The Wisdom of Ages Pt 1 ( Η Σοφία όλων των Εποχών)

Μία ιστορία μέσα από το Παιδί και το Βουνό

Περισσότερες Ιστορίες από το ίδιο βιβλίο εδώ!

Για πάρα πολλά χρόνια όταν επισκεπτόταν με τον Πατέρα τη Λίμνη για βουτιές και ψάρεμα, το Παιδί είχε ανακαλύψει έναν βράχο στον βυθό της και συνήθιζε να κρατιέται απο αυτόν προσπαθώντας να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο την ανάσα του. Με το πέρασμα του χρόνου και την επανάληψη είχε καταφέρει να την κρατά για αρκετά λεπτά, τόσα που πολλές φορές έκανε τον Πατέρα και την Μητέρα να τρομάζουν και εκείνο το διασκέδαζε. Απολάμβανε να νοιάζονται για αυτό έστω και με αυτό τον τρόπο.

Έκλεισε τα βιολογικά του μάτια του και έφερε μπροστά στα μάτια της φαντασίας του όλα όσα είχε βιώσει σε αυτόν ακριβώς τον βράχο… και τι δεν είχε ζήσει… χαρές, λύπες, σημαντικά επιτεύγματα αλλά και μεγάλες αποτυχίες… μία φορά είχε ζήσει και έναν τεράστιο κίνδυνο κοντεύοντας να χάσει ακόμα και τη ζωή του, αλλά ήταν τυχερό…

Παρόλα αυτά όμως αγαπούσε αυτό το μέρος , διότι εκεί ερχόταν σε επαφή με τον πραγματικό εαυτό του, έστω και για λίγα λεπτά. Εκεί πήγαινε για πολλά χρόνια ,μόνο και μόνο για βουτήξει “μέσα στην ψυχή του” και να πάρει πληροφορίες για το ποιό πραγματικά ήταν πίσω από τον προγραμματισμό που είχε δεχθεί από την κοινωνία της Πόλης.

Ένα πράγμα μόνο το ενοχλούσε σε αυτό το μέρος και αυτό ήταν ότι δεν μπορούσε ποτέ να το χορτάσει όσο πραγματικά επιθυμούσε, καθώς η επαφή του με τον τόπο αυτό διαρκούσε ακριβώς, όσο η ζωή που μπορούσε να πάρει από μία και μοναδική ανάσα… Τουλάχιστον εδώ τώρα θα μπορούσε να τον απολαύσει δίχως περιορισμό.

Ο Πάνθηρας χαμογέλασε διαβάζοντας τη σκέψη αυτή του Παιδιού και αφήνοντας λίγες στιγμές να περάσουν, είπε:

“Θυμήσου ότι η αφθονία κρύβει παγίδες… Τίποτα δεν υπάρχει δίχως συνέπειες… Το μέρος αυτό είναι πολύ σημαντικό για την προετοιμασία σου, αλλά ακόμα και εδώ η πληροφορία που θα πάρεις είναι όση ακριβώς χωράει σε μία ανάσα… η επεξεργασία της όμως και οι επαναλήψεις μπορούν να διαρκέσουν όσο ακριβώς χρειάζεσαι για να τις ενσωματώσεις μέσα σου! Εδώ κάτω όλα λειτουργούν δίχως την έννοια του χρόνου, όπως εσείς οι άνθρωποι την έχετε ορίσει στον επάνω κόσμο! Τώρα άνοιξε τα μάτια σου και απόλαυσε τη μαγεία αυτού του σημείου…”

Το Παιδί ακολούθησε τις οδηγίες του Πάνθηρα και μαζί με τα μάτια του άνοιξε και τα μάτια της ψυχής του…κυρίως αυτά. Το θέαμα ήταν το λιγότερο φαντασμαγορικό! Μπορούσε να βρίσκεται και να κινείται στον αγαπημένο του σημείο δίχως τον περιορισμό της μίας ανάσας, ενώ γύρω του συνέβαιναν σημαντικά περιστατικά που είχε ζήσει εκεί κάτω! Παρατήρησε ότι καθώς το ίδιο τα επανέφερε στη μνήμη του, αυτά ζωντάνευαν… Τι ωραίο παιχνίδι! Δοκίμασε να σκεφτεί κάθε επιτυχία που είχε εκεί κάτω και όλες ανεξαιρέτως εμφανίστηκαν μπροστά του με κάθε λεπτομέρεια! Τι ωραία που ένιωθε και πόσο διαφορετικές ήταν τώρα!

Δοκίμασε να επαναφέρει και μερικές από τις αποτυχίες που είχε βιώσει εκεί κάτω… τα συναισθήματα που του γεννήθηκαν δεν ήταν και τόσο ευχάριστα… το Παιδί δυσκολευόταν να διαχειριστεί τις αποτυχίες του και συνήθως απέφευγε να τις σκέφτεται και το ενοχλούσε όταν οι άλλοι του τις ανέφεραν. Ο κόμπος που τώρα είχε δημιουργηθεί στο στομάχι εδώ και ώρα, είχε αρχίσει να ανεβαίνει προς το λαιμό και ένιωθε να το πνίγει…

“ΣΤΑΜΑΤΑ! Φτάνει! Αρκετά” …και δια μαγείας όλα σταμάτησαν…πάγωσαν. Το Παιδί σάστισε…τι συνέβαινε εδώ σε αυτό το πλάτωμα!

“Ναι εδώ μπορείς να επαναφέρεις κάθε στιγμή που βίωσες ή που θα βιώσεις και να την “παίζεις” μπρος πίσω σαν ταινία έτσι ώστε να πάρεις τα διδάγματά της και την επόμενη φορά που θα κληθείς να την επαναλάβεις, να το κάνει διαφορετικά για να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα! Για δοκίμασε να φέρεις εκείνη τη μία που σε στοιχειώνει το περισσότερο και συνέβη εδώ… ξέρεις εσύ ποιά…μη φοβάσαι είναι ασφαλές το μέρος πλέον… έχει έρθει η ώρα της…”, είπε ο Πάνθηρας.

Το Παιδί σκοτείνιασε, κατάλαβε αυτομάτως ποιά εννοούσε το ζώο. Την είχε απωθήσει πολύ πολύ βαθιά μέσα του… ήταν εκείνη η ημέρα που είχε πιστέψει στην “τύχη” περισσότερο από ότι ίσως έπρεπε… ήταν εκείνη η ημέρα που είχε σταματήσει να προσπαθεί να ορίζει τη ζωή του… ήταν εκείνη η ημέρα που ο Πατέρας του είχε πεί : “ Ζεις από τύχη!” … ήταν εκείνη η ημέρα που προσπαθώντας να μείνει μία στιγμή περισσότερη κάτω από το νερό ξεβράστηκε λιπόθυμο στην επιφάνεια της Λίμνης… τότε όλοι το θεώρησαν τυχερό γιατί αυτό δεν έπρεπε να συμβεί σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους του επάνω κόσμου, αλλά και με τους θρύλους της Πόλης κατά τους οποίους όσοι πάνε γυρεύοντας… χάνονται είτε τολμούν να προκαλέσουν τη Λίμνη, είτε το Μεγάλο Βουνό της Ζωής….

Όσο και αν αντιστεκόταν το Παιδί στην ανάσυρση αυτής της εμπειρίας, αυτή ήταν ήδη μπροστά του με όλη της μεγαλοπρέπεια…

Παρακολούθησε τον εαυτό του στην επιφάνεια του νερού να χαλαρώνει, είδε εκείνο το ψάρι που εμφανίστηκε από το πουθενά και το προκάλεσε να το ακολουθήσει. Άκουσε ξανά τη μάχη της φωνής της λογικής με αυτή του “εγώ” του και βίωσε ξανά της δονήσεις του νερού καθώς το Παιδί έσπασε τη μέση του και βυθίστηκε στο νερό κατευθυνόμενο προς τον πειρασμό όταν τελικά ο τελευταίος λόγος που ακούστηκε ήταν αυτός του “εγώ”…

Παρακολούθησε το ακίνητο σώμα του προδομένο από τις ίδιες του τις σκέψεις να ξεκινά να βυθίζεται προς το απόλυτο σκοτάδι των νερών της Λίμνης…ώσπου μία φωτεινή λευκή φιγούρα να το πάρει στα χέρια της και να το οδηγήσει με ασφάλεια στην επιφάνεια… Η λευκή φιγούρα έσκυψε στο αυτί του και του ψιθύρισε:

“…σου είχα πεί ότι δεν θα είμαι δίπλα σου για πάντα…για την ακρίβεια δεν ήμουν ποτέ, παρά μόνο μέσα στην ψυχή σου… αλλά για πάντα θα είμαι γύρω σου να σε προστατεύω…”

Από τα χείλη του  φαινομενικά άψυχου κορμιού του καθώς αυτό ανέβαινε στην επιφάνεια ξέφυγαν οι εξής λέξεις: “…τι θα έκανα χωρίς εσένα…” την ίδια ώρα που οι ίδιες ακριβώς λέξεις είχαν φθάσει στο στόμα του Παιδιού που παρακολουθούσε αποσβολωμένο το μοναδικό αυτό θέαμα!

Το Παιδί δεν μπορούσε με τίποτα να συνειδητοποιήσει τι έβλεπε… και τι άκουγε… αυτές οι λέξεις κάτι είχαν ξεκλειδώσει μέσα του, κάπου τις είχε ξανακούσει… του ήταν τόσο γνώριμες πως ήταν δυνατόν να συνομιλεί με αυτή την άγνωστη φιγούρα σαν δύο παλιοί γνώριμοι? Μήπως τελικά ήταν? …και πως αυτές οι λέξεις βρέθηκαν στα χείλη, εκείνη ακριβώς τη στιγμή?

Η λευκή αέρινη φιγούρα φτάνοντας στην επιφάνεια του νερού, με μία κίνηση που κατέλυε κάθε ανθρώπινη λογική, κύλησε μέσα από τα ρουθούνια του και χάθηκε μέσα στο σώμα του Παιδιού ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή το στήθος του ανασηκώθηκε και το Παιδί άνοιξε τα μάτια του, αναπνέοντας ξανά…!

“…δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή να φύγεις, σε αυτή τη ζωή έχεις πολύ δρόμο ακόμα να διανύσεις και πολλά σπουδαία πράγματα να πετύχεις πριν ολοκληρωθεί το πέρασμα σου από εδώ…”, ακούστηκε ξανά η φωνή της λευκής φιγούρας να λέει μέσα από το σώμα του Παιδιού.

Φθάνοντας τόσο κοντά στο θάνατο ,έχοντας σχεδόν περπατήσει τη διαδρομή προς το λευκό φως από την άλλη μεριά του τούνελ, η ζωή του είχε αλλάξει για πάντα, μετά από εκείνο το περιστατικό. Μπορεί να μην το είχε καταλάβει πλήρως τότε, αλλά το σποράκι της σκέψης ότι ίσως τελικά να είχε κάποιον ή κάτι από πάνω του που να το προστάτευε σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της ζωής του, του είχε αφυπνίσει μία κρυμμένη πτυχή της προσωπικότητας του που μέχρι τότε αγνοούσε.

Τώρα του ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν μόνο του στη ζωή, αλλά κάτι ή κάποιος το προστάτευε από τις κακοτοπιές. Αλλά ποιός?

Ποιά να ήταν εκείνη η φιγούρα? Γιατί του ήταν τόσο γνώριμη? Αισθανόταν ότι είχαν συναντηθεί ξανά, αλλά που?

“Έίστε παλιοί γνώριμοι, από μία άλλη εποχή και μία άλλη διάσταση… Όλα θα σου αποκαλυφθούν στην πορεία… κάνε υπομονή… για όλα έρχεται η κατάλληλη στιγμή και ο υπομονετικός ανταμείβεται… Προς το παρόν κράτησε ότι δεν υπάρχει στη ζωή κάτι που να ονομάζεται “τύχη”. Αυτή είναι ανθρώπινο δημιούργημα…

Το Παιδί παρασυρμένο από την ένταση των στιγμών συνέχισε τις ερωτήσεις του: “Και πως ήξερε η φιγούρα αυτή πόσα ακόμα έχω να κάνω σε αυτή τη ζωή? Εδώ εγώ δεν ξέρω! Τι πράγματα είναι αυτά!”, αναρωτήθηκε μπερδεμένο!

“ Όλοι ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή, έχοντας μία αποστολή, μπορεί αρχικά να μην την γνωρίζουμε ,αλλά υπάρχει! Οι ψυχές δεν έρχονται έτσι απλά δίχως λόγο σε αυτή τη διάσταση! Μπορεί να χρειάζεται πολύ χρόνο και κόπο για να την ανακαλύψουμε, αλλά όταν αυτό τελικά συμβεί, όλα αλλάζουν και αποκτούν νόημα! Θα το δεις όταν και εσύ ανακαλύψεις τη δική σου!”, είπε ο Πάνθηρας.

“Πως να μοιάζει άραγε μία αποστολή? Πως θα ξέρω ποιά θα είναι η δική μου όταν τη συναντήσω? Εσύ έχεις ανακαλύψει τη δική σου αποστολή Πάνθηρα?” , είπε γεμάτο περιέργεια το Παιδί.

Η δική μου αποστολή είναι να συνοδεύσω εσένα στο δικό σου ταξίδι και να σε προσέχω, ενώ παράλληλα μοιράζομαι μαζί σου τη σοφία και τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μου που θα σου είναι χρήσιμα στο ταξίδι σου προς την ανακάλυψη της αποστολής σου!”, είπε ο Πάνθηρας.

“Τι θα έκανα δίχως εσένα Πάνθηρα μου!,” είπε το Παιδί και αγκάλιασε σφιχτά το ζώο, ακουμπώντας το αριστερό μέρος του στέρνου του,στο αριστερό μέρος του στέρνου του ζώου και αφού άφησε μερικές ανάσες χρόνο για τις καρδιές και των δύο να ανταλλάξουν ενέργειες, συνέχισε: “ …το ταξίδι μου είναι να ανακαλύψω τι βρίσκεται πέρα από το μεγάλο βουνό της Ζωής και όχι να ανακαλύψω την αποστολή της ζωής μου!”, αναφώνησε γεμάτο αυτοπεποίθηση. Ο Πάνθηρας χαμογέλασε ήρεμα αλλά με νόημα προς το Παιδί και του είπε: “ …εσύ γνωρίζεις καλύτερα από όλους το νόημα του ταξιδιού σου…” και συνέχισε:

“Τώρα είναι ώρα να δοκιμάσεις να φέρεις μία εμπειρία που δεν συνέβη εδώ στο βυθό της Λίμνης για να κατανοήσεις την πραγματική χρησιμότητα αυτού του πλατώματος…έχεις μία τέτοια εμπειρία?”

Συνεχίζεται….

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑