Το Χρονικό μίας Πονεμένης Μέσης!

από τη Νατάσσα Παπαμιχάλη

 Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο έχοντας στο μυαλό μου το θέμα αλλά χωρίς  να γνωρίζω πραγματικά από πού να το πιάσω. Το έφερα από δω, το έφερα από εκεί, το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, το ανέβαλα και αποφάσισα τελικά να αρχίσω από το τέλος και να αφήσω το κείμενο να με πάει μόνο του.

– «Go with the flow» μου λένε στα δύσκολα μου οι αγαπημένοι μου άνθρωποι…

-«Μα πάω με τη ροή!!!» Φωνάζω εγώ αγανακτισμένη μερικές φορές…

 Αμ δε!!!! Η αλήθεια είναι ότι μέσα από τις εμπειρίες όλων αυτών των χρόνων, δόξα τω θεό κάτι έμαθα! Χρειάστηκε όμως μία δυνατή οσφυαλγία η οποία με καθήλωσε δύο φορές μέσα σε ένα μήνα, για μία εβδομάδα την κάθε φορά, ώστε να  αντιληφθώ το πόσο κοροϊδεύω τον εαυτό μου και το πόσα πολλά έχω να μάθω ακόμα! Η ζωή, μου έχει δείξει ότι πίσω από τις πιο δύσκολες καταστάσεις βρίσκονται τα πιο όμορφα μαθήματα και αυτό με κάνει να εμπιστεύομαι σταδιακά και τελικά να αφήνομαι όλο και περισσότερο στην ροή.

 Βλέπετε αν για κάποιο λόγο αναγκαστούμε να τραβηχτούμε μακριά από τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας, το θηρίο ξυπνάει, οι σκιές εμφανίζονται και είναι στο χέρι μας τι θα κάνουμε με αυτές. Θα τις αντιμετωπίσουμε ή θα τις ναρκώσουμε ξανά μέχρι την επόμενη φορά που κάτι θα τις ξυπνήσει;

 Πάμε λοιπόν μαζί να ξετυλίξουμε το «χρονικό μίας πονεμένης μέσης!».

  Ευτυχώς η σχέση – συνεργασία που έχω με το σώμα μου είναι αρκετά καλή και λέω ευτυχώς γιατί πέρα από το γεγονός ότι είναι το δοχείο που μεταφέρει την ύπαρξη μου, είναι και το εργαλείο της δουλειάς μου. Τα περισσότερα πράγματα που κάνω μέσα στην ημέρα, τα κάνω μέσω του σώματος μου και είμαι από τους τυχερούς που δεν έχω ταλαιπωρηθεί από αυτό. Ο πόνος λοιπόν στην μέση μου και ότι ακολούθησε ήταν για εμένα μία πρωτόγνωρη  εμπειρία!

 Λέω πολύ συχνά και ιδιαίτερα στους μαθητές μου ότι «το σώμα μιλάει! Ακούστε το!» και το πιστεύω απόλυτα! Ε, λοιπόν και το δικό μου σώμα μίλαγε για πολύ καιρό, και ξαναμίλαγε, και ούρλιαζε αλλά εγώ δεν άκουγα τίποτα!!! « Έλα μωρέ θα περάσει!» Και βάλε μαθήματα και βάλε μασάζ, «Ααα! ωραίο σεμινάριο να το κάνω!», να κάνουμε και αυτήν την φωτογράφιση, να γράψω και κανένα άρθρο, «πω πω έχω και διάβασμα για τις εξετάσεις» μούμπλε…μούμπλε… Τι θα έκανε το κακόμοιρο το σώμα αφού εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα;  Έπρεπε να μου βάλει φρένο και πάλι καλά που δεν το έκανε με χειρότερο τρόπο!

  Έπρεπε να με βλέπατε τις πρώτες μέρες! Και αυτό δεν το λέω για το σώμα μου που είχε κλήση σχεδόν 90ο  ή για τον πόνο που με έκοβε στα δύο αλλά για το βλέμμα μου και το ύφος στο πρόσωπο μου, που δεν πίστευα αυτό που μου συνέβαινε.

– «Πως είναι δυνατόν να μην έχω τον έλεγχο;;;» Η πρώτη σφαλιάρα είχε μόλις πέσει…

 Η ώρα της συνειδητοποίησης είναι πάντα μαγική όσο δύσκολη και αν είναι…  Η ζωή μου, για ακόμα μία φορά, πέρασε σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου και όλες αυτές οι μάχες  που εναγωνίως είχα δώσει ώστε να αποκτήσω τον έλεγχο σε διάφορες καταστάσεις ξεχύθηκαν μπροστά μου! Θα ήθελα εδώ να τονίσω ότι ο φόβος – ανασφάλεια που οδηγεί στην ανάγκη του να έχεις τον έλεγχο κρύβεται και αυτός πίσω από τους περισσότερους στόχους που η κοινωνία μας προτρέπει να κυνηγάμε και την σταθερότητα που τόσο διακαώς αναζητάμε! Σταθερότητα πού; Λέγεται ότι το μόνο σταθερό στη ζωή είναι η ίδια η αλλαγή και αυτό είναι αλήθεια. Ο φίλος μου ο Βασίλης ήρθε τότε στο μυαλό μου που μου λέει πάντα «Όταν μάθεις να αισθάνεσαι ασφάλεια μέσα στην ανασφάλεια, θα είσαι ευτυχισμένη». Νόμιζα πως το είχα πάρει το μάθημα από προηγούμενες καταστάσεις αλλά αυτό ήταν άλλο!  Ήταν χτύπημα κάτω από την μέση (χαχα ξανά η μέση!), δεν μπορούσα να κουνηθώ.

-«Δεν πειράζει!» λέω, «Το μυαλό μου δουλεύει οπότε θα ασχοληθώ με άλλα projects! Θα γράψω αυτά τα άρθρα που έχουν μείνει πίσω!». Ανοίγω το laptop και συνειδητοποιώ ότι ούτε αυτό δεν μπορούσα να κάνω εξαιτίας των φαρμάκων που είχαν κάνει το μυαλό μου λάσπη!  Το μοναδικό δηλαδή πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν ένα μεγάλο Τίποτα! Η έκφραση “Go with the flow” είχε μόλις πάρει σάρκα και οστά! Μπορούσα μόνο να το αποδεχθώ και επιτέλους να με φροντίσω. Το παράδοξο εδώ είναι ότι δεν ήξερα πώς να αφήσω τους αγαπημένους μου να με φροντίσουν, αντιστεκόμουν και προσπαθούσα να αυτοεξυπηρετηθώ! Έπρεπε να μου επισημάνουν ότι δεν τους είμαι βάρος και ότι χαίρονται που με φροντίζουν όπως θα χαιρόμουν και εγώ σε κάποια αντίστοιχη περίπτωση. Χαλάρωσα και το απόλαυσα!

 Μετά από μερικές μέρες, το σώμα μου ξεδίπλωσε και μπήκα να κάνω ένα πολυπόθητο ντους αντί όμως να απολαύσω το ζεστό νερό, την μυρωδιά και να χαρώ αυτό που είχα στερηθεί τόσες μέρες καθόμουν και σκεφτόμουν την εργασία που έχω να παραδώσω στην Γιόγκα.  Προσπαθώντας να βρω ένα θέμα το οποίο να με αγγίζει προσωπικά, σκέφτηκα…

– « Μήπως να γράψω για την Ahimsa;»

 Η λέξη Ahimsa προέρχεται από τα Σανσκριτικά και ενώ συνήθως μεταφράζεται ως Μη Βία, ουσιαστικά σημαίνει  την αποφυγή οποιασδήποτε βαρβαρότητας με οποιονδήποτε τρόπο, είτε αυτό έχει να κάνει με πράξη είτε με σκέψη, απέναντι σε οποιοδήποτε πλάσμα και σε κάθε όψη της ζωής.  Σημαίνει επίσης τον σεβασμό, την ευγένεια και την φιλικότητα απέναντι σε οποιαδήποτε εκδήλωση της ζωής αλλά και απέναντι σε πράγματα, σε ευθύνες και στα καθημερινά μας καθήκοντα. Η Ahimsa ανήκει στην καρδιά των διδαχών του Patanjali, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της Γιόγκα, και δημιούργησε ένα μονοπάτι με οχτώ πτυχές – προτροπές ώστε να ζήσει κάποιος μία καλύτερη ζωή μέσω της Γιόγκα. Το πρώτο από τα οκτώ κλαδιά του δέντρου είναι τα Yamas, οι πέντε ηθικές αρχές σχετικά με την κοινωνική μας συμπεριφορά και το πώς να συμπεριφερόμαστε στους άλλους αλλά και στο περιβάλλον γύρω μας. Η Ahimsa είναι η πρώτη από τους πέντε αυτούς ηθικούς κανόνες και η βάση που κρύβεται πίσω από τους επόμενους.

  – « Όχι μωρέ δεν θα γράψω για την Ahimsa γιατί δεν έχω κάτι να πω πάνω σε αυτό… Το΄χω!»

 Λοιπόν!  Αν την προηγούμενη συνειδητοποίηση  την περιέγραψα ως σφαλιάρα, αυτό ήταν δεξί κροσέ!

– «Τι λες;;; Στον εαυτό σου την εφαρμόζεις την Ahimsa;;;”

 Σοκ! Η αποφυγή οποιασδήποτε βαρβαρότητας με οποιονδήποτε τρόπο και εγώ νόμιζα πως λειτουργούσα κάτω από αυτήν την αρχή… Πώς;

 Όταν προσπαθώ να χωρέσω σε ένα 24ωρο πράγματα που κανονικά θα ήθελαν 3 ημέρες για να γίνουν, αυτό δεν είναι βία;

 Όταν έχω απαίτηση από τον εαυτό μου να τα καταφέρω όλα σε ένα 24ωρο και αυτό εκ των πραγμάτων δεν γίνεται , τι είναι αυτό που ακολουθεί; Κριτική, απογοήτευση και ενοχές! Αυτό δεν είναι βία;

 Όταν έχω απαίτηση από τον εαυτό μου να είμαι η τέλεια επαγγελματίας – γυναίκα –νοικοκυρά- σύντροφος- φίλη- μαθήτρια κ.ο.κ. και πιέζομαι για αυτό, αυτό δεν είναι βία;

 Όταν δεν μου επιτρέπω λάθη, αυτό δεν είναι βία;

 Όταν αγχώνομαι για το μέλλον με αποτέλεσμα να μην ευχαριστιέμαι πραγματικά το παρόν ή ξαναπαίζω στο μυαλό μου σκηνές και καταστάσεις του παρελθόντος με αποτέλεσμα πάλι να μην ζω το παρόν, αυτό δεν είναι βία;

 Όταν όλα τα παραπάνω γίνονται ανασταλτικοί παράγοντες που με απομακρύνουν από τη ζωή που πραγματικά θα ήθελα να ζήσω και εγώ στενοχωριέμαι και νευριάζω αλλά συνεχίζω να παλεύω όλο και πιο σκληρά γιατί νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο θα φτάσω εκεί που θέλω, αυτό δεν είναι βία;

 Όταν γυρεύω- απαιτώ από τους γύρω μου να μου δώσουν την επιβράβευση, την αποδοχή, την αγάπη, τον θαυμασμό,  τον σεβασμό και όλα αυτά που κανονικά εγώ είναι να δώσω στον εαυτό μου, αυτό δεν είναι βία προς τον εαυτό μου αλλά και προς τους γύρω μου;

 Η  λίστα είναι πολύ μεγάλη και το γιατί που κρύβεται πίσω από αυτό ακόμα μεγαλύτερο γιατί αυτή η αίσθηση του “Δεν αξίζω “ δεν έχει να κάνει με εξωτερικούς παράγοντες. Είναι ένα αγκάθι που στους περισσότερους από εμάς βρίσκεται βαθιά καμουφλαρισμένο μέσα μας και δεν έχει να κάνει με το πόσο πετυχημένοι, όμορφοι, πλούσιοι είμαστε. Είναι πληγή και δεν είναι εύκολη η διαδικασία του να αναγνωρίσεις, κατανοήσεις, να συγχωρέσεις, να ευχαριστήσεις και τελικά να αφήσεις πίσω τον λόγο που προκάλεσε αυτήν την πληγή αλλά είναι επιλογή. Αν αυτό το αγκάθι ξεριζωθεί οδηγεί στην μεγαλύτερη ευτυχία που υπάρχει, την σύνδεση, αποδοχή και αγάπη προς τον εαυτό μας και όταν αυτή η σύνδεση συμβεί όλα τα υπόλοιπα απλά μπαίνουν στη θέση τους!

Όταν βρίσκεσαι στην άκρη του γκρεμού έχεις δύο επιλογές, να πέσεις ή να πετάξεις και εγώ διάλεξα…

… να πετάξω!

Λίγα λόγια για την αρθρογραφο:

natashaΤο όνομα μου είναι Νατάσα Παπαμιχάλη και είχα την τύχη να γεννηθώ σε μία οικογένεια που η ενασχόληση της με ότι αφορά τον άνθρωπο στην ολότητα του αλλά και με τις ενέργειες που περιβάλλουν εμάς και τον κόσμο μας ήταν και είναι συζήτηση στο καθημερινό μας τραπέζι.

Έχοντας αυτά τα ακούσματα άρχισα από πολύ μικρή ηλικία να νιώθω την έλξη που ασκούσε πάνω μου το τρίπτυχο ΣΩΜΑ-ΝΟΥΣ-ΠΝΕΥΜΑ. Προσπάθησα όμως να αδιαφορήσω σε αυτή μου την κλίση και περιπλανήθηκα σε διάφορα επαγγέλματα χωρίς όμως κάτι από αυτά να μου δώσει την εσωτερική ικανοποίηση και πληρότητα που αναζητούσα.

Το 2005 αποφάσισα να ακούσω την εσωτερική μου φωνή και να ασχοληθώ με αυτό που πάντα με μάγευε, τον Άνθρωπο. Διδάχτηκα την αυθεντική μέθοδο Pilates και το 2007 δημιούργησα ως συνιδιοκτήτρια το studio Pure Pilates στην Παιανία. Το Pilates διεύρυνε την οπτική μου και άρχισα να παρατηρώ την ανάγκη του ανθρώπου για ανακούφιση από τον πόνο. Ξεκίνησα λοιπόν να παρακολουθώ σεμινάρια μάλαξης και να εφαρμόζω τις τεχνικές αυτές στο Pure Pilates.

Συνέχισα και συνεχίζω με ενεργειακές θεραπείες και μελέτες και λίγο καιρό πριν ολοκλήρωσα το Πρόγραμμα δασκάλων 200 ωρών πάνω στην Yoga. Η προσέγγιση μου λοιπόν όσον αφορά την διδασκαλία είναι ολιστική, δουλεύω ξεχωριστά τις ιδιαιτερότητες του κάθε ατόμου και προσπαθώ, αγκαλιάζοντας την μοναδικότητα του, να δημιουργήσω ένα περιβάλλον ασφάλειας όπου μέσα σε αυτό ο κάθε ένας απλά…θα θυμηθεί…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑