Το δέντρο…

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό και αδύναμο δέντρο το οποίο φύτρωσε δίπλα σε μία παραλία όταν τυχαία ένα σποράκι παρασύρθηκε από το καλοκαιρινό μελτέμι και το ταξίδι του ολοκληρώθηκε εκεί.

Καθώς τα πρώτα φυλλαράκια που βλάστησαν από τη νωπή γη, απέκτησαν έναν τρυφερό βλαστό, ένας λουόμενος που το αναγνώρισε ανάμεσα στα άλλα ζιζάνια που φύτρωναν τριγύρω, του έβαλε ένα στήριγμα δίπλα του και το έδεσε στοργικά και τρυφερά για να το προστατεύσει από τους άγριους ανέμους και τα λοιπά στοιχεία της φύσης.

«Πόσο όμορφο θα ήταν τα παιδιά μου και οι μελλοντικοί επισκέπτες να απολαμβάνουν τη σκιά και τους καρπούς του!»,  σκέφτηκε οραματιζόμενος το μέλλον. Ήξερε ότι η κλεψύδρα του χρόνου είναι αμείλικτη και ο ίδιος είχε ήδη καταναλώσει το μεγαλύτερο μέρος της αλλά, αγαπούσε να προσφέρει!

Το βλαστάρι μεγάλωσε απέκτησε και άλλα κλαδιά και η πράξη αυτή του λουόμενου ήταν ότι καλύτερο για αυτό. Αυτός το επισκέπτονταν κάθε καλοκαίρι για πολλά χρόνια και του έφτιαχνε το στήριγμα ανάλογα με το μέγεθος του, μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησε να έρχεται…

Εδώ και μερικά χρόνια ,το ισχνό αυτό φυτό, ανέπτυσσε έναν όλο και ισχυρότερο κορμό ο οποίος όλο και δυνάμωνε και καθώς δυνάμωνε το δέντρο έπαιρνε ύψος. Ανέπτυσσε όμορφα φύλλα και φρέσκους βλαστούς και όλα βροντοφώναζαν: «υγεία» …όλα εκτός απο εκείνο το κλαδί που στήριζε το στήριγμα.

Την τελευταία φορά που το επισκέφτηκε ο άνθρωπος που το φρόντιζε, πρόσεξε ότι ένα από τα κλαδιά ήταν λίγο πιο αδύναμο από τα άλλα και μετακίνησε το στήριγμα εκεί. Έκτοτε δεν εμφανίστηκε ξανά και το στήριγμα ξέμεινε εκεί.

Το δέντρο προβληματισμένο για αυτή την κατάσταση ζήτησε τη γνώμη του πιστού του στήριγματος για αυτό:

«Αγαπημένο μου στήριγμα τι έχει το κλαδί μου και δεν αναπτύσσεται σωστά?»

«Τίποτα δεν έχει, θέλει το χρόνο του θα κάνεις υπομονή… και εγώ όταν ήμουν κλαδί στο δέντρο μου, αναπτυσσόμουν αργά, αλλά δες με τώρα, δεν έπαθα και τίποτα σε καλό μου βγήκε, είμαστε εδώ μαζί!»

Το δέντρο πρόσεξε κάτι περίεργο στον τόνο της φωνής του στηρίγματος, αλλά επέλεξε να μην του πεί κάτι.Το βράδυ για πρώτη φορά στη ζωή του, οι σκέψεις το κατέκλυζαν και έμεινε ξάγρυπνο.

Τι θα μπορούσε να κάνει για το κλαδί του?

Τι να συνέβαινε?

Πως θα το άλλαζε αυτό?

Ξαφνικά ένιωσε μια ανεπαίσθητη κίνηση στο κλαδί και με την περιφερειακή του όραση παρατήρησε ότι το στήριγμα με πολύ λεπτές κινήσεις, απομακρύνονταν από το κλαδί και το άφηνε να κρέμεται μόνο και απροστάτευτο….

Το δέντρο σοκαρίστηκε… δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είδε… Για τις επόμενες ημέρες, έμενε ξάγρυπνο τα βράδια για να βεβαιωθεί και η αλήθεια ήταν σκληρή… κάθε βράδυ το στήριγμα απομακρυνόταν από το κλαδί και αυτό επέστρεφε στην αρχική του κάτασταση.

Ήταν πλέον σίγουρο. Αγαπούσε όμως το στήριγμα του πολύ και δίσταζε να του μιλήσει. Έτσι πήρε τη σιωπηλή απόφαση να πορευτεί μόνο του από εδώ και πέρα, στηριζόμενο στις δικές του δυνάμεις.

Κάθε μέρα που περνούσε, έδινε την προσοχή του το ίδιο στο κλαδί του που το είχε ανάγκη και αυτό δυνάμωνε και στηρίζονται από μόνο του πλέον. Ναί, είχε επάνω τα σημαδια των επιλογών του παρελθόντος, αλλά τουλάχιστον στηρίζονταν μόνο του και αυτό το έκανε να απομακρύνεται απο το στήριγμα καθώς και το δέντρο έπαιρνε ύψος.

Το κλαδί δε εξελίχθηκε στο πιο χαρακτηριστικό του δέντρου καθώς το ιδιαίτερο σχήμα του επέτρεπε στα παιδιά να δέσουν μία όμορφη κούνια εκεί και να παίζουν τα καλοκαίρια! Πόσο λάτρευε τα παιδικά γέλια και φωνές!

Παρά την αγάπη του για το στήριγμα, το δέντρο είχε επηρεαστεί από τη συμπεριφορά του και το αποτέλεσμα ήταν στο σημείο αυτό του εδάφους που το στήριγμα ήταν καρφωμένο, να μην αναπτύσσει πλέον νέες και υγιείς ρίζες. Το έδαφος ξεράθηκε, σκλήρυνε και οι πρώτες ρωγμές εμφανίστηκαν γύρω απο το σημείο που ήταν καρφωμένο το στήριγμα.

Στο πρώτο ξεροβόρι του νεαρού Χειμώνα, έπεσε στο έδαφος….  Το στήριγμα σοκαρίστηκε, αλλά βαθιά μέσα του γνώριζε, ότι η πραγματική επικοινωνία και η ουσία βρίσκονται στις πράξεις και όχι στις λέξεις και ήξερε τι είχε πράξει….

Πως θα μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση?

Γυρίζει ο χρόνος πίσω?

Θα είχε άραγε άλλη μία ευκαιρία να αλλάξει τα πράγματα?

Το δέντρο άραγε ήξερε πόσο πολύ το αγαπούσε?

Ένα ζευγάρι που έκανε τη βόλτα του τακτικά στην παραλιά, του έδωσε κάποιες από τις απαντήσεις που έψαχνε όταν το πήρε λίγους μήνες μετά και το τοποθέτησε για να στηρίξει το κλαδί από ένα γέρικο αρμυρίκι λίγο πιο κάτω που το είχε μεγαλύτερη ανάγκη από ενα νεαρό και δυνατό δέντρο.

Το δέντρο όλο αυτό το διάστημα παρατηρούσε το πεσμένο στήριγμα από ψηλά και από τη μία λυπόταν για την εξέλιξη αυτή γιατί αναγνώριζε την καλή πρόθεση πίσω από τις πράξεις, από την άλλη όμως αισθανόταν και ήταν δυνατότερο από ποτέ! Η απόφασή του να αναλάβει το ίδιο την ευθύνη της υπάρξής του ήταν ότι πιο ευεργετικό, μπορούσε να κάνει το ίδιο για το ίδιο.

Η αγάπη του για το στήριγμα και η ευγνωμοσύνη για όλα όσα του είχε προσφέρει στην αρχή της ζωής του ήταν αναλλοίωτη, όμως τώρα είχε αλλάξει μορφή και είχε εμπλουτιστεί με άλλες, διαφορετικές ποιότητες.

Άλλωστε η αγάπη δεν είναι παρά ένα όνομα… μία ταμπέλα, που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για συναισθήματα τόσο πρωτόγονα & δυνατά που πολλές φορές δεν μπορούν να τα αντικρύσουν και να τα αποδεκτούν…

«Πως είναι δυνατόν μια ταμπέλα, να μπορέσει να περιγράψει την κίνηση όλων αυτών των συναισθημάτων που χόρευουν μέσα μου, αφού είναι ακίνητη!», σκέφτηκε το δέντρο κοιτώντας εκείνη την σκουριασμένη ταμπέλα που στέκονταν λίγα μέτρα πιο κάτω εδώ και χρόνια… και έγραφε «Παραλία σε 100μ»

Για το δέντρο, η παραλία στην οποία έζησε όλη του τη ζωή ήταν η κίνηση του αέρα, των κυμμάτων, του πουλιών και των άλλων φυτών, ακόμα και των ανθρώπων που την κατέκλυζαν το καλοκαίρι.

Ήταν οι εικόνες της ανατολής και της δύσης του ηλίου και τα μαγευτικά τους χρώματα. Ήταν οι ήχοι του αέρα, των πουλιών αλλά και των πλασμάτων της νύχτας , αλλά και ο ήχος της αρμύρας καθώς οι κόκκοι του αλατιού έσκαζαν μέσα στις κηλότητες των ζεστών βράχων το καλοκαίρι.

Ήταν οι μυρωδιές των λουλουδιών, της νωπής άμμου και του θαλασσινού ιωδίου. Ήταν η γεύση της αλμύρας που πότιζε τα πάντα γύρω του !

Όλη αυτή τη μαγεία …πως μπορούσε μία ταμπελα να την περιγράψει…

Ενώ το ζευγάρι απομακρύνονταν με το στήριγμα στα χέρια, γύρισε και το κοίταξε για μία τελευταία φορά με ένα βλέμμα που περιείχε όλα όσα έζησαν μαζί…

…ένιωσε ευγνωμοσύνη… ευγνωμοσύνη για όλα όσα του είχε προσφέρει και ένιωσε σίγουρο για την επιλογή του να πορευτεί μόνο του, αλλά και να προσφέρει στο στήριγμα το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να του προσφέρει:

…μία ευκαιρία να πορευτεί μόνο του…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑