To δάκρυ του Αγιοβασίλη

Το δάκρυ του Αγιοβασίλη

 

« … Με αυτό το γράμμα μου παραβιάζω ένα έθιμο αιώνων γιατί αυτή τη φορά  είμαι εγώ αυτός που σας γράφει για να σας ζητήσει κάτι.  Επιβάλλεται όμως να το κάνω, βλέποντας ότι  όλο και λιγότερα παιδιά επικοινωνούν μαζί μου γραπτά ή νοητά για να μου ζητήσουν το δώρο τους.

Μαθαίνω ότι πολλοί γονείς πάψατε να λέτε στα παιδιά σας ότι εγώ φέρνω τα δώρα  την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.  ‘Δε χρειάζεται να μεγαλώνουν με ψέματα’ είπατε. ‘ Αγιοβασίλης δεν υπάρχει. Τα δώρα τα φέρνει ο μπαμπάς και η μαμά’, δηλώσατε με φωνή που δε σήκωνε καμμιά αμφισβήτηση. Κι έτσι, όλο το μήνυμα της νύχτας αυτής, αντικαταστάθηκε με μια ακόμα καταναλωτική εξόρμηση στα καταστήματα παιχνιδιών.

Αυτό με λυπεί αφάνταστα! Τα δάκρυα μου κυλούν όταν σκέφτομαι ότι κάποια παιδικά μάτια την τελευταία νύχτα του χρόνου δεν θα έχουν τη λάμψη της προσμονής και της μαγείας…

Γιατί εδώ είναι όλη η ουσία του συμβολισμού και της ύπαρξης μου.

Παρατηρήστε πώς ένα παιδάκι με περιμένει για να του φέρω το δώρο του. Ετοιμάζεται από νωρίς,  έχει ανυπομονησία, προσπαθεί να μείνει ξύπνιο όσο πιο πολύ μπορεί για να με δει και μαθαίνει να περιμένει να έρθει η σωστή στιγμή και  κάνει υποθέσεις από ποιο σημείο μπορώ να μπω στο σπίτι για να αφήσω τα δώρα.

Μετά, ψάχνει για ίχνη και αποδείξεις κάνοντας συνειρμούς στο μυαλό του και πιθανά σενάρια.

Ενθουσιάζεται με την ατμόσφαιρα μυστηρίου. Μπορεί το δώρο του να βρίσκεται μέρες τυλιγμένο κάτω από το δέντρο μα εκείνο ξέρει ότι δε θα το πάρει νωρίτερα.

Και δε θα ρισκάρει να το ανοίξει κρυφά από περιέργεια, γιατί δε θέλει να διακινδυνεύσει  να το χάσει.

Μαθαίνει να περιμένει.  Κι ελπίζει ότι θα πάρει αυτό που έχει ζητήσει.

Μα πάνω απ΄όλα πιστεύει! Πιστεύει ότι οπωσδήποτε θα το θυμηθώ. Και παίρνει το μήνυμα ότι όταν πιστεύεις πολύ κάτι, με όλη σου τη δύναμη, αυτό υλοποιείται. Πίστη, ελπίδα κι εμπιστοσύνη λοιπόν τα κύρια διδάγματα για ένα παιδί, μέσα από ένα απλό έθιμο.

Και μαγεία. Τυλιγμένη σε χρυσόσκονη και φωτισμένη με τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, με ήχους από τα κουδουνάκια που κρέμονται στα λαιμό των ταράνδων που σέρνουν το άρμα μου.

Βιαστήκατε λοιπόν να δώσετε πραγματικότητα και ρεαλισμό στα παιδιά σας. ‘Αλήθεια’ την ονομάσατε, προσπαθώντας να πείσετε τον εαυτό σας ότι αυτό ήταν το πρέπον. Σταματήσατε να τους διαβάζετε και παραμύθια, μιας « κι αυτά γεμάτα ψέματα είναι…»

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι με κάνει να θλίβομαι τόσο πολύ; Τους στερήσατε το  όνειρο, τη φαντασία, τη μαγεία, το ταξίδι σε άλλους κόσμους όπου οι σκηνοθέτες είναι τα ίδια τα παιδιά. Και το έργο δικό τους και τα σενάρια δικά τους και οι ήρωες δικοί τους και οι λύσεις δικές τους. Έναν κόσμο δημιουργικής φαντασίας, που θα τους φιλοξενούσε αργότερα σε κάθε δυσκολία της ζωής τους, κάθε στιγμή που θα ήθελε το μυαλό τους λίγο να ξεφύγει από την υπερβολική πραγματικότητα και να ξεκουραστεί, να πάρει μια βαθιά ανάσα κάθαρσης. Κάθε φορά που θα είχαν ανάγκη να αφήσουν για λίγο τα προβλήματα τους στην αγκαλιά του Αγιοβασίλη,  αυτού του γεμάτου γλυκύτητα, κατανόηση και αποδοχή γέρου φίλου τους, για να μείνουν λίγο ανάλαφροι , να στοχαστούν νέες δράσεις, νέες λύσεις και κινήσεις.

Πείτε μου όλοι εσείς οι ενήλικες, πόσες φορές δεν ανακαλέσατε στη ζωή σας τα συναισθήματα και τη γοητεία εκείνων των στιγμών που είχατε ζήσει ως παιδιά τις παραμονές Πρωτοχρονιάς των άγουρων σας χρόνων;

Πόσες φορές δε χρειαστήκατε να σταματήσετε τις σκέψεις σας και τα προβλήματα σας και να αφήσετε το μυαλό σας να ταξιδέψει στις χώρες των ηλιόλουστων παραμυθιών σας;

Και πόσες φανταστικές εικόνες δεν ξαναζήσατε από ιστορίες που κάποιοι μεγάλοι σας διηγήθηκαν και σας εντυπωσίασαν;

Κι όμως, αυτό το στερείτε από τα παιδιά σας, προκειμένου να φτιάξετε παιδιά και έφηβους που δε θα ‘πετάνε στα σύννεφα’, όπως λέτε. Όμως ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πετάξει στα σύννεφα κάποιες φορές, να βρει μια διαφυγή προσωρινή, να αλλάξει για λίγο την πραγματικότητα του. Κι εσείς οι ίδιοι το κάνετε. Είτε μέ υγιείς τρόπους όπως η δημιουργικότητα και οι διάφορες μορφές τέχνης, είτε μέσα από εξαρτήσεις. Ξέρετε καλά τι εννοώ.

Δεν είναι η υπερβολική πραγματικότητα που θα δημιουργήσει καλύτερους ή πιο προσγειωμένους ενήλικες. Αντίθετα,  το συναίσθημα,  τις αντοχές, την εγκράτεια, την προσμονή και τα ερεθίσματα που τόσο χρειάζονται για να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες, κυρίως μέσα από τους φανταστικούς κόσμους των παραμυθιών και της φαντασίας μπορούν να τα πάρουν, ιδιαίτερα στη σημερινή απαιτητική εποχή  που οι γονείς απουσιάζουν από το σπίτι τόσο πολύ και τα παιδιά δεν συναναστρέφονται πλέον με ενήλικες του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος για να ακούσουν τις αφηγήσεις τους ή τις εμπειρίες τους.

Σ ένα κόσμο που οι αξίες περνούν τόσο μεγάλη κρίση μέρα με τη μέρα και ο φόβος απλώνει όλο και  πιο απειλητικά τα πλοκάμια του στις αθώες παιδικές ψυχές, αποφασίσατε να τους αφαιρέσετε την πίστη στο αδύνατο και στο συναίσθημα.  Τους επιτρέπετε όμως απροβλημάτιστα να βυθίζονται απροστάτευτα και χωρίς άμυνες  στον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών.  Σε ένα κόσμο βίας που παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο σε όλο και μικρότερες ηλικίες  παιδιών που τους δημιουργεί  εθισμούς και εξάρτιση.  Τα παιδιά γίνονται επιθετικά, αφηρημένα και δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, αφού βομβαρδίζονται από χιλιάδες εικόνες το λεπτό και από πλήθος πληροφοριών που για την ηλικία τους είναι εντυπωσιακές μεν, άχρηστες δε.  Ούτε  λόγος βέβαια για φαντασία…

Σήμερα λοιπόν, εγώ ο Αγιοβασίλης, γράφω με δάκρυα στα μάτια προς όλους εσάς τους γονείς  για να σας παρακαλέσω να προβληματιστείτε.

  • Φέρτε τη μαγεία και το μυστήριο των δώρων του Αγιοβασίλη στο σπίτι σας.
  • Καλλιεργείστε στα παιδιά σας  την πίστη ότι υπάρχει κάτι πιο πάνω από αυτό που μπορούν να δουν.
  • Όταν τα παιδιά σας μεγαλώσουν και καταλάβουν, γίνετε εσείς ο Αγιοβασίλης τους και συνεχίστε το μυστήριο και τη γλυκιά προσμονή.
  • Διατηρείστε αναμμένο το φως των εορτών στις παιδικές καρδιές.
  • Διατηρείστε το πνεύμα των Χριστουγέννων και τη μαγεία της προσμονής στα παιδιά σας.
  • Μάθετε στα παιδιά σας να πιστεύουν, να εμπιστεύονται και να ελπίζουν. ΠΩΣ  ΑΛΛΙΩΣ  ΘΑ  ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ  ΤΟ  ΑΔΥΝΑΤΟ  ΤΗΣ  ΖΩΗΣ  ΝΑ  ΤΟ  ΚΑΝΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟ;

……………………………..



Αφιερωμένο στη Βάσω και σε όλα τα παιδιά που ‘βλέπουν’ ό,τι τα δικά μας μάτια δε μπορούν.

« Εγώ κυρία μια χρονιά το είδα το έλκηθρο του Αγιοβασίλη στον ουρανό! » μου είπε κάποια Χριστούγεννα η Βάσω, 14  ετών πια. «Το είδα ολοζώντανο μπροστά στα μάτια μου και άκουσα και τα κουδουνάκια, αλήθεια σας λέω!. Αλλά όταν το είπα στους δικούς μου δεν το πίστεψε κανείς…»

«Εγώ σε πιστεύω Βάσω μου», της απάντησα. « Γιατί στη ζωή βλέπουμε μόνο αυτό που θέλουμε, πιστεύουμε και μπορούμε».



Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: