τὸ θαῦμα …

«[…] γιατὶ τὸ θαῦμα δὲν εἶναι πουθενὰ παρὰ κυκλοφορεῖ μέσα
στὶς φλέβες τοῦ ἄνθρωπου»

Γιώργος Σεφέρης

Μια ανάσα πριν τις γιορτές, μαζί με τους στολισμούς, τα λαμπάκια (αναμμένα και καμένα),αρχίζει σιγά-σιγά να μας καταλαμβάνει το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ξέρετε,είναι εκείνο το πνεύμα που μας οδηγεί σαν δαιμονισμένα ζόμπι στα μεγάλα εμπορικά κέντρα να ψωνίζουμε με μανία ό,τι μπορεί να γυαλίζει και να χαρίζουμε«χαρούμενες» στιγμές πανικού στους αγοραφοβικούς. Φυσικά, έχουμε αμέτρητες αφορμές: Τα δώρα που θα κάνουμε στους αγαπημένους μας, στα παιδιά, τα ανίψια και τα βαφτιστήρια μας, τις γιορτινές μας εμφανίσεις που απαιτούν καινούρια ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ τίγκα στο γκλίτερ και διάφορα φωτεινά αντικείμενα για να στολίσουμε το σπίτι μας στα όρια του κιτς, μήπως και φωτίσουν τις μέρες και τις ώρες μας, όσο διαρκεί η μαγεία των άγιων ημερών.

Το ίδιο αυτό πνεύμα μας οδηγεί και στο να τρώμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Λες και τα αποθέματα ζάχαρης στον πλανήτη έχουν ήδη εξαντληθεί ή λες και η γαλοπούλα ξαφνικά έγινε το πιο νόστιμο πουλερικό στον κόσμο (πως το τρώμε, αλήθεια, αυτό το στεγνό πράγμα;). Ακολουθούν δε, όλα εκείνα τα περιστατικά δυσπεψίας στα οικογενειακά τραπέζια (σε εκείνα που κάθεστε με τη «νεολαία») που καταλήγουν και πάλι σε υπερκατανάλωση, σόδας αυτή τη φορά, και σε αναρίθμητα ταπεράκια γεμάτα με ό,τι περίσσεψε, τα οποία έρχονται να διακοσμήσουν με τη σειρά τους τα ψυγεία μας και να μας κρατήσουν στη ζωή τις μέρες, που από το ξενύχτι και το hangover, δεν θα έχουμε κουράγιο ούτε το σαρκίο μας να σύρουμε μέχρι την κουζίνα, πόσο μάλλον να μαγειρέψουμε.

Παρόλα αυτά, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό θέλει να μας πει το πνεύμα τωνΧριστουγέννων και δεν βρίσκω καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι γύρω μου όλο και πληθαίνουν οι άνθρωποι που νιώθουν βαθιά μελαγχολία ανάμεσα στα πολύχρωμα λαμπιόνια και τα πυροτεχνήματα. Αμφιβάλλω αν η γέννηση του Θεανθρώπου μας δίνει το έναυσμα για να αγοράσουμε ό,τι αγοράζεται και να καταναλώσουμε ό,τι καταναλώνεται ή αν μας υποχρεώνει (σώνει και ντε) να νιώθουμε χαρούμενοι και γεμάτοι αγάπη. Αν δεν έχεις λόγους να νιώθεις χαρούμενος κι αν δεν έχεις ανθρώπους να αγαπάς και να σε αγαπούν, κανένα στολισμένο έλατο δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πάλι εκείνη την παιδική χαρά που είχες, όταν οι γονείς σου σου έκρυβαν ακόμα την αλήθεια για τον Άγιο Βασίλη, που (μεταξύ μας) με το φόβο του ζούσες όλη τη χρονιά, μη και αποφασίσει ότι δεν υπήρξες καλό παιδί και δεν σου φέρει το δώρο που του ζήτησες.

Το παιδάκι που αγωνιούσε για τα δώρα της νέας χρονιάς από τον, κατά τα άλλα, χαριτωμένο στρουμπουλό κατακόκκινο γεράκο και που ένα κομμάτι του ζει ακόμα μέσα μας, στην πραγματικότητα δεν περιμένει ακριβά δώρα για να νιώσει αγάπη. Το μόνο που περιμένει είναι ένα θαύμα. Το θαύμα που θα χαρίσει στη ζωή του το φως και την ελπίδα για εκείνο το «καλύτερο» που περιμένει. Είναι διαφορετικό αυτόπου περιμένει το κάθε παιδάκι αλλά είναι ίδια η λάμψη στα μάτια όλων των παιδιών, μικρών και μεγάλων, όταν η προσδοκία γίνεται πραγματικότητα. Κι αν μπορούμε εμείς να κάνουμε κάτι για λάμψουν τα μάτια των δικών μας ανθρώπων,τότε μπορεί αυτό να είναι το «θαύμα».

Οι μέρες των γιορτών δεν χρειάζεται να είναι τέλειες, όπως δεν είναι τέλεια καμία μέρα στη ζωή μας. Μπορούμε, όμως, από τις φετινές γιορτές και για κάθε μέρα από εδώ και πέρα, να γίνουμε λίγο καλύτεροι και ίσως τότε το «θαύμα» που περιμένουμε να είμαστε εμείς.

Τι λέτε;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑