόλος!

Το πιο σημαντικό μας project!

Και πάνω σ’ αυτό θα στηριχθεί η σχέση μας για όλα τα επόμενα χρόνια!

Ας θυμόμαστε ότι οι νέοι δε χρειάζονται απεριόριστα χρήματα, αυτοκίνητα και ξέφρενη φοιτητική ζωή, ούτε γονείς υπηρέτες που θα τρέχουν να τους μαγειρέψουν και να τους καθαρίσουν το σπίτι που ζουν.

Χρειάζονται γονείς μέντορες, γονείς υποστηρικτικούς, γονείς που ξέρουν πότε να προσφέρουν βοήθεια και πότε να βάλουν το σωτήριο και δύσκολο όριο για να τους διδάξουν την ανάληψη της προσωπικής τους ευθύνης.

Το ωραιότερο, σπουδαιότερο και πιο απελευθερωτικό δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του!

Εύχομαι τα φοιτητικά χρόνια των παιδιών μας να είναι γεμάτα χαρά, επιτυχία και υγιείς σχέσεις και εμείς οι γονείς να έχουμε τη φώτιση και τη δύναμη να είμαστε άξιοι του νέου μας ρόλου!

Δείτε περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ :

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑