Αγγίζοντας το αλπικό φως.

Δε θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Δεν πιστεύω στην αυτο-βελτίωση. 
Γιατί και τα δύο αυτά κρύβουν κριτική, ανεπάρκεια και τη λέξη ‘λάθος’.
Αυτό που λαχταρά η δική μου ψυχή μου είναι να ανακαλύψω τον εαυτό μου. Αυτό που ήμουν όταν γεννήθηκα.
 
Τι δώρα έφερε αυτό το μωράκι σ’ αυτό τον κόσμο; Με ποια προίκα ήρθε; Τι βέλη αγάπης είχε στη φαρέτρα του;
 
Πόσο φως στην καρδιά του; Πόση τρυφερότητα στο απαλό δέρμα της ψυχής του;
 
Πόση πίστη στο είναι του; Πόση δύναμη και πόση λαχτάρα για ζωή, για χαρά, για τα μικρά και για τα μεγάλα;
 
Πόση έκσταση ένιωθε με ό,τι έβλεπαν τα ματάκια του; Πόση ομορφιά και χαρά έβλεπε παντού;
 
Πόση εμπιστοσύνη είχε στους ανθρώπους; Πόσο ένιωθε ένα με όλους; Πόση σύνδεση είχε με όλους;
 
Πόση ασφάλεια αισθανόταν και πόσο χαρούμενο ήταν;
 
Με πόση γνώση γεννήθηκε και με πόση σοφία;
 
Με πόσα χαρίσματα και με πόσες ευλογίες;
 
Με τις πρώτες κι όλας ανάσες μου κάποια από όλα αυτά σιγά σιγά άρχισαν να καλύπτονται με στρώσεις παχιάς σκόνης, όταν πρωτοάκουσα τη λέξη ‘λάθος’.
 
Ένα κλάμα μου σε λάθος χρονική στιγμή για τους άλλους, αργότερα σαν παιδάκι μία λάθος συμπεριφορά μου προς τους μεγαλύτερους, μία λάθος κουβέντα μου, κάτι που άκουσα από τους γονείς μου και το μετέφερα σε κάποιον άλλο αλλά δεν έπρεπε.
Πήγα στο σχολείο κι εκεί στο λάθος προστέθηκε η τιμωρία κι ο πόνος. Για κάθε λάθος στην ορθογραφία, τόσες ξυλιές στα χέρια. Και σκέψου ότι ήμουν από τις άριστες μαθήτριες.
 
Αργότερα στις μεγαλύτερες τάξεις, το λάθος είχε το χτυπητό κόκκινο χρώμα από το κόκκινο στυλό που φαινόταν από μακριά και μ’ έδειχνε με το δάχτυλο.
 
Και μαζί, θεωρήθηκε λάθος κάθε προσπάθεια ανεξαρτησίας μου από την πατρική οικογένεια, κάθε φυσιολογική εφηβική συμπεριφορά που τολμούσε να προκαλέσει τα παραδοσιακά δεδομένα.
 
Ο προβολέας πάντα στα λάθη. Αυτά που έκανα κι αυτά που απέφευγα. Και στα ελαττώματα.
Ολόκληρη η κοινωνία δομημένη με το δάχτυλο να δείχνει και να απειλεί.
 
Κι έτσι άρχισα να πιστεύω πως είμαι ανεπαρκής. Πως έπρεπε να κρύβομαι μήπως ανακαλύψουν ποια είμαι.
 
Ασφυκτιώ μέσα σε όλα αυτά. Χρειάζομαι οξυγόνο! Ζωή!
 
Χρειάζομαι να συναντήσω αυτό το παιδάκι στην αρχή της ιστορίας, για να μου δείξει το δρόμο.
 
Να με πάει στο σπίτι. Εκεί που βρίσκονται όλα, ανέγγιχτα από ανθρώπινη επιρροή. Εκεί, που όλα λάμπουν όπως τα βουνά στο αλπικό φως. Εκεί που υπάρχει μόνο το αποτύπωμα του Θεού.
 
Το ταξίδι της αυτοπαρατήρησης, αυτο-εξερεύνησης και της αυτογνωσίας που συνδέεται με την πνευματικότητα , είναι αυτό που θα με φέρει κοντά στον ιερό μου εαυτό.
 
Κι όσο πλησιάζω, τόσο πιο απέραντο φαίνεται.
Όμως όντως πλησιάζω; Όντως είναι απέραντο;
 
Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι το παιδάκι γυρίζει συχνά και με κοιτάζει. Με ψάχνει για να δει πού βρίσκομαι. Αν έρχομαι.
 
Κάθε μέρα το νιώθω και πιο κοντά μου.
Κι αυτό μου δίνει το κουράγιο να προχωρώ μέχρι να το συναντήσω. Μέχρι να γίνουμε ένα.
Διαβάστε περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ: 
Στην εκπληκτική φωτογραφία, αλπικό φως φωτίζει το όρος Forbes των Canadian Rockies. Το αλπικό φως είναι ένα χρυσοκόκκινο φως ή έντονο ροζ, ένα φαινόμενο που παρατηρείται στην ώρα της ανατολής ή της δύσης, όταν ο ηλιακός δίσκος είναι κάτω από το επίπεδο του ορίζοντα.
Σχόλιο, image credits and copyright: Yiannis Pavlis Photography

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑