Η μάσκα από κάτω.

“- Πνίγομαι σου λέω! Δε μπορώ να αναπνεύσω! Δέχτηκα τόσα πολλά στη ζωή μου. Συμβιβάστηκα με όλα σχεδόν, προκειμένου να ζήσω στην ασφάλεια που ήθελα. Κατάπια πολλά για να μη μιλήσω, για να μη χαλάσω σχέσεις, για να μη γίνω κακός, για να μη χάσω τον τίτλο του καλού παιδιού, για να έχουν όλοι καλή άποψη για μένα. Αλλά αυτό πάει πολύ! Να με υποχρεώσουν να φορέσω μάσκα; Μπορεί να μην αντέδρασα για πολλά μέχρι τώρα, αλλά αυτό δεν το καταπίνω αμάσητο! Αυτό είναι πάρα πολύ σοβαρό θέμα για να περάσει έτσι! Μέχρι διαδήλωση θα κάνω!

Εγώ αγωνίστηκα μια ζωή για να φτιάξω τη δική μου μάσκα! Αυτή που φοράω ανάλογα με το πού βρίσκομαι, πώς θέλω να φαίνομαι σε κάθε περίπτωση για να είμαι κοινωνικά αποδεκτός, αρεστός, αγαπητός. Όλα αυτά τα χρόνια τόσο πολύ τη φρόντισα και τη σμίλεψα με τόση φροντίδα, θυσίες, αφοσίωση, προσωπική δέσμευση, κομματάκι κομματάκι από την αρχή και την έκανα τόσο δική μου που αυτή είμαι εγώ!

Με τι δικαίωμα έρχεσαι και μου ζητάς να τη σκεπάσω με μία φτηνιάρικη χειρουργική μάσκα, μου λες;

Ποιος κορωνοϊός; Όλα θα τα αρνηθώ προκειμένου να μη χάσω αυτό που είμαι! Είναι όλη μου η υπόσταση, καταλαβαίνεις; …”

Καταλαβαίνω. Όλοι μας πολύ ή λίγο καταλαβαίνουμε. Και πιο πολύ σε καταλαβαίνουμε όλοι εμείς που κάποτε πνιγήκαμε μόνοι μας κάτω από την ασφυκτική μάσκα που είχαμε φτιάξει. Και μπήκαμε στη διαδικασία να την ξηλώσουμε σιγά σιγά, με πόνο και δάκρυα, με χαρά και λύτρωση. Κι ακόμα ξηλώνουμε…

Γιατί η χειρουργική μάσκα είναι η σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.  Ο τρόπος που την αντιμετωπίσαμε, την ποδοπατήσαμε και αρνούμαστε κατηγορηματικά να τη φορέσουμε, έβγαλε στην επιφάνεια την πραγματική αιτία.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα το δημιουργεί η μάσκα κάτω από τη χειρουργική μάσκα.

Αυτή μας πνίγει, αυτή μας κάνει να ασφυκτιούμε, αυτή μας δίνει την αίσθηση ότι κινδυνεύουμε.

Γιατί, αν βγάλω τη δική μου μάσκα, την εικόνα που έχω φτιάξει για μένα, τότε ποιος είμαι; 

Ποιος είμαι όταν δεν είμαι αυτό που είμαι;

Ποιος ήμουν όταν πρωτοήρθα στη ζωή; Ποια είναι η υπόσταση μου, η πραγματική, δική μου ενέργεια που είχα όταν άρχισα να υπάρχω και ένοιωθα απόλυτα ασφαλής;

Ποιος είμαι τώρα, χωρίς μάσκες και φτιασίδια;

Με γνωρίζω; Με αναγνωρίζω;

Ο κορονοϊός μας έβαλε σε μία διαδικασία αυτοπαρατήρησης από την πρώτη στιγμή. Μας ανέτρεψε όλα τα δεδομένα, μας βοήθησε να επαναξιολογήσουμε σχέσεις, τρόπους σκέψεις, συμπεριφορές, αγαπημένους ανθρώπους, μας έφερε πιο κοντά, στη συγχώρεση και στην ευγνωμοσύνη. Κι όσο προχωρούμε τόσο φτάνουμε πιο βαθιά.

Η μάσκα μας βγάζει στην επιφάνεια τη δική μας μάσκα που κρύβει όλες μας τις πεποιθήσεις, τα πιστεύω, τις επιφανειακές σχέσεις, το φαίνεσθαι, την επίδειξη, τον εγωισμό, το πώς θέλω να με βλέπει ο άλλος, την πλαστή εικόνα μας. Ήρθε η ώρα να δουλέψουμε μεθοδικά και με προσεκτικές και αποφασιστικές κινήσεις να την αποκολλήσουμε λίγο λίγο από πάνω μας. Να αναπνεύσουμε επί τέλους! Να δούμε ξεκάθαρα την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει σε όλα στη ζωή μας. Και να αρχίσουμε το ξεκαθάρισμα από ό,τι ψεύτικο και μη αυθεντικό.

Έχουμε δουλειά να κάνουμε.

Και αξίζει!

Μπορείς να φανταστείς τις νέες κοινωνίες που θα αποτελούνται μόνο από αυθεντικούς ανθρώπους;

Μπορείς να φανταστείς τι δώρο ζωής είναι αυτό για τις γενιές που έρχονται;

( Σημείωση συγγραφέα: To άρθρο σε καμμία περίπτωση δεν αναφέρεται σε ανθρώπους που για λόγους υγείας δεν επιτρέπεται να φορούν μάσκα.)

Περισσότερα άρθρα από την Έλενα Μεταξά Καλοφώνου μπορείς να διαβάσεις πατώντας εδώ:

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑