To Ψεγάδι της Τελειότητας

«Θέλω να γίνω τέλειος άνθρωπος και θα τα καταφέρω!»

 

…φώναξε το Παιδί εμφανώς αναστατωμένο προς τους δύο ενήλικες. Το βλέμα τους ήταν γεμάτο ειρωνία κάτι που εξόργισε το Παιδί και κτυπώντας την πόρτα πίσω έφυγε βράζοντας μέσα του, ενώ τα πρώτα δάκρυα είχαν κάνει την εμφάνισή τους στα μάτια του.

Οι θρύλοι την Πόλης έλεγαν ότι η τελειότητα βρίσκονταν πίσω από τον λόφο που φαινόταν στο βάθος του ορίζοντα και το Παιδί ήταν αποφασισμένο να την κατακτήσει. Ξεκίνησε το ταξίδι του ενώ τα δάκρυα του ήταν ακόμα νωπά στα κατακόκκινα μάγουλα του… θα τους έδειχνε!

Στα παιδικά του μάτια, ο λόφος φάνταζε επιβλητικός και πλούσιος! Παραδόξως η απόσταση μέχρι τον λόφο ήταν μικρή, όπως και η ανάβαση μέχρι την κορυφή του…

…ήταν εύκολη τελικά η κατάκτηση της τελειότητας!

Ανεβαίνοντας στην κορυφή το μόνο που υπήρχε ήταν χώμα και πέτρες… απογοήτευση… Όμως στο βάθος φαινόταν ένας ακόμα λόφος, λίγο μεγαλύτερος και λίγο πιο μακρινός , αλλά ήταν πλέον σίγουρο ότι η τελειότητα κατοικεί εκεί… αφού δεν τη βρήκε εδώ… που αλλού θα μπορούσε να κατοικεί?

Μία και δυό, ξεκίνησε για το επόμενο λόφο, με έντονη λαχτάρα. Το ταξίδι ήταν λίγο μεγαλύτερο όπως και η ανάβαση, αλλά ακόμα αρκετά εύκολο. Ανέβηκε επάνω  και … η τελειότητα απουσίαζε και από εκεί…

Με την απογοήτευση πλέον εμφανώς ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του, σήκωσε το βλέμμα του και είδε άλλη μία κορυφή στο βάθος, ακόμα πιο πλούσια και πιο επιβλητική! «Τώρα δε μου γλυτώνεις!», ψέλλισε πιο αποφασισμένο απο ποτέ!»

Άφησε πίσω του τον άγονο λόφο τρέχοντας πλέον από τη λαχτάρα του…

Μερικές δεκάδες λόφους αργότερα, που εν τω μεταξύ είχαν γίνει βουνά, το Παιδι έφτασε αποκαμωμένο και απογοητευμένο σε μία κορυφή, έτοιμο να τα παρατήσει.

«Με κορόιδεψαν! Δεν υπάρχει τελειότητα!», ούρλιαξε εμφανώς προδομένο από όλους, κοινωνία, Πόλη, από τους προγόνους του…αισθανόταν τόσο μόνο…

«…δεν σε κορόιδεψαν…απλά κάποια πράγματα χρειάζεται να τα ανακαλύψεις δοκιμάζοντας και αποτυγχάνοντας….»

…είπε μία φωνή από το πουθενά, ξαφνιάζοντας το Παιδί! Γύρισε και κοίταξε προς την κατεύθυνσή της και είδε ένα έναν Άντρα με γαλήνιο πρόσωπο και φωνή στοργική και τρυφερή σαν την αγκαλιά που ποτέ δεν είχε, να το κοιτά χαμογελώντας. Δεν τον ήξερε, αλλά ένιωθε έναν δεσμό δυνατό.

«Ποιός είσαι? Δεν σε γνωρίζω… έχουμε γνωριστεί καπου?», τον ρώτησε.

«Δεν έχουμε γνωριστεί ακόμα… αυτό θα γίνει αργότερα…»

…είπε και συνέχισε να κάνει ότι έκανε.

Το Παιδί άρχισε να τον παρατηρεί. Επάνω του όλα ήταν τόσο αρμονικά, ζεστά. Οι κινήσεις του σίγουρες και ακριβείς, δίχως καθόλου βιασύνη, αλλά και σπατάλη χρόνου και ενέργειας…. Όλα επάνω του έμοιαζαν σα να έχουν κάποιο λόγο ύπαρξής…σαν να ήταν τα απολύτως απαραίτητα μέρη ενός καλοκουρδισμένου συνόλου, με τίποτα περιττό να εμποδίζει τη λειτουργία του… Κάθε κίνηση ήταν άνετη, σίγουρη, αποτελεσματική με αέρα εμπιστοσύνης.

θα έλεγε κανείς ότι ήταν…

Τέλειες…!

Το πρόσωπο του Παιδιού έλαμψε και κάρφωσε το βλέμμα του επάνω στη φιγούρα του ανθρώπου! Στην κυριολεξία τον έτρωγε με το διερευνητικό και διαπεραστικό του βλέμμα.

Ο Άντρας χαμογέλασε και με μία κίνηση του κορμού του προσκάλεσε το Παιδί δίπλα του. Αυτό δεν έχασε την ευκαιρία και ….διακτινίστηκε εκεί!

«Ποιός είσαι?Πως εφτασες ως εδώ? Πως κατάφερες να είσαι τέλειος?» τον ρώτησε με λαχτάρα!

«Είμαι αυτός που εσύ επέλεξες να δείς…», του απάντησε αυτός, » Έφτασα μέχρι εδώ κατακτώντας τις ίδιες κορυφές που και εσύ ανέβηκες…. όλα όσα εσύ χαρακτηρίζεις ως τέλεια επάνω μου, είναι συμπεριφορές που απέκτησα όταν…

είδα μέσα μου ότι θα πλησιάζα στην τελειότητα, τη στιγμή που θα την έβγαζα από το μυαλό μου, συνειδητοποίωντας ταυτόχρονα ότι αυτή είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα…!» 

«Μα πώς θα βρώ κάτι αν δεν το έχω στο μυαλό μου?», είπε σαστισμένο το Παιδί.

Ο Άντρας χαμογέλασε και είπε: » Πως θα βάλεις όμως κάτι ωφέλιμο στη ζωή σου αν δεν κάνεις πρώτα χώρο, από τα περιττά?  Εστιάζοντας στην ταμπέλα χάνουμε όλα αυτά τα σπουδαία που κρύβονται απο πίσω της και την κάνουν σπουδαία!

 Όλα όσα σε εντυπωσίασαν δεν τα βρήκα…τα έφτιαξα, επιλέγοντας προσεκτικά τις επιλογές μου και βιώνοντας αληθινά τα βιώματα του ταξιδιού μου από κορυφή σε κορυφή! Όταν το ταξίδι, απο συλλογή κορυφών μετατράπηκε σε ένα ταξίδι συλλογής των δώρων των κορυφών και επιστροφής ατελείωτης ευγνωμοσύνης προς αυτές, το πραγματικό νόημα της ζωής άρχισε να εμφανίζεται μπροστά μου, οι μεθυστικοί του ήχοι να φθάνουν στα αυτιά μου, να νίωθω τους παλμούς του να δονούν το σώμα μου, να γεύομαι τις απόκοσμες γεύσεις του και να μεθώ με τα αρώματά του.», είπε ο Άντρας.

Το Παιδί ήταν χαμένο στις σκέψεις του , προσπαθώντας να διαχειριστεί όλα όσα είχε μόλις ακούσει. Μέσα του η από πάντοτε παρούσα ενοχή και η επίκριση προς τον εαυτό του, έδιναν μάχη με αυτό που μόλις είχε βιώσει και η μάχη αυτή, το είχε ταρακουνήσει για τα καλά. Τίποτα δεν ήταν πιά το ίδιο…

Γύρισε και κοίταξε προς το σημείο που ήταν ο Άντρας, αλλά αυτός δεν ήταν πιά εκεί…. Στο βάθος οι κορυφές που προηγήθηκαν, τώρα στα μάτια του ήταν διαφορετικές. Στο μέχρι πριν λίγες στιγμές άγονο τοπίο, τώρα τη θέση τους είχαν πάρει καταπράσινα δέντρα και δροσερές πηγές, ενώ φαίνονταν και άλλοι άνθρωποι να βρίσκονται πλέον εκεί.

Πόσο αυτές είχαν αλλάξει… ή πόσο είχε το ίδιο αλλάξει?

Να γύριζε πίσω για να κατακτήσει πραγματικά τις κορυφές και να γίνει σαν τον Άντρα ή μήπως του είχαν ήδη δίδαξει όλα τους διδάγματα….?

Τις κοίταξε για ακόμα μία φορά, στέλνοντας τους νοερά ευγνωμοσύνη από τα βάθη της ύπαρξης του και στράφηκε προς την κατεύθυνση του επόμενου βουνού. Το πρόσεξε να στέκει στο βάθος και στη συνέχεια έστρεψε το βλέμμα του για πρώτη φορά στην ως τώρα πορεία του, στο δρόμο που το χώριζε απο εκείνο… Ήταν τόσο όμορφος, εύφορος και πολλά υποσχόμενος!

Χαμογέλασε και έκανε το πρώτο βήμα!

Μία ιστορία μέσα από το Παιδί και το Βουνό!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑