Το Παιδί συναντά το Όστρακο της Αλλαγής!

Μία ιστορία μέσα από το Παιδί και το Βουνό

 

«Δύο φορές κανείς δεν μπορεί να μπει, στο ίδιο ποτάμι…»

 

«Η μόνη σταθερά της ζωής είναι η αλλαγή…» είπε ο Ήλιος στο Παιδί και χάθηκε κάτω από τον ορίζοντα, με μόνο τις ιώδεις αποχρώσεις που παρέμειναν για λίγο στον ορίζοντα, να μαρτυρούν ότι πριν λίγο υπήρχε εκεί.

Το Παιδί ξάπλωσε μέσα στο αγαπημένο του δεντρόσπιτο, το οποίο είχε φτιάξει στον κούφιο κορμό ενός υπεραιωνόβιου δέντρου, οι ρίζες του οποίου θαρρείς ότι έφταναν μέχρι τα έγκατα της Γης.

Εκεί, σύμφωνα με τους Σοφούς της Πόλης υπήρχε ένας άλλος κόσμος διαφορετικός από τον δικό μας, στον οποίο οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδέψουν μόνο μέσα από τα όνειρά τους, ενώ τα δέντρα ήταν συνδεδεμένα μαζί του συνεχώς και για αυτό οι άνθρωποι τα θαύμαζαν.Τα κλαδιά του πάλι, θαρρείς πως άγγιζαν τον ουρανό και χάιδευαν τα αστέρια, καθώς τα κουνούσε ρυθμικά ο άνεμος.

Σύντομα το πήρε ο ύπνος και ταξίδεψε εκεί στον άλλο κόσμο, όπου συνάντησε τον μεγάλο σοφό. Κάθε άνθρωπος έχει και από έναν, ο οποίος κατοικεί βαθιά μέσα του και γνωρίζει την απόλυτη αλήθεια, η οποία είναι μοναδική για τον κάθε ένα από εμάς.

 

Ο Μεγάλος Σοφός

«Μεγάλε Σοφέ θα ήθελα να μιλήσουμε για την αλλαγή!» είπε το παιδί με συγκρατημένο ενθουσιασμό.

«Τι θα ήθελες να με ρωτήσεις για αυτή?» απάντησε με τη στωικότητα του που τον χαρακτήριζε. Παρότι γνώριζε τα πάντα, σπάνια τα έδινε ευθέως. Έπρεπε να τα κερδίσεις με τις κατάλληλες ερωτήσεις.

«Κάθε φορά που σκέφτομαι να κάνω κάποια αλλαγή αισθάνομαι ενθουσιασμό , αλλά όταν πάω να την κάνω πράξη, το στομάχι μου δένεται κόμπος και σταματώ! Τι να κάνω?» , είπε το Παιδί και ασυναίσθητα έδεσε τα δύο του χέρια, γύρω από την περιοχή της κοιλιάς. Το πρόσωπό του ήταν ανοικτό βιβλίο & μαρτυρούσε ότι κάτι φοβόταν.

Ο σοφός σηκώθηκε από τη θέση του και γονάτισε στο χώμα, σχεδιάζοντας με ένα κλαδί ένα σχήμα που έμοιαζε με Λίμνη, ένα ποτάμι και κάτι σπίτια και αποχώρησε με ένα στοργικό χαμόγελο στα χείλη του.

Το Παιδί πλησίασε το σχέδιο και το περιεργάστηκε. Κάπου το είχε ξαναδεί, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί που.

«Η Λίμνη της Αλλαγής! Εκεί υπάρχει μια μεγάλη παραλία στην οποία βρίσκεται αυτό που αναζητάς», ακούστηκε μία φωνή από τα σωθικά του Παιδιού και το ξάφνιασε!

 

«Πως θα βρω ό,τι ψάχνω αν δεν ξέρω τι ψάχνω?», είπε το Παιδί.

«Μην ανησυχείς… θα σε βρει αυτό!» , ακούστηκε να λέει η φωνή του σοφού από το πουθενά  και συνέχισε:

 

«…για όσο διαρκέσει το ταξίδι σου, σκέψου τί είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα χάσεις, αν αλλάξεις αλλά και τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα κερδίσεις αν το κάνεις! Καλό σου ταξίδι!»

 

Το Παιδί άνοιξε τα μάτια του, ενώ οι πρώτες ακτίνες του Ήλιου είχαν ήδη αρχίσει να αχνοφαίνονται από την ανατολή.

«Καλημέρα, ξύπνα έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου»… του είπε ο Ήλιος χαμογελώντας και συνέχισε το αιώνιο ταξίδι του στον ουρανό.

Το Παιδί μάζεψε τα λιγοστά του εφόδια και ξεκίνησε το ταξίδι του παράλληλα με το Μεγάλο Ποτάμι και προς τα δυτικά παρέα με τον Ήλιο. Το ερώτημα του Μεγάλου Σοφού γύριζε συνεχώς μέσα στο κεφάλι του.

Η καρδιά του κτυπούσε δυνατά για τη νέα αυτή περιπέτεια, αλλά το μυαλό συνεχώς του έβαζε εμπόδια προσπαθώντας να το αποτρέψει από το μεγάλο αυτό ταξίδι. Θα κατάφερνε τελικά να φτάσει στην πολυπόθητη αλήθεια που αναζητούσε? Άλλωστε δεν ήταν …παρά μόνο ένα μικρό Παιδί….

Τελικά βαθιά μέσα του ένιωσε μία τεράστια ανεξήγητη ώθηση για να μάθει ότι ποθούσε για την «αλλαγή» και να καταπολεμήσει τον φόβο του και ξεκίνησε για ακόμα μία φορά…

 

Η Λίμνη της Αλλαγής

Μετά από δύο μερόνυχτα πεζοπορίας, το Παιδί είδε τη Λίμνη από ψηλά και αμέσως το μάτι του έπεσε σε μία παραλία στην οποία αμυδρά, μπορούσε να διακρίνει κάποιου είδους κίνηση.

Mετά από λίγη ώρα, πλησιάζοντας στη παραλία, τον δρόμο του διέκοψε …ένα Όστρακο!

«Εσύ πρέπει να είσαι το Παιδί, γειά σου είμαι η Βιργινία το Όστρακο της Αλλαγής, σε περίμενα!

Οι άνθρωποι δεν είναι ευπρόσδεκτοι σε αυτά τα μέρη, αλλά εσένα σε είδα στο όνειρο μου χθες το βράδυ και σε περίμενα.», είπε το Όστρακο με μία αστεία φωνή και με σχεδόν σατιρική διάθεση συνέχισε,

«…οι περισσότεροι από εσάς που πέρασαν από εδώ , τους ένοιαζε μόνο η εκμετάλλευση της κοινωνίας μας και όσων πετυχαίνουμε και όχι η κατανόηση του «πως» το καταφέρνουμε. Ελπίζω να μην πέφτω τόσο έξω μαζί σου.»

Το Παιδί δεν είπε τίποτα, παρά μόνο παρατηρούσε τα πάντα γύρω με περίσσια περιέργεια! Τι να ήταν αυτό το τόσο σπουδαίο που παρήγαγαν τα όστρακα και τί σχέση να είχε άραγε με την Αλλαγή που τόσο επιθυμούσε?

Ακολουθώντας τη Βιργινία έφθασαν σε μία πλατεία στη μέση της οποίας δέσποζε το άγαλμα ενός Οστράκου. Γύρω από αυτό βρίσκονταν 100άδες μικρά και μεγάλα όστρακα που καταπιάνονταν με διάφορες ακατανόητες εργασίες. Η όλη εικόνα θύμιζε ένα πολύβουο μελίσσι!

«Υπομονή, όλα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα στην πορεία!», είπε η Βιργινία χασκογελώντας παιχνιδιάρικα καθώς το Παιδί είχε μείνει αποσβολωμένο από το θέαμα.

«Προς το παρόν να σου γνωρίσω τη συνονόματη πρόγονο μου.» , είπε και έδειξε το επιβλητικό άγαλμα.

 «Αυτή τα ξεκίνησε όλα. Ξέρεις η κοινωνία μας δεν ήταν πάντοτε έτσι. Πριν από αυτή τα χρόνια ήταν δύσκολα διότι τα όστρακα τότε φοβόντουσαν την αλλαγή και η ζωή τους ήταν δίχως σκοπό και νόημα.»

«Θα ήθελα πολύ να ακούσω την ιστορία της προγόνου σου!», είπε το Παιδί και σπάζοντας τη σιωπή του.

 

Η Ιστορία της Βιργινίας

«Εσύ πραγματικά ξεχωρίζεις από τους άλλους, σε πάω!» αναφώνησε η Βιργινία και ξεκίνησε να διηγείται την ιστορία:

 

«Μια φορά και ένα καιρό, η Βιργινία περιπλανιόταν χαρωπά στον βυθό της Λίμνης σατιρίζοντας με το χιούμορ και την αθωότητα της, τους πάντες & τα πάντα.  

Κάποια στιγμή την έκοψε η πείνα και κατευθύνθηκε προς ένα λαχταριστό φύκι που είχε σταμπάρει. Άνοιξε αμέριμνη το στόμα της να το κάνει μία χαψιά και … αστόχησε!

 Αντί για λαχταριστά φύκια, το στόμα της γέμισε με άμμο! Αμέσως προσπάθησε να ανασυνταχθεί αλλά … κάτι την ενοχλούσε… ένα μικροσκοπικός κόκκος άμμου είχε σφηνωθεί στο πιο ακατάλληλο σημείου του στόματος της!

Η ενόχληση ήταν τόσο μεγάλη, που για μερικές ημέρες δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα! Είχαν έρθει τα πάνω κάτω! Δεν ήξερε τι να κάνει! Η διάθεση της ήταν ανύπαρκτη , αισθανόταν χάλια και ο κόκκος εκεί, ακούνητος!

Αποφάσισε να πέσει για ύπνο μπας και άλλαζε κάτι όταν ξυπνούσε. Μετά από λίγο αποκοιμήθηκε και άρχισε να ονειρεύεται. Στο όνειρό της, άκουσε μια φωνή από τα σωθικά της η οποία έλεγε:

Είμαι εδώ για να σε κάνω να ανακαλύψεις τις δυνάμεις που πραγματικά κρύβεις μέσα σου. Συγχώρεσέ τον εαυτό σου & αποδέξου τη νέα κατάσταση, λείανε αυτό που νιώθεις & οι γωνίες μου θα λειανθούν…»  

«…σε συγχωρώ και σε ευχαριστώ για ότι ήρθες να με διδάξεις & σε αποδέχομαι….» ήταν τα λόγια που σαν αεράκι κύλησαν από τα κελύφη της καθώς ακόμα κοιμόταν.  Αμέσως άνοιξε τα μάτια της, ενώ οι πρώτες ακτίνες του Ήλιου είχαν ήδη αρχίσει να αγκαλιάζουν τις κορυφές των τεσσάρων βουνών.

Ως δια μαγείας, η ενόχληση από τον κόκκο είχε μειωθεί αισθητά!

«Ρε λες… λες να δουλεύει?», αναρωτήθηκε. Μην έχοντας και κάτι καλύτερο να κάνει, συνέχισε να εξασκεί καθημερινά την ευγνωμοσύνη και όσο πιο πολύ ευγνώμων ήταν για ότι τις συνέβαινε, τόσο λιγότερο ενόχληση ένιωθε μέσα της. Λες και ο κόκκος άμμου είχε πια γίνει μέρος της.

Μετά από λίγο καιρό στη θέση του κόκκου, είχε σχηματιστεί ένα πανέμορφο λευκό & αστραφτερό , ολοστρόγγυλο πετράδι! Απίστευτο!

Την επόμενη ημέρα, συναντήθηκε με ένα περαστικό άνθρωπο ο οποίος εντυπωσιάστηκε από το πετράδι και το αντάλλαξε με αγαθά που έφερνε από την Πόλη. Αυτή ήταν η αρχή της ακμής της κοινωνίας των Οστράκων!»

 

«Καλά και αφού υπήρχε τόσο καλή συνεργασία με τους ανθρώπους γιατί δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτοι?», αναρωτήθηκε το Παιδί.

«Αυτή είναι μία άλλη ιστορία, μία ιστορία απληστίας….» , είπε η Βιργινία και αμέσως η διάθεσή της άλλαξε.

Το Παιδί ήταν εντυπωσιασμένο από όλα όσα είχε ακούσει! Αυτό το πολύβουο μελίσσι από Όστρακα γύρω του δεν ήταν τίποτα άλλο από νεαρά όστρακα που διδασκόντουσαν από τους παλιότερους βιωματικά, τη διαδικασία της Αλλαγής όπως ακριβώς τη βίωσε για πρώτη φορά η Βιργινία στην ιστορία που μόλις είχε ακούσει!

Αφού τα μικρά τη βίωναν, στη συνέχεια με τη σειρά τους, δίδασκαν ότι είχαν μάθει βιωματικά, στα νεότερα που ακολουθούσαν κοκ.

«Πόσο θα ήθελα να περάσω και εγώ από αυτή την εκπαίδευση…», είπε αναστενάζοντας το Παιδί, γνωρίζοντας εξ’ αρχής ότι αυτό ήταν αδύνατο για λόγους ανατομίας.

«Μα εσύ ήδη την ολοκλήρωσες!» , είπε η Βιργινία με ένα σαρδόνιο χαμόγελο!

«Θυμήσου ότι έχεις ήδη μέσα σου ότι χρειάζεσαι , για να πετύχεις την αλλαγή που επιθυμείς και να κρατήσεις το δικό σου πετράδι στα χέρια σου!»

«Άκου αυτό που σου λέει η καρδιά σου, βάλε και όσο χρειάζεται από τη λογική σου για να βρεις τις λύσεις όταν αυτές χρειαστούν και ψάξε βαθιά μέσα σου για τη δύναμη που χρειάζεσαι για να κάνεις αυτό το πρώτο βήμα που καθορίζει τα πάντα…!»

Καλή συνέχεια στο ταξίδι σου!

 

Daddy Chaos

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑