Τους αχάριστους!

Σε έναν από τους πρωινούς μου περιπάτους,  παρατήρησα ένα αγριολούλουδο φυτρωμένο ψηλά στον κορμό ενός φοίνικα και ήρθαν στο μυαλό μου περιπτώσεις ανθρώπων με παρόμοια συμπεριφορά, τότε που μου είπες:

«Τους στήριξα και τους βοήθησα με όλες μου τις δυνάμεις. Κι αυτοί με κακολόγησαν …»

«Όταν ήρθαν να δουλέψουν εδώ δεν ήξεραν τίποτα. Από εμένα έμαθαν τα πάντα, έγιναν σωστοί επαγγελματίες με εκπαίδευση που εγώ ο ίδιος τους έδωσα. Και το αποτέλεσμα; Έφυγαν, έκαναν ίδια δουλειά και μου πήραν και πελάτες…»

«Όχι μόνο πήρε όλη την τεχνογνωσία από μένα, αντέγραψε και τις ιδέες μου!»

«Δεν είχαν τίποτα. Τους βοήθησα να σταθούν στα πόδια τους και τώρα ούτε που μου μιλάνε…»

«Του έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό κι εκείνος με άφησε. Έτσι. Με τόση ευκολία…»

 

Σε καταλαβαίνω.

Νοιώθεις απογοήτευση και πικρία. Αναρωτιέσαι αν αξίζει να προσφέρεις, αν αξίζει να δίνεις γνώση στους εργαζόμενους σου, αν αξίζει να δίνεις κομμάτια του εαυτού σου σε κάποιον που αργά ή γρήγορα ‘θα σου τη φέρει’.

 

Και μετά, το σκέπτεσαι συνέχεια. Παρακολουθείς τη δουλειά τους, πόσο προχωρεί και αν προοδεύει, ψάχνεις να καταλάβεις την τακτική τους, λες στον εαυτό σου και στους φίλους σου ότι γρήγορα θα καταλάβει ο κόσμος τι είδους άνθρωποι είναι, λες στον εαυτό σου ότι κανένα ‘αντίγραφο’ δε μπορεί να σταθεί στην αγορά…

 

Κι αν αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανες τόσα όνειρα για το μέλλον σας, αρχίζεις να παρακολουθείς τις κινήσεις του,  προσπαθείς να μάθεις τι κάνει, αν έχει άλλη, πώς είναι αυτή, αν είναι καλά μαζί, τι της βρήκε που δεν είχες εσύ, σε τί έφταιξες και τον έχασες…

 

  • Τους αχάριστους! λες. Και βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στη θυματοποίηση και την πικρία.

 

Πες μου κάτι. Θα μπορούσες να κάνεις κάτι διαφορετικό;

Δηλαδή, θα μπορούσες να βλέπεις το γείτονα σου φτωχό και τα παιδάκια του νηστικά  και να μην προσπαθήσεις να κάνεις κάτι γι’ αυτό; Τι είδους άνθρωπος θα ήσουν;

Θα μπορούσες να έχεις εργαζόμενους στη δουλειά σου και να μην τους επιμορφώνεις; Πώς θα είχες την απαίτηση να  προσφέρουν ποιοτικό αποτέλεσμα;

Θα μπορούσες να μπεις σε μία σχέση και να μη δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό; Τι είδους σχέση θα ήταν αυτή;

 

  • Τότε; Τι μπορώ να κάνω για να προστατευτώ και να μην πληγώνομαι εγώ ή η εργασία μου;

 

Δες πάλι τη φωτογραφία του άρθρου.

Το αγριόχορτο έχει φυτρώσει γερό και καμαρωτό, πάνω στον κορμό του φοίνικα.

Μπορείς να σκεφτείς ότι

  • Ζει εις βάρος του,
  • Εκμεταλλεύεται την καλοσύνη του φοίνικα,
  • Είναι απόλυτα φυσιολογικό να βρίσκεται εκεί – όλα τα μεγάλα δέντρα γίνονται στήριγμα άλλων φυτών, ή
  • Κάτι άλλο.

 

Μπορείς όμως και να δεις την αλήθεια. Ότι ο φοίνικας δεν έχει να χάσει κάτι. Στηρίζεται σε γερές ρίζες, είναι δυνατός και έχει ό,τι χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει και να αναπτύσσεται όμορφα, άσχετα με το πόσες θρεπτικές ουσίες του στερεί το αγριολούλουδο.

 

Κι αν σου φαίνεται απλοϊκός ο παραλληλισμός, ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο είναι για να σου θυμίσω ότι ΚΑΝΕΙΣ  δε μπορεί να σου πάρει κάτι.

Ότι μπορείς να δίνεις χωρίς να χάνεις.

 

Αρκεί να  ΑΦΑΙΡΕΣΕΙΣ  ΤΙΣ  ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ  από τη ζωή σου.

 

Γιατί αυτό είναι που μας πληγώνει. Δίνουμε, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μας πιστεύουμε ότι ο άλλος θα μας το ξεπληρώσει με κάποιο τρόπο. Είτε προχωρώντας σε μία σοβαρή σχέση, είτε μένοντας στην επιχείρηση μας για πάντα ώστε να ωφεληθούμε από τις υπηρεσίες  του, είτε επιστρέφοντας μας με πράξεις τη στήριξη που του δώσαμε.

 

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αυτό που πληγώνεται είναι  το Εγώ μας. Όχι εμείς ως άτομα.

 

Ότι αυτό που σε φέρνει πίσω και σου αυξάνει τη θλίψη στερώντας σου κάθε χαρά, είναι η προσκόλληση σου σ’ αυτό το γεγονός  και σ’ αυτό το άτομο.

 

Ότι εσύ που είσαι  δημιουργός, έχεις όλα όσα χρειάζεσαι για να συνεχίσεις να δημιουργείς νέες ιδέες και να αναπτύσσεις την εργασία σου.

 

Ότι εσύ που δίνεις όλο σου τον εαυτό σε κάποιον, αν το κάνεις χωρίς προσδοκίες, όταν φύγει ο άλλος δε θα νοιώθεις στέρηση αλλά πλούτο για την εμπειρία που σου έδωσε η ζωή. Και θα συνεχίσεις να ζεις με χαρά, έχοντας φυλάξει στην καρδιά σου ό,τι όμορφο βίωσες.

 

Φύγε λοιπόν από το ‘γιατί’.

Αν μπεις εκεί, θα σε ρουφήξει, θα σου πάρει ζωτική ενέργεια και θα σε λεηλατήσει.

Δεν υπάρχει λόγος.

Δε σε αφορά.

Ούτε μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά του άλλου.

 

Εστιάσου σε σένα μόνο.

Άφησε στην άκρη τις προσδοκίες και συνέχισε το δρόμο σου.

Το δρόμο της Δύναμης, της καινοτομίας, της προσφοράς.

Το δρόμο που όταν δίνεις, κερδίζει ο άλλος αλλά κυρίως, κερδίζεις Εσύ!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: