Ταξιδεύοντας στη χώρα της θύμησης

Το κοριτσάκι έσκυψε τρυφερά κοντά στο ξύλινο αλογάκι της. Εκείνο την κοίταξε στα μάτια περιμένοντας να ακούσει τι ήθελε να του πει. Η μικρή μας νεραϊδούλα άπλωσε το χεράκι της και το χάιδεψε στο πρόσωπο.

« Κοίτα αγαπημένο μου! Δες τι βρήκα! Μια πικραλίδα! Δες οι σπόροι της πώς ταξιδεύουν στον αέρα!  Έλα!  Φύσηξε κι εσύ! Βλέπεις πως πετούν; Πάμε να πετάξουμε κι εμείς μαζί τους; Να ανεβούμε επάνω τους και να μας πάνε ψηλά;»

« Είναι το όνειρο μου, μικρή μου πριγκίπισσα! Χρόνια ονειρεύομαι να ήταν ελεύθερα τα πόδια μου και να μπορούσα να τρέξω, να πετάξω σαν τον άνεμο, να ξεχυθώ σε καταπράσινα λιβάδια, να ανέβω σε κορφές και να δω τον κόσμο από ψηλά!»

«Η ζωή είναι μια μαγεία καλό μου αλογάκι! Κι εμείς οι δυο είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε παραμυθένια! Εγώ ξέρω πως ό,τι επιθυμήσω μπορώ να το κάνω. Όλα τα μικρά παιδιά το ξέρουν αυτό. Μην κοιτάς που οι μεγάλοι το έχουν ξεχάσει και στριμώχτηκαν σε μικρές ζωές. Εμείς, ευτυχώς, ακόμα το θυμόμαστε! Κοίταξε με! Βλέπεις τη σιγουριά στο πρόσωπο μου; Αλήθεια σου λέω! Mε πιστεύεις; »

« Και βέβαια σε πιστεύω! Δε μου είπες ποτέ ψέματα! Πάντα με καταλάβαινες και ήθελες να είμαι κι εγώ χαρούμενο όταν ανέβαινες στην πλάτη μου για να παίξουμε! Με χάιδευες και τραγουδούσες, δε μου φόρεσες ποτέ γκέμια ούτε με χτύπησες για να πάω πιο γρήγορα.»

«Έλα λοιπόν! Ετοιμάσου! Κάνε μια ευχή, σκέψου το πιο ωραίο μέρος στον κόσμο, κλείσε τα μάτια σου και φύσα δυνατά, με την πίστη ότι η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί αμέσως! Ανεβαίνω κι εγώ στη σέλα σου. Κλείνω τα μάτια μου και κάνω το ίδιο. Ένα,… Δύο… Τρίααααα …. Πάμε!!!»

Όσοι ήταν στην περιοχή, είδαν ένα χρυσαφένιο σύννεφο γεμάτο φως, να ανεβαίνει ψηλά και να ταξιδεύει. Χρυσά αστέρια έπεφταν από τα μαλλιά του μικρού κοριτσιού κι έκαναν όλη την περιοχή να αστράφτει στον πρωινό ήλιο.

Πετούσαν όλο χαρά κι οι δυό τους! Τραγουδούσαν, γελούσαν, πειραζόντουσαν με τα αγγελάκια που τους συντρόφευαν για ασφάλεια, μπαινόβγαιναν από σύννεφο σε σύννεφο και χάζευαν κάτω χαμηλά τους τον κόσμο, τις πολιτείες, τα ποτάμια και τα χιονισμένα βουνά.

Το κοριτσάκι δε φοβόταν καθόλου. Ήξερε πως ήταν ασφαλές. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και πίστη ότι δεν υπήρχε λόγος να ανησυχεί για τίποτα. Ήξερε πως ο φύλακας άγγελος της ήταν πάντα δίπλα της και θα την προστάτευε, μαζί με όλους τους αγγέλους φίλους του!

Γελούσε και το γέλιο της απλωνόταν σε όλο τον κόσμο κάτω. Το άκουσαν τα πουλιά και άρχισαν να κελαηδούν χαρούμενα, φτιάχνοντας μια μελωδία που ποτέ κανείς δεν είχε ξανακούσει!

Το άκουσαν τα λουλούδια και άνθισαν όλα μονομιάς! Υπέροχα χρώματα και αρώματα ξεχύθηκαν στους κάμπους και στις πολιτείες και ομόρφυναν κάθε γωνιά! Τα δέντρα ψήλωσαν ακόμα περισσότερο, πρασίνισαν, άνθισαν και γέμισαν πλούσιους καρπούς!

Το άκουσαν κι οι άνθρωποι κι έπεσε επάνω τους το γέλιο της σα μαγική χρυσόσκονη χαρίζοντας τους ενθουσιασμό, χαρά, καλοσύνη, αγάπη, κατανόηση και συμπόνια ο ένας για τον άλλον!

Ξαφνικά, το αλογάκι κοντοστάθηκε, σαν να θυμήθηκε κάτι. Γύρισε και ρώτησε τη μικρή μας νεράιδα:

« Ξέρω ένα μέρος με τέτοια ομορφιά που όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά. Θέλεις να το δείς;»

« Και βέβαια θέλω!» απάντησε κατενθουσιασμένη!

Το άλογο και η μικρή αμαζόνα έσκισαν τον άνεμο, πέταξαν πάνω από βουνά και πεδιάδες, πέρασαν ωκεανούς και ποτάμια, ώσπου από μακριά είδαν ένα δυνατό χρυσό φως. Η λάμψη του ήταν ζεστή και φιλόξενη κι έκανε το κοριτσάκι να νοιώσει κάτι τι γνώριμο. Κι όσο πλησίαζαν, τόσο σιγουρευόταν ότι το μέρος αυτό το είχε ξαναδεί.

« Μα πώς; Πότε; » αναρωτήθηκε παραξενεμένη.

Το αλογάκι άρχισε να κατεβαίνει. Το ζεστό, χρυσό φως έγινε πιο αραιό και κάτω φάνηκε ένα παραδεισένιο τοπίο. Μαγεμένο το κοριτσάκι από την τόση ομορφιά, ανυπομονούσε να κατεβεί, να πατήσει τη γη και να βρεθεί μέσα σ’ αυτό το τοπίο που ήταν τόσο μακρινό αλλά και τόσο δικό της!
Πήδηξε από την πλάτη του αλόγου της και άρχισε να τρέχει χαρούμενη ανάμεσα στα πολύχρωμα λουλούδια με το μεθυστικό άρωμα. Πεταλούδες ήρθαν να την καλωσορίσουν, ζωάκια την κοίταζαν χαμογελαστά και όλοι μαζί ξεχύθηκαν σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι.

Ξαφνικά βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη βελανιδιά. Παραμέρισε κάποια χόρτα που ήταν μπροστά της και πήρε το δρομάκι στα δεξιά της που την οδηγούσε σε μια πόρτα μπροστά στον γέρικο κορμό.

Το μικρό κοριτσάκι έσπρωξε την πόρτα και βρέθηκε μπροστά σε μια σκάλα. Δεξιά κι αριστερά υπήρχαν αναμμένοι πυρσοί που φώτιζαν όλο το χώρο. Κατέβηκε περίεργη θέλοντας να δει πού οδηγεί. Κι όταν πάτησε το πόδι της στο τελευταίο σκαλοπάτι,  βρέθηκε σε ένα μέρος γεμάτο λουλούδια, με μια λιμνούλα στα αριστερά της. « Τι όμορφα που είναι εδώ! » φώναξε ενθουσιασμένη.

Ένα μικρό σκιουράκι βρέθηκε τότε δίπλα της. « Εγώ θα είμαι ο οδηγός σου σ’ αυτή τη βόλτα. Έλα μαζί μου να σου δείξω τον κήπο και να σου εξηγήσω τι συμβολίζουν όλα όσα βρίσκονται εδώ! »

Περπατούσαν και της εξηγούσε,  πέρασαν ανάμεσα σε θάμνους ανθισμένους, σε πανέμορφα λουλούδια και δέντρα και έφτασαν κοντά στη λιμνούλα. Ήταν παγωμένη η επιφάνεια της και η τριανταφυλλένια μας δίστασε. Αν έσπαγε ο πάγος; « Ακολούθησε με!» της φώναξε το σκιουράκι και διέσχισε τον πάγο. « Θα το κάνω κι εγώ!,»  σκέφτηκε το κοριτσάκι. Θα εμπιστευτώ τον οδηγό μου. Και πάτησε με σιγουριά στην μπλε επιφάνεια της λίμνης περνώντας απένταντι.

” Είναι η λίμνη της βαθιάς γνώσης”, της είπε το σκιουράκι. Όλη η σοφία που έχουμε από τη στιγμή της γέννησης μας. Αλλά μετά την κρατάμε παγωμένη γιατί κανείς δε μας πιστεύει κι αρχίζουμε να αμφισβητούμε τον εαυτό μας.”

Περπάτησαν πολλή ώρα, απολαμβάνοντας και ρουφώντας αχόρταγα όλη αυτή την ενέργεια του τοπίου, που την αισθανόταν μέχρι το τελευταίο της κύτταρο. Περπατούσαν και της εξηγούσε τι συμβόλιζε το κάθε τι μέσα στον κήπο, μιας και τίποτα δεν ήταν τυχαία τοποθετημένο εκεί. Και το κοριτσάκι άνοιγε τα μάτια του και την καρδιά του κι άκουγε, άκουγε και δε χόρταινε!

« Είναι ώρα να γυρίσεις πίσω», της είπε  κάποια στιγμή το σκιουράκι. «Αλλά πριν φύγεις, θέλω να σου δώσω ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα από τα αγαπημένα σου! ». Κι έτρεξε στη κατακόκκινη τριανταφυλλιά και της έκοψε μια αγκαλιά τριαντάφυλλα με κόκκινα βελούδινα φύλλα για να τα πάρει μαζί της. ” Συμβολίζουν τη ζωή και την αγάπη,” της είπε. ” Κι εσύ είσαι ευλογημένη και με τα δύο. Να το θυμάσαι!”

Φεύγοντας, έπεσε το μάτι της αριστερά σε δυο μεγάλες αψίδες. Είχε νυχτώσει, αλλά ένα απαλό φως έκανε τα δέντρα στο βάθος να αστράφτουν. « Τι είναι αυτό το μέρος;» σκέφτηκε. “Πρέπει να το δω πριν φύγω”. Κι έτρεξε βιαστικά να το δει από κοντά.

Τι μαγευτικό θέαμα! Ήταν γεμάτο δέντρα σε ίση απόσταση το ένα από το άλλο, με κλαδιά που ανέβαιναν προς τα πάνω σαν χέρια σε στάση ικεσίας και στην άκρη κάθε κλαδιού στεκόταν όρθιος ένας μεγάλος οβάλ κρύσταλλος. Κι όλοι αυτοί οι κρύσταλλοι λαμπύριζαν μέσα στο βραδινό φως και σκορπούσαν τριγύρω μια απίστευτη λάμψη!

Και τότε το κοριτσάκι θυμήθηκε! Ήταν ο τόπος της έκστασης, της ανακάλυψης, της χαράς και των ταλέντων, των χαρισμάτων, της αγάπης και της σοφίας. Ήταν ο τόπος απ’ όπου είχε ξεκινήσει το ταξίδι της στη γη. Ήταν ο τόπος απ’ όπου ξεκινάμε όλοι οι άνθρωποι αλλά σιγά σιγά τον ξεχνάμε όσο μεγαλώνουμε.

Το σκιουράκι έτρεξε πίσω της. « Και τώρα που ξαναθυμήθηκες μικρή μου φίλη, έμαθες πόσο ευλογημένη είσαι. Τώρα ξέρεις ότι όλη αυτή την ομορφιά που είδες εδώ, την έχεις μέσα σου. Τώρα ξέρεις ότι στη ζωή σου το φως αυτό θα σε ακολουθεί και θα σε προστατεύει πάντα. Και πως σκοπός της ζωής σου είναι να το χαρίζεις σε όλο τον κόσμο, μαζί με την αγάπη, τα χαρίσματα σου, τα ταλέντα σου, την καλοσύνη σου.

Ήρθες για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο. Για να τον ομορφύνεις με την παρουσία σου και το χαρακτήρα σου. Οι γονείς σου και όλοι στην οικογένεια σου θα είναι πάντα δίπλα σου με αγάπη, στοργή, ενδιαφέρον και αφοσίωση. Κι όσοι άνθρωποι έρθουν στο δρόμο σου θα είναι φωτεινοί συνοδοιπόροι σου στο δρόμο της ζωής σου.

Πήγαινε λοιπόν τώρα και σκόρπιζε αγάπη όπου κι αν είσαι και συνέχισε να λάμπεις όπως οι κρύσταλλοι στις άκρες των δέντρων. Είσαι γεμάτη ευλογίες κι έχουν πολλοί άνθρωποι ανάγκη αυτό το φως! Έχουν ανάγκη να θυμηθούν το δικό τους, αυτό που όλοι είχαν όταν ξεκίνησαν, αλλά το φοβήθηκαν και το άφησαν να ξεθωριάσει…»

Το κοριτσάκι πιο χαρούμενο από ποτέ, χαιρέτισε το σκιουράκι, έριξε μια ματιά στο τοπίο γύρω της, ένοιωσε την καρδούλα της γεμάτη χαρά και ανέβηκε τα σκαλοπάτια στον κορμό της βελανιδιάς. Το αλογάκι της την περίμενε έξω από την πόρτα.

« Πρέπει να γυρίσουμε. Θα έχουν ανησυχήσει όλοι που λείπουμε τόσες ώρες.»

Η μικρή μας φίλη αγκάλιασε το αλογάκι της, το ευχαρίστησε για το ενδιαφέρον του και ανέβηκε στην πλάτη του για την επιστροφή. Δεν είχε καταλάβει εντελώς όλα όσα έγιναν, όμως η ενέργεια της αγάπης τη συνόδευε και την έκανε να λάμπει και να χαμογελά από την καρδιά της. Ήταν μια άλλη χαρά, απερίγραπτη που τώρα θα τη συνόδευε όπου κι αν βρισκόταν. Ήταν η χαρά που θα ένοιωθαν από δω και στο εξής όσοι τη γνώριζαν, όσοι την έβλεπαν, όσοι τη συναντούσαν.

Ήταν η χαρά της άδολης αγάπης και της προσφοράς.

Ήταν η χαρά της ευλογίας και του μοιράσματος.

Η μικρή μας πριγκίπισσα τώρα ήξερε την αποστολή της. Είχε έρθει για να μαγέψει με την αύρα της και τα χαρίσματα της και να αγγίξει και να θεραπεύσει με την αγάπη της όλο τον κόσμο!

 

Eυχαριστώ θερμά τον εξαιρετικό φίλο μου Κωνσταντίνο Ελευθεριάδη που με ενέπνευσε να γράψω αυτό το παραμύθι με αυτή τη θαυμάσια  φωτογραφία του.

Διαβάστε όλα τα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, πατώντας εδώ:

3 thoughts on “Ταξιδεύοντας στη χώρα της θύμησης

Add yours

  1. Συγχαρητηρια Υπεροχο…
    Αισθανομαι οτι γνωριζεις την Ουρανια και τους γονεις της.Ειναι ενα ΥΠΕΡΟΧΟ παιδι.

    1. Καλησπέρα σας κύριε Κουκάκη. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Έχω γνωρίσει κι έχω εκτιμήσει τα παιδιά σας μέσα από τις φωτογραφίες του Κωνσταντίνου και τις πανέμορφες φωτογραφικές παραγωγές που δημιουργούν όλοι μαζί και είναι γεμάτες ποιότητα, ευαισθησία, έμπνευση και αγάπη! Όσο για τη χαριτωμένη σας Ουρανία, είναι τόσο γλυκό, χαριτωμένο και εκφραστικό παιδί! Να τη χαίρεστε την κουκλίτσα σας! Και δεν είναι η πρώτη φορά που με εμπνέει. Δείτε κι αυτό το άρθρο μου: https://sensory-explorer.com/na-to-thymasai/
      Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι.

  2. Πολυ σωστό !Εμείς οι μεγάλοι να συνειδητοποιήσουμε τα “γκρί πρέπει” που βάζουμε άθελά μας στις ζωές μας αλλά και στις ζωές των παιδιών και μαθητών μας .Να τα βοηθήσουμε να νιώσουν και να μοιράσουν το φως μέσα τους!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑