Το γενναίον ψεύδος

από την Χάρις Κόντου

Πριν από πολλά χρόνια, όταν δίδασκα για πρώτη φορά την Εισαγωγή για τον Φιλοσοφικό Λόγο στην Γ Λυκείου και συγκεκριμένα την εισαγωγή πάνω στην Πολιτεία του Πλάτωνα, έπεσε το μάτι μου σε έναν όρο που μου έκανε εντύπωση. Ο αρχαίος Έλληνας  Φιλόσοφος είχε στηρίξει την Πολιτεία του πάνω σε ένα γενναίο ψεύδος : Οι πολίτες της Πολιτείας του θα ήταν χωρισμένοι σε τρεις κατηγορίες με τυχαία κριτήρια και θα υπήρχαν τρία γένη πολιτών : Το χρυσό, Το αργυρό και το χάλκινο. Κάτι σαν τα μετάλλια. Όπως ήδη είπα η κατάταξη θα ήταν τελείως τυχαία.

Και οι πολίτες θα μεγάλωναν με αυτή την γνώση , ότι ανήκουν δηλαδή στην συγκεκριμένη τάξη, χωρίς να αντικρούουν τη βεβαιότητα για τη θέση τους. Ωστόσο, είχαν τη δυνατότητα να μεταβούν σε όποια άλλη κατηγορία από τις τρεις με τις ίδιες τις πράξεις τους και την βιοθεωρία τους. Θα υπήρχε μια κινητικότητα μεταξύ των τάξεων φαινομενικά άκρως δημοκρατική. Εννοείται πως δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η θεωρία του Πλάτωνα και πως δεν την έβρισκα καθόλου ελκυστική, ιδιαίτερα για τους πολίτες της χάλκινης κατηγορίας.  Την κουβαλούσα για χρόνια στο μυαλό μου μέχρι που πρόσφατα  συνειδητοποίησα πως είχε ένα δίκιο ο φιλόσοφος.

 Όλη μας η ζωή βασίζεται στην πλάνη των πεποιθήσεων που μας κληροδοτούν και διαμορφώνουν για εμάς οι γονείς μας και ο κοινωνικός περίγυρος. Έτσι προκύπτουν γνώσεις και πεποιθήσεις για εμάς που μας συντροφεύουν μια ολόκληρη ζωή και που, αν δεν τις παλέψουμε, μας εγκλωβίζουν , μας διαστρέφουν και μας κρατούν μακριά από την πραγματική αγάπη για τον εαυτό μας. Μεγάλωσα πιστεύοντας πως είμαι άτσαλη και ζημιάρα. Το ανέτρεψα με το να γίνω καλή νοικοκυρά και να αποφεύγω τις ζημιές. Αποτέλεσμα; Κράτησα ένα σωρό παλιά πράγματα μόνο και μόνο για να αποδείξω ότι δεν τα έσπασα και δεν τα κατέστρεψα.

Με την ίδια λογική δεν έμαθα ποτέ μαθηματικά, φοβόμουν πάντα τα ρίσκα και  βάδιζα προσεκτικά- σχεδόν δεν βάδιζα- για να αποφεύγω το μέγα κακό, τις ζημιές. Καμία γενναιότητα δεν υπήρχε πίσω από αυτές τις ταμπέλες! Για την ακρίβεια υπήρχε μόνο φόβος, υπερπροστασία και κυρίως ένα τεράστιο ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Μετά από αυτή την συνειδητοποίηση άρχισα να γκρεμίζω με το καλέμι της επιμονής όλες τις πεποιθήσεις που με κρατούσαν μακριά από τον αληθινό εαυτό μου. Σιγά σιγά, με υπομονή και επιμονή, κατάφερα να ξεκολλήσω από πάνω μου πολλές ταμπέλες.  Ο φόβος όμως είναι πολύ ύπουλος εχθρός. Ο φόβος αντιδρούσε κατασκευαστικά πάνω στο γκρέμισμα, αναπληρωματικά πρόσθετε νέες φοβίες, νέες ταμπέλες που μου έδιναν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας μονό και μόνο γιατί τις είχα κατασκευάσει εγώ. Έτσι, το ίδιο μου το μυαλό με πρόδιδε με τακτικές φόβου και με εξόπλιζε με νέους φόβους.

 Κατάλαβα πως έπρεπε να κολυμπήσω πιο βαθιά.  Να φτάσω στην καρδιά. Να σκύψω και να την ακούσω χωρίς να την επικρίνω. Κάτω από γάζες ενοχών και τραυμάτων υπήρχε μια μικρή καρδιά ανέπαφη από βίωμα ζωής. Απλά χτυπούσε για να δίνει ζωή. Ξεκίνησα από εκεί. Συντονίστηκα μαζί της και αφέθηκα στην άγνοια.  Νέο σημείο εκκίνησης η άγνοια. Αμέσως μετά διαμορφώθηκε μέσα μου  η επιθυμία. Τώρα δεν υπήρχε φόβος. Μόνο επιθυμία. Μακριά από τα επιβαλλόμενα γενναία ψεύδη ήμουν απλά εγώ.

 Εκείνη τη στιγμή της σταδιακής απογύμνωσης άκουσα μια φωνή  μέσα μου: carpe diem! Και έτσι ανέβηκα το πρώτο σκαλοπάτι. Και ύστερα το δεύτερο, το τρίτο… Ψάχνοντας τη μέρα. Την κάθε μέρα!  Ο προορισμός μας στη ζωή είναι να ακούμε την καρδιά στην κάθε μέρα μας. Όσο περνούν τα χρόνια κυνηγάμε το αληθινό και το αναλλοίωτο. Αντικρίζουμε το φως κάθε στιγμή και αυτό δεν είναι δεδομένο. Είναι ζητούμενο!

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑