Κόμπο δένω, χρόνο αφήνω…

Σε γενικές γραμμές ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα. Φεύγει, προσπερνάει και μέχρι να γυρίσεις να κοιτάξεις έχουν περάσει τα χρόνια, οι μήνες, οι μέρες και εσύ ψάχνεις να βρεις που πήγαν. Μάταια φυσικά. Αυτή η αναζήτηση είναι η πλέον αποτυχημένη και όποιον και αν ρωτήσεις (ακόμα και την Αγγελική τη Νικολούλη που λέει ο λόγος) θα σου πει πως δεν τα βρήκε τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα, που λέει και το άσμα. Time flies, φίλοι μου, σε άπταιστα ελληνικά και μην τον είδατε, μην τον απαντήσατε.

Δεν ξέρω, όμως, αν έχει συμβεί και σε σας, αλλά υπάρχουν κάποια διαστήματα στη ζωή που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει οριστικά. Έχει σταθεί σε ένα σημείο (συνήθως πολύ κρίσιμο) και αρνείται κατηγορηματικά να πάει μπρος ή έστω πίσω. Μοιάζει κάποιες φορές με κακομαθημένο παιδί που έχει στηλώσει τα πόδια του και όσο και προσπαθείς να το τραβήξεις αυτό δεν μετακινείται χιλιοστό. Συνήθως, εκείνες τις στιγμές εσύ ταλαιπωρείσαι, το τραβολογάς, κοπανιέσαι, το παρακαλάς, ζορίζεσαι, το σπρώχνεις με όση δύναμη έχεις και τελικά εξαντλείσαι. Αλλά αυτό το κακομαθημένο, εκεί, σταθερό, αμετακίνητο. Και μοιάζουν όλες σου οι προσπάθειες να έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, όσο τραβάς εσύ, τόσο «ριζώνει» αυτό.

Στις στιγμές που ο χρόνος μοιάζει ακίνητος, υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα να χάσεις λίγο τη μπάλα και ενδεχομένως και το μυαλό σου. Γιατί ενώ η λογική υπαγορεύει πως κάθε μέρα που περνάει είναι μοναδική και δεν πρόκειται να την ξαναζήσεις, από την άλλη η δική σου η ζωή και οι δικές σου μέρες μοιάζουν με τη μέρα της μαρμότας. Ίδιες, απαράλλαχτες, χωρίς καμία έκπληξη και καμία πρόοδο. Κι έτσι κάπως με μυαλό κουβάρι και στομάχι κόμπο, παλεύεις να περάσεις από τα χρόνια σαν υπάρχει κάτι να περιμένεις ακόμα και με τη χρυσή συμβουλή των πολλών: «να κάνεις υπομονή και ο χρόνος θα δείξει».

Σε κάθε κομβικό σημείο της ζωής μας, σε κάθε κόμβο που γίνεται κόμπος, αναζητούμε τη βέλτιστη λύση, υπολογίζοντας κάθε φορά όλους του πιθανούς παράγοντες. Πολλοί κόμπο, ωστόσο, όσο τους τραβάς, αντί να λυθούν, σφίγγουν παραπάνω το σκοινί τους και το μόνο που καταφέρνεις είναι να ματώσεις τα χέρια σου και να πονάς παραπάνω. Αντιθέτως, αν αποφύγεις να τους τραβήξεις από τα άκρα και τους αφήσεις χαλαρούς, ίσως «ανοίξουν» και σου δείξουν τον τρόπο που ζητάς για να τους λύσεις. Αλλά ακόμα και αν δεν λυθούν ποτέ, τουλάχιστον δεν μάτωσες και τα χέρια σου και αυτό, ας πούμε (έστω για παρηγοριά) είναι κάποιου είδους κέρδος.

Και τελικά, αν δεν είμαστε ιστιοπλόοι ή πρόσκοποι, μας παίρνει πολύ χρόνο μέχρι να καταλάβουμε πως τελικά λύνονται οι κόμποι.

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑