Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν…

Κατ΄εικόνα και καθ’  ομοίωσίν.

Αυτό το άρθρο στόχο έχει να μεταδώσει αγάπη, όποιο Θεό και αν πιστεύει καθένας.

Οι άνθρωποι, όσο πίσω πάει η ιστορία, πάντα πίστευαν σε κάποιο Θεό. Αυτή η ανάγκη να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μας, που έχει φτιάξει τον κόσμο, που έχει παντοδυναμία και σοφία, υπήρχε και θα υπάρχει πιθανόν για πάντα.

Πολλές φορές μάλιστα είναι ανακουφιστικό, ιδιαίτερα όταν αποδίδουμε την ευθύνη των όσων συμβαίνουν στον κόσμο και στην ζωή μας. «Έτσι ήθελε ο Θεός. Ήταν θέλημα Θεού», λέει πολλές φορές ο λαός.

Έτσι ο Θεός, παραμένει κάτι άπιαστο και έξω από εμάς. Είμαστε εμείς εδώ και ο Θεός εκεί. Όπου είναι το εκεί.

Όμως τι γίνεται με την δική μας θεϊκή φύση; Γιατί την ξεχνάμε; Που πάει το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν»;

Οι αρχαίοι Έλληνες έπλασαν τους θεούς τους με χαρακτηριστικά ανθρώπινα. Ακόμα και ελαττώματα τους έδωσαν. Γιατί; Μια υπόθεση είναι ότι ένιωθαν τόσο κοντά, ένιωθαν τόσο δυνατή αυτή τη ανώτερη, ανεξήγητη, «θεϊκή φύση» μέσα τους,  που δεν γινόταν οι θεοί τους να είναι διαφορετικοί. Όχι δηλαδή, γιατί ήθελαν οι θεοί τους να μοιάζουν στους ανθρώπους, αλλά γιατί με κάποιο τρόπο γνώριζαν ότι οι άνθρωποι ενέχουν ένα θεϊκό κομμάτι.

Αργότερα ο Χριστός ήρθε στη γη ως άνθρωπος. Τόσο κοντά. Αυτός σε μας και εμείς σε Αυτόν.

Το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν», έχει όλη αυτή την πληροφορία.

Οι περισσότερες θρησκείες, άσχετα από το ποιόν Θεό δοξάζουν, έχουν μια κοινή, πολύ δυνατή βάση και αυτή είναι η Αγάπη. Θα μπορούσαμε έτσι, σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο ερμηνείας να πούμε πως ο Θεός είναι η αγάπη και η αγάπη είναι το δικό μας θεϊκό κομμάτι. Όταν αυτή ορίζει τις πράξεις μας, τότε «ακουμπάμε», νιώθουμε, συντονιζόμαστε με το θεϊκό κομμάτι εντός μας. Και αν ο Θεός είναι μέσα μας και εμείς σε επαφή με Αυτόν, τότε ο Θεός είναι παντού. Σε όλη μας την ενέργεια, σε όλο μας το σύμπαν, μια που είμαστε αδιάσπαστο κομμάτι του. Όταν πάλι εμείς και οποιοσδήποτε Θεός, δεν έχουμε σημείο επαφής, τότε ο Θεός είναι τόσο έξω από μας, που δεν είναι πουθενά.

Αν σε μια από τις πιο σημαντικές χριστιανικές προσευχές, το Πάτερ ημών, την ώρα που το λέει κάποιος, αντί να το απευθύνει στον Θεό έξω και μακριά του, το στρέψει στην καρδιά του, στο βάθος της ύπαρξής του, τότε είναι καταπληκτικό το πώς «μεταμορφώνεται» αυτή η προσευχή. Σε μια πολύ «ανοιχτή» ερμηνεία, με άξονα εμάς, μπορούμε να δούμε:

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς,  

Ψυχή  μου, που η ενέργεια σου βρίσκεται παντού. Σε όλους τους ουρανούς, σε όλο το σύμπαν.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου.

Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου.  

 Η ζωή σου να είναι τέτοια που να αγιάσει το όνομα σου, να μείνει δηλαδή στην μνήμη, λόγω του καλού που έχει πράξει.

Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

Να ακολουθούμε το θέλημα της καρδιάς, να ακούμε τα συναισθήματά μας, πάντα και παντού και στην ανθρώπινη, γήινη φύση μας και στην πνευματική μας διάσταση.

Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον.

Όλα είναι τώρα και ζούμε στο σήμερα. Εμείς έχουμε να φροντίσουμε για ό,τι είναι ουσιώδες για την ψυχή, το πνεύμα και το σώμα μας.

Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν,

ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.

Αυτοί οι δυο στίχοι, ίσως είναι οι πιο δυνατοί σε όλη την προσευχή. Χρειάζεται εμείς πρώτα να συγχωρούμε τον εαυτό μας για να μπορούμε να συγχωρούμε τους άλλους. Δεν γίνεται διαφορετικά. Κανένας έξω από εμάς δεν θα μας μάθει να συγχωρούμε τους γύρω μας, αν αυτό δεν ξεκινά από μέσα μας. Όποιος και να μας δώσει συγχώρεση, αυτή  θα παραμένει έξω από εμάς αν δεν συντονιστεί με την ικανότητα να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Που αυτή η ικανότητα βέβαια, ένα βήμα πιο πριν, προϋποθέτει ότι αναγνωρίζουμε ότι  έχουμε σφάλλει, έστω και άθελά μας.

Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,

ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Και βέβαια, αυτοί οι τελευταίοι στίχοι μας θυμίζουν την δική μας ευθύνη να προστατεύουμε και να προσέχουμε τον εαυτό μας από ό,τι μπορεί να μας βλάψει. Πρώτα εμείς πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας και να μην περιμένουμε κανένα άλλον να το κάνει αυτό για μας.

Αυτή η μετατόπιση προς τα μέσα, ξέρω ότι δεν είναι εύκολη. Χρειάζεται επανάληψη με συνειδητή εστίαση μέσα μας και ακόμα περισσότερο, είναι απαραίτητη μια προεργασία ώστε να συμφιλιωθούμε με τους δαίμονες μας, για να κοιτάξουμε με αγάπη πρώτα εμάς. Όσο χρόνο όμως και αν χρειαστεί, σίγουρα αξίζει!

Την ώρα που έγραφα αυτές τι γραμμές, το ραδιόφωνο έπαιζε το τραγούδι «what if God was one of us». Τυχαίο; Μπορεί.

 

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Χρυσούλα Ζερβού πατώντας εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑