Πατέρας: Αυτός ο Αόρατος!

Το άρθρο είχε ξεκινήσει ως ιδέα τον Οκτώβριο του 2017, όταν γεννήθηκε ο γιός μας και βρέθηκα μπροστά σε ένα πάραδοξο θέαμα για δικά μου μάτια! Την σχεδόν παντελή απουσία του πατέρα από το κάδρο της γονεϊκότητας για την κοινωνία και όλο το σύστημα – αγορά που έχει δημιουργηθεί γύρω απο την μπιζνα γέννηση αλλά και από τον θεσμό της γέννησης ενός παιδιού!

Οι λόγοι που το κράτησα σχεδόν δύο χρόνια ήταν από τη μία για να σιγουρευτώ ότι τα συμπεράσματά μου δεν ήταν αποκυήματα της έντονης συναισθηματικής φόρτισης των στιγμών και από την άλλη να ερευνήσω λίγο περισσότερο το θέμα και με άλλους πατεράδες. Πλέον με τον ερχόμο της κόρης  μας και την επανάληψη της εμπειρίας, αισθάνομαι έτοιμος και κατασταλαγμένος!

Οι σκέψεις μου χωρίζονται σε δύο μέρη. Το ένα είναι η αγορά και το marketing γύρω από αυτή την πολύ ευαίσθητη και προσωπική στιγμή και το άλλο είναι η στάση της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας γύρω από αυτό.

 

Ας πάμε στη μπίζνα πρώτα. Από τις πρώτες στιγμές στο μαιευτήριο συνειδητοποίησα ότι ως πατέρας ήμουν αόρατος στα μάτια του προσωπικού του μαιευτηρίου. Για να μπορέσω να δώ για πρώτη φορά το παιδί μου και να το κρατήσω στα χέρια μου, (είχε μπεί μία ημέρα προληπτικά στη μονάδα παρακολούθησης), χρειάστηκε στην κυριολεξία να πιαστώ στα χέρια με το προσωπικό , διότι μου αρνούνταν την είσοδο σε αυτή λόγω της ύπαρξης μητέρων που θύλαζαν τα παιδιά τους, άσχετα αν το έκαναν σε ειδικό απομονωμένο χώρο, αλλά επίσης μου αρνούνταν και την είσοδο εκτός των προγραμματισμένων χρονικών διαστημάτων. Για να μπορέσω να το δώ και να το πιάσω στα χέρια μου χρειάστηκε να πάμε με την εγχειρισμένη μητέρα σε καροτσάκι για να μας επιτρέψουν την είσοδο. Να σημειώσω ότι και τότε θύλαζαν κάποιες μητέρες μέσα…. απλά η παρουσία της μαμάς του μωρού… άλλαξε κάτι!

Παρατηρώντας από τις εκφράσεις του προσωπικού μέχρι και το έντυπα που μας έδωσαν όλα ήταν φτιαγμένα για να απευθύνονται στη μητέρα! Ο Πατέρας άφαντος ή κομπάρσος!

Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά που τον έφεραν στο δωμάτιο, η πρώτη κίνηση της μαίας ήταν να τον δώσει στη μητέρα. Πέρα από το γεγονός ότι θεωρώ ότι ήταν δική μου δουλειά να το κάνω , με αγνόησε εντελώς, προεξοφλώντας ότι δεν γνώριζα πως να πιάσω το παιδί και ότι δεν θα ήθελα! Συζητώντας το με άλλους γονείς το άκουσα αρκετά!

Σειρά έχει η ελληνική κοινωνία. Ακούγοντας τις τοποθετήσεις γνωστών και αγνώστων σε όλο το διάστημα της εγκυμοσύνης της Νίκης, τα μοτίβα που έπαιζαν από πίσω ήταν γεμάτα κλισέ, προκαταλήψεις και μία ψιλοειρωνεία απέναντι στον πατέρα ο ρόλος του οποίου έμοιαζε να περιορίζονταν μόνο στο σεξ και στο κουβάλημα. Όλα τα άλλα κάτα το κοινό θα ήταν αποκλειστικότητα της μητέρας. Αυτή η προσέγγιση, ήταν εντελώς αντίθετη με τις απόψεις μου περί οικογένειας και γονεϊκότητας κάτι που με παραξένεψε και στην αρχή ομολογώ ότι το έφαγα…. μέχρι αργότερα να καταλάβω τι πραγματικό παιχνίδι που παιζόταν απο πίσω…

Μήνες μετά όταν ένα προς ένα τα κλίσε και οι προσδοκίες των άλλων, «των έμπειρων» απο εμάς ως γονείς, δεν ικανοποιήθηκαν,ήρθε ένα νέο κύμα προσδοκιών για την ανατροφή του παιδιού μας «όταν θα ζωήρευε» και θα μας «χόρευε στο ταψί»¨! Οι προσδοκίες λεκτικά ήταν δηλώσεις που προηγούνταν της φράσης «…θα δείτε!»

«…όταν θα αρχίσει να περπατάει….θα δείτε!» 

 «…όταν θα αρχίσει να μιλάει ….θα δείτε!» 

«…όταν θα πάει σταθμό…θα δείτε!»  κλπ

Για το πρώτο διάστημα ζούσα μέσα στον προβληματισμό και τον ενδόμυχο φόβο ότι σύντομα θα εμφανιστεί μπροστά στα μάτια μου κάτι που δεν ξέρω, αλλά υπάρχει γιατί το λένε οι άλλοι, οι έμπειροι και θα είναι φοβερό και τρομέρο. Τόσο που δεν θα μπορώ να το διαχειριστώ και θα ειμαι σαν ζόμπι!

Στη συνέχεια άρχισα να συνειδητοποιώ ότι η ανθρώπινη επικοινωνία διεξάγεται από δύο ή περισσότερους ανθρώπους που μιλούν ο καθένας στον καθρέπτη του, εκφράζοντας υποκειμενικές απόψεις, καθρεπτίζοντας την εσωτερική τους πραγματικότητα στον συνομιλητή τους! Οπότε σε αυτό εδώ το σημείο ολή αυτή η Zombie-like ατμόσφαιρά που περιέγραψα πιο πάνω πήρε την πραγματική της θέση στη συνείδησή μου και τελείωσε εκεί το θέμα.

Για την ολοκληρωμένη ανατροφή ενός ανθρώπου χρειάζονται και ο πατέρας και η μητέρα και ο ρόλος τους είναι εξίσου σπουδαίος για την δημιουργία ενός ασφαλούς, αλλά ταυτόχρονα εξελικτικού και με ερεθίσματα περιβάλλοντος. Εδώ θα τολμήσω μία γενίκευση με όχημα μία ερώτηση, γνωρίζοντας ότι είναι εξ’ ορισμού λάθος.

Πως θα άλλαζε η γονεϊκότητα, αν ο ρόλος της μητέρας γίνει αυτός που κατά βάση διδάσκει στα παιδιά την κινητοποίηση/οριοθέτηση μέσω συνεπειών, ενώ ο ρόλος του πατέρα γίνει αυτός που κατά βάση διδάσκει την κινητοποίηση/οριοθέτηση μέσω επίτευξης στόχων? 

Επιστρέφω στο θέμα μας και στην ελληνική κοινωνία συνδέοντας το θέμα, με τις περσόνες της «ελληνίδας μάνας» και της «ελληνίδας γιαγιάς»… έχοντας σωας τας φρένας μου και πλήρη γνώση των συνεπειών!

Από την εμπειρία μου ως τώρα, έχω σχηματίσει την άποψη ότι οι Έλληνες συντριπτικά κινητοποιούνται από το ραβδί και όχι από το καρότο. Τη θέλουμε τη σφαλιάρα μας για να αντιδράσουμε σε αυτή και δεν αγαπάμε καθόλου την προληπτική εργασία και τους στόχους. Ναι ξέρω: γενίκευση = λάθος. Το αποδέχομαι, αλλά θα επιμείνω σε αυτή.

Ερώτηση για τον ελεύθερο χρόνο σας:

Πως θα μπορούσαν να συνδέονται οι συμπεριφορές και τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται σε αυτές τις δύο «θεότητες» της ελληνικής οικογενειακής κουλτούρας με την παραπάνω παρατήρηση?

Τα τελευταία χρόνια με την άνοδο του ακτιβισμού και μία επανεμφάνιση μίας μορφής ακραίου φεμινισμού, διαβάσω με πολύ ενδιαφέρον φωνές σχετικά με την πατριαρχικότητα της ελληνικής κοινωνίας και το γεγονός ότι οδηγεί σε εγκλήματα εις βάρος των γυναικών, κάτι το οποίο έχει βάση και το ακούω. Η βία είναι κατακριτέα.

Το ακούω όμως μέχρι το σημείο που φτάνουμε στην λέξη «πατριαρχία». Εκεί εγώ τοποθετώ κάποια λέξη ή φράση που να εστιάζει στην ανισορροπία των αρχετυπικών συμπεριφορών του πατέρα και της μητέρας.

Η μητριαρχία και η πατριαρχία είναι τα δύο άκρα του ίδιου συνεχούς και ως τέτοια, είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος των συμπεριφορών και των πεποιθήσεων που τις οδηγούν… Η αδυναμία-απουσία του ενός εκ των δύο γονεϊκών ρόλων είναι αυτή που δημιουργεί τη ροπή προς τις παραπάνω συμπεριφορές και όχι η επικράτηση ενός από τους δύο.

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ούτε μητριαρχική, ούτε πατριαρχική: είναι ευνουχιστική και ανισόρροπη.

Πως θα γινόταν αν ο ένας γονεάς ενδυνάμωνε και προστάτευε το ρόλο του άλλου και φρόντιζε τα παιδιά του να έχουν ένα δυνατό πρότυπο να μοντελοποιήσουν?

 

Σας αφήνω και πάω να πάρω αγκαλία τη Μυρσίνη μας!

 

Παναγιώτης

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑