The Wisdom of Ages Pt 2 ( Η Σοφία όλων των Εποχών)

Για το πρώτο μέρος και άλλες ιστορίες μέσα από το Παιδί και το Βουνό πατήστε εδώ!

“Τώρα είναι ώρα να δοκιμάσεις και να φέρεις μία εμπειρία που δεν συνέβη εδώ στο βυθό της Λίμνης, για να κατανοήσεις την πραγματική χρησιμότητα αυτού του πλατώματος…έχεις μία τέτοια εμπειρία?”, ειπε ο Πάνθηρας.

Το Παιδί δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα. Σα να είχε διαβάσει τη σκέψη του ζώου. ‘Έκλεισε και πάλι τα μάτια του και επέλεξε μία από αυτές που το στοίχειωναν εδώ και καιρό και μάλιστα την είχε και σχετικά φρέσκια καθώς την είχε βιώσει ξανά και στο προηγούμενο πλάτωμα με την πλατεία της Πόλης.

Μέχρι τώρα δεν μπορούσε με τίποτα να βγάλει από το μυαλό του εκείνη τη στιγμή που ακολούθησε το άνοιγμα του προς τους σοφούς της Πόλης, όταν και αμφισβήτησε ανοικτά εκείνους και τις πρακτικές τους. Εκείνοι με ένα αμείλικτο και βίαιο τρόπο, το στρίμωξαν στη γωνία θα έλεγε κανείς, στρέφοντας όλα τα μέλη της κοινωνίας της Πόλης εναντίον του. Δεν μπορούσε να ξεχάσει όλα εκείνα τα βλοσυρά βλέμματα, να το κοιτούν από ψηλά σαν πιόνια που τα διέταξε ο Βασιλιάς τους και αυτά υπακουωντάς τον τυφλά, δίχως καθόλου κριτική σκέψη… το κύκλωσαν ενώ ήταν πεσμένο και τρομοκρατημένο από την απρόβλεπτη εξέλιξη αυτή. Δεν το είχε προβλέψει αυτό, παρασυρμένο από την εσωτερική του δύναμη, μία δύναμη που εκείνη ακριβώς τη στιγμή που τη χρειαζόταν είχε εξαφανιστεί… και από εκείνη την ημέρα, δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανα… σαν να στέρεψε, σα να ξεράθηκε όπως ακριβώς είχε ξεραθεί τώρα και αυτό πλάτωμα…

Τα βλέμματα των συμπολιτών του, από συγκαταβατικά που ήταν πριν, τώρα είχαν γίνει από εχθρικά και επικριτικά έως και ειρωνικά κατά περιπτώσεις. Μήπως τελικά δεν έπρεπε να είχε ανοίξει το στόμα του? Μήπως έπρεπε να είχε ακολουθήσει τους κανόνες και να τους αμφισβητούσε μετά? Μήπως…έπρεπε… να…

“Έκανες αυτό που “ήθελε” η καρδία σου και αυτό πάντοτε είναι καλύτερο από αυτό που “έπρεπε” να κάνει… Όταν κάτι εξαφανίζεται ή “στερεύει” ίσως να είναι και μέρος των διδαγμάτων που είναι κανείς να πάρει από μια δεδομένη στιγμή. Θυμήσου τι συνέβη με την απομάκρυνση των χρωμάτων στο προηγούμενο πλάτωμα…Άνοιξε τώρα τα μάτια σου όποτε είσαι έτοιμο και πάρε όλα τα μαθήματα που μπορείς από αυτό το μέρος. “

Η φωνή του Πάνθηρα επανέφερε τις σκέψεις του σε μία σειρά. Ανοίγοντας τα μάτια του αντίκρισε και πάλι ακριβώς εκείνη τη σκηνή έβλεπε στην οθόνη της φαντασίας του, η οποία φαντασία πλέον μπροστά στα μάτια του είχε γίνει η ίδια η πραγματικότητά του. Κοίταξε γύρω του και ξεκίνησε να περπατά μέσα στην σκηνή, η οποία είχε παγώσει σαν κάποιος να είχε πατήσει την παύση στο τηλεκοντρόλ.

Σαν σκηνοθέτης της δικής του εμπειρίας παρατήρησε το πλήθος, το βλέμμα και τη στάση του σώματός τους, πόσο μπορούσε κάποιος τελικά να επιτρέψει σε κάποιον άλλο να τον χειριστεί και να τον στρέψει σε ανήκουστες πράξεις, όπως το να επιτεθεί σε ένα Παιδί ή σε κάποιον που εκφράζει μία διαφορετική άποψη από αυτόν… και πόσο τελικά μία άποψη θα μπορούσε να αποκαλύψει στο πλήθος αυτή την σκοτεινή πλευρά του και η σφοδρότητα της αποκάλυψης αυτής να το εξαγριώσει και να το στρέψει ενάντια στο είδωλο του, προβεβλημένο στο πρόσωπο ενός μικρού Παιδιού που απλά δεν δεχόταν να προγραμματιστεί να υπακούει όπως κάθε ένα μέλος του πλήθους προγραμματίστηκε να κάνει…

Παρατήρησε τον εαυτό του πεσμένο κάτω και στραπατσαρισμένο, αλλά με πλήρη γνώση τι είχε προκαλέσει, με άγουρα όμως ακόμα γνωστικά και ψυχικά αποθέματα για να αντιμετωπίσει όλα όσα συνέβαιναν γύρω του… Θα αποκτούσε ποτέ την πλήρη γνώση που χρειαζόταν για να αντι-σταθεί σε όλα όσα δεν ήθελε να αποδεχθεί? Μία πιο προσεκτική ματιά ανέδειξε μία κατάλευκη σκιά να το περιγράφει ευρισκόμενη μερικά χιλιοστά έξω από το δέρμα του κάτι σαν μια σχεδόν ανεπαίσθητη προστατευτική πανοπλία… Η απόχρωση της του ήταν γνώριμη, κάπου την είχε δει… μα ναι! Ήταν ακριβώς η ίδια απόχρωση που είχε εκείνη η φιγούρα που του έδωσε πίσω τη ζωή του!

Το Παιδί ένιωθε περίεργα, τόσο περίεργα που δεν ήξερε αν έπρεπε να γυρίσει να κοιτάξει προς τη μεριά των σοφών ή να συνεχίσει να τους αποφεύγει. Γνώριζε ότι εδώ ήταν ένα ασφαλές για αυτό μέρος, αλλά η εικόνα που είχε κτίσει αυτό για αυτούς μέσα του, αλλά και αυτοί για αυτούς μέσα του, ήταν τόσο ισχυρή που ακόμα και τώρα δεν τολμούσε να τους κοιτάξει στα μάτια…

Η εικόνα που είχε κτίσει αυτό για αυτούς? Για μιά στιγμή… πόσο μαγικό είναι όταν η λέξεις που βγαίνουν από μέσα μας για να περιγράψουμε ένα πρόβλημα, κουβαλούν μέσα τους και τη λύση του! Ποιοί τελικά ήταν οι Σοφοί της Πόλης όταν δεν ήταν αυτό που το Παιδί πίστευε ότι ήταν? Έπρεπε να μάθει… όχι … για την ακρίβεια ήθελε να μάθει και τώρα ήταν η ώρα!

Γύρισε αποφασιστικά το βλέμμα και όλο του κορμί προς την κατεύθυνσή τους και στάθηκε για πρώτη φορά απέναντι τους με όλη του την ύπαρξη…

Η εξέδρα που κάθονταν όλη μέρα και όλη νύχτα, ακούραστοι και αγέρωχοι ήταν κενή… κανείς δεν υπήρχε εκεί! Και όμως… πριν από λίγο η φωνή τους ήταν εκεί και καθοδηγούσε το πλήθος! Μα αφού τους είχε δει…!

Τους είχε όμως πραγματικά δεί? Οι νόμοι που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει τιμωρούσαν όποιον τολμούσε να σηκώσει το βλέμμα του και να τους κοιτάξει και όλοι, ακόμα και το Παιδί το τηρούσε δίχως ποτέ να μπει στη διαδικασία να το αμφισβητήσει!

Ακόμα και η αίσθηση της ελευθερίας και της επανάστασης, ήταν δημιούργημα των σοφών!

Πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά? Είμαστε τελικά? Πόσο ελεύθεροι μπορούμε να γίνουμε? Μήπως η ελευθερία είναι μία ουτοπία και δεν μπορούμε να υπάρξουμε, δίχως “όρια”. Όρια τα οποία ενώ μας προστατεύουν, την ίδια στιγμή μας περιορίζουν… και αν η προστασία και ο περιορισμός είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος? Αν το Αιώνιο Παιδί με την αδάμαστη ανάγκη για ελευθερία είχε πειστεί ότι οι Σοφοί ήταν υπαρκτά πρόσωπα, πόσο περιορισμένοι να ήταν οι υπόλοιποι κάτοικοι?

“…ίσως τελικά να έχει περισσότερο σημασία όχι τι είμαστε αλλά τι τελικά γινόμαστε κατά το ταξίδι της ζωής μας. Αν επιτρέψουμε εμείς στον εαυτό μας να είναι αυτός που είναι να είναι δίχως να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας να κρίνουμε, τότε ίσως να γίνουμε αυτοί που γίνεται να γίνουμε…”, ακούστηκε η φωνή του Πάνθηρα και συνέχισε, “… τώρα που κατάλαβες τη σημασία αυτού του τόπου, μπορούμε να συνεχίσουμε την κάθοδο.”

Το Παιδί σιωπηλό από την συγκλονιστική αυτή ανακάλυψη έγνεψε θετικά και γύρισε για μία ακόμα φορά το βλέμμα του στην εξέδρα που τόσους αιώνες, τόσοι και τόσοι άνθρωποι πίστευαν ότι κάθονταν οι Σοφοί… Για μία ακόμα φορά αυτή ήταν άδεια και εκκωφαντικά σιωπηλή. Τι ήταν αυτό τελικά που έκανε τόσες και τόσες γενιές να πιστέψουν στην ύπαρξη των Σοφών και να μην τολμήσουν ποτέ να σηκώσουν το βλέμμα τους προς την εξέδρα? Ποιός ξέρει! Ίσως να το ανακάλυπτε στη συνέχεια του ταξιδιού του …ίσως και όχι!

“Θα τα ανακαλύψεις όλα όσα χρειάζεσαι, να είσαι υπομονετικό… κάθε ένα θα σου φανερωθεί όταν ο καιρός του συναντηθεί με τον καιρό σου…Έλα πάμε!” ,είπε ο Πάνθηρας.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑