Ιστορίες από τα Χρονικά του Ήλιου…

Μία ιστορία μέσα απο το Παιδί και το Βουνό

Copyright 2019 – Panagiotis Barbarigos

 

“Όλες οι σπουδαίες ιστορίες ξεκινούν με το …μία φορά και ένα καιρό…, αλλά όχι τούτη… Τούτη εδώ είναι διαφορετική… είναι σπουδαία με τον δικό της μοναδικό τρόπο…και αυτός είναι ότι μπορεί να συμβεί …και συμβαίνει, σε όλους τους καιρούς και κάθε φορά…”

“Οι ιστορίες είναι περιζήτητες & αγαπητές από όλους διότι δίνουν τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να βιώσει καλές & κακές στιγμές, την αλήθεια & το ψέμα, μέσα από τα μάτια των ηρώων, δίχως το βάρος της χαράς αλλά και των δυσκολιών που η πραγματική ζωή έχει…

Είναι όμως ωραίες και γιατί ο αναγνώστης μπορεί να ταξιδέψει νοερά σε μέρη, σκέψεις και πραγματικότητες απαγορευμένες στον κόσμο τον οποίο έχει ο ίδιος φτιάξει μέσα στο μυαλό του και ζει στην πράξη και ίσως τώρα να μην μπορεί, μα θα μπορέσει, όταν όλα μέσα του είναι στη σωστή θέση, να τις κάνει πραγματικότητα… Διότι η πραγματικότητα είναι κατασκεύασμα και μην ξεχνάτε ότι οι ιστορίες είναι η πραγματικότητα των ηρώων τους, είναι η πραγματικότητα των συγγραφέων τους και αν είναι πολύ καλές ίσως να γίνουν και η πραγματικότητα των αναγνωστών τους…

Όπως τα αστέρια και οι πλανήτες κατά ένα μαγικό τρόπο ευθυγραμμίζονται πριν τα μεγάλα γεγονότα αιώνες τώρα, έτσι και ο άνθρωπος που είναι έτοιμος για την αρχή του προσωπικού του ταξιδιού προς το δικό του Μεγάλο Βουνό της Ζωής, βιώνει αυτή την ευθυγράμμιση εσωτερικά με όλες του τις αισθήσεις, όσες γνωρίζει ήδη και όσες θα ανά-γνωρίσει στην πορεία.

Το ταξίδι αυτό της μεγάλης εξερεύνησης ξεκινά τη στιγμή εκείνη της απόλυτης εσωτερικής ευθυγράμμισης. Ακόμα και αν αυτή δεν είναι συνειδητά αντιληπτή, το αποτέλεσμα της είναι εκείνο το μαγικό πρώτο βήμα που τα αλλάζει όλα. Έστω και αν είναι μικρό, άγουρο και επίπονο, είναι αποφασιστικό και δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Μήπως κάποιες φορές αισθάνεστε τυχεροί? Μήπως κάποιες άλλες αισθάνεστε ότι κάποιο μαγικό ον κάθεται στους ώμους σας και σας προστατεύει & καθοδηγεί? Κάτι σαν ένας φύλακας άγγελος ή ένας υπερήρωας?

Μπορεί κάποια τέτοια γεγονότα να φαντάζουν τυχαία & ασήμαντα, όμως στη φύση δεν υπάρχει η έννοια της τύχης. Αυτή είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, ένα παραπέτασμα σκοταδιού για να κρύψει εγωιστικά, το κενό της γνώσης για την ανθρώπινη ύπαρξη… Επι ματαίω όμως! Διότι να θυμάστε ότι το σκοτάδι δεν είναι τίποτα άλλο, από την απουσία του φωτός.

Κάθε βράδυ που χάνομαι πίσω από τα βουνά της δύσης. Όλος ο κόσμος έχει άλλη μία ευκαιρία να ξεκουραστεί και να χωνέψει τη γνώση που απέκτησε στη διάρκεια της ημέρας έτσι ώστε την επόμενη ημέρα να συνεχίσει σοφότερος την πορεία του. Μπορεί η κάθε ημέρα να μοιάζει ίδια με τις προηγούμενες , αλλά δεν είναι , διότι οι άνθρωποι δεν είναι οι ίδιοι, αλλάζουν κάθε λεπτό που περνά.

Λένε ότι κανείς δεν μπορεί να μπεί στο ίδιο ποτάμι δύο φορές , διότι ουτε ο ίδιος αλλά ούτε το ποτάμι είναι τα ίδιοι!

Η κάθε ημέρα δεν είναι ένας κύκλος όπως όλοι νομίζετε, αλλά μία σπείρα. Αν πάρετε ένα κοχύλι και βάλετε το δάκτυλό σας στην άκρη του και ακολουθήσετε τις σπείρες του, τότε σύντομα θα φτάσετε στη μύτη του και το αντίστροφο! Δοκιμάστε το τώρα! Σας προκαλώ!

Paros 2018, Sensory-Explorer Blog

Τα πάντα στη φύση κινούνται σε σπείρες και το φως θα έρθει ξανά και θα φωτίσει ότι είναι αυτό που απέμεινε από την τελευταία φορά! Ουδέν κρυπτόν από τον Ήλιο!

Το κενό και το σκοτάδι ερμηνεύονται ως ανεπάρκεια, ως αδυναμία… και αν, λέω αν αντί για αυτά ήταν χώρος για νέα ταξίδια αληθινά αλλά και αυτά της φαντασίας και τα διδάγματα τους? Πως θα άλλαζε η ζωή όλων, αν η φαντασία ήταν αληθινή και η αλήθεια φανταστική…?

Οι άνθρωποι όταν ζουν στην πραγματικότητα τους, σε αντίθεση με τις ιστορίες, κάποιες φορές δυσκολεύονται να συνδέσουν τους σπόρους που κάποτε έσπειραν, με αυτό που έχουν σήμερα… ε, αυτό το ονομάζουν τύχη! Ε λοιπόν, ξέρετε γιατί…? Το ξέρω ότι το ξέρετε αλλά θα το πάρει το ποτάμι: γιατί κάτι που συμβαίνει τυχαία δεν φέρει και την ευθύνη της επιτυχίας… και είναι πολύ βαριά η ευθύνη αυτή!

Με τις ιστορίες οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδέψουν σε μέρη, σκέψεις και πραγματικότητες τόσο κοντινές, όσο και μακρινές την ίδια στιγμή, δίχως τον πόνο της θυσίας που απαιτεί η πραγματική ζωή και δίχως το βάρος της επιλογής.

Ένας πόνος που φαντάζει τέρας, υπερκαλύπτοντας τα δώρα της θυσίας, κάνοντας τα μία κουκκίδα σχεδόν ανεπαίσθητη στο χάρτη του μυαλού…

Η επιλογή ενός Παιδιού να φύγει από το σπίτι του και να διεκδικήσει το ίδιο το μέλλον του με τους δικούς του όρους, είναι σύμβολο μίας μεγάλης θυσίας που ανεξάρτητα από την επιτυχή της έκβαση, εμπεριέχει μεγάλο πόνο. Όμως σε αυτή ο πόνος έχει μία διαφορετική ερμηνεία … πως κάποιος μπορεί να αναγνωρίσει τη χαρά αν δεν έχει βιώσει τον πόνο…?

Βλέπετε, οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν βαθιά μέσα τους ότι ο δρόμος προς την ευτυχία είναι θορυβώδης και αυτή ένας μεγάλος κρότος στο τέλος του ταξιδιού. Αυτό στα μάτια των περισσοτέρων φαντάζει λογικό και γίνεται σκοπός ζωής… ενώ στην πραγματικότητα, η επιτυχία είναι αθόρυβη… είναι ήσυχη και απαλή σαν ένα πούπουλο ενός νεοσσού την ώρα που κάνει το πρώτο του άλμα στο κενό ακριβώς πριν το παρθενικό του πέταγμα…

Όταν κάποιος βρίσκεται στον δρόμο προς αυτή, έχοντας περάσει τα απαραίτητα στάδια, όσο επίπονα και αν είναι, τότε όλακ κραυγάζουν αθόρυβα και ήσυχα:

“…δεν μπορείς να μην δεν πετύχεις…”

γιατί τελικά το ταξίδι είναι ο ταξιδευτής και όχι ο προορισμός και η επιτυχία δεν είναι παρά ένας ακόμα προορισμός της ζωής. Δεν έχει καμία αξία αν χαριστεί… Ο αγώνας για την επικράτηση επί της τύχης είναι το ταξίδι και όχι η ίδια η επιτυχία…

Όλα τα παιδιά του κόσμου είναι όπως το Παιδί της ιστορίας μας, γεννημένα εξερευνητές και το ότι φτάνουν έτσι σε αυτό τον κόσμο είναι σημαντικό σημάδι. Μην το αγνοείτε! Γιατί άραγε κάποιος να φθάνει στον κόσμο μας με ένα χαρακτηριστικό από την ίδια ζωή αν δεν θα του είναι χρήσιμο για τη συνέχεια…? Κρατήστε αυτή την ερώτηση ως μία από τις ηλιαχτίδες μου για να σας κρατά συντροφιά στο ταξίδι σας από εδώ και πέρα…

Στο ταξίδι ενός παιδιού όπως αυτό ξεκινά από το πρώτο κλάμα και βήμα με το βήμα ξεδιπλώνεται, κάποια στιγμή αυτό θα βρεθεί μπροστά σε μία μαυροφορεμένη φιγούρα που φέρει στο στήθος της κρεμασμένη μία ταμπέλα που γράφει ανορθόγραφα με μεγάλα πρόχειρα γράμματα, “ΕΝΙΛΙΚΙΟΣΙ” και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να το πείσει ότι είναι η αλήθεια, η μοναδική. Όπως εκείνα τα παραπλανητικά emails και posts στο Internet και τα Social Media που φωνάζουν ότι είναι απάτη που όλοι έρχεστε σε επαφή καθημερινά και ενώ το γνωρίζετε ότι είναι έτσι… μέσα σας βαθιά εύχεστε να είναι αλήθεια. Εύχεστε να σας χαριστεί ο προορισμός…

Όσα παιδιά δεν πιστέψουν το μήνυμα της και προχωρήσουν και τελικά τραβήξουν το μαύρο πέπλο που καλύπτει το πρόσωπό της, θα βρεθούν μπροστά σε μία δυσάρεστη έκπληξη, διότι το πρόσωπο της τους είναι πολύ γνωστό…

Η φιγούρα αυτή έχει το πρόσωπο όλων όσων γνωρίζουν και αγαπούν, όλων όσων έχουν επιφορτιστεί με την “διαπαιδαγώγηση” τους. Είναι μεγάλοι αυτοί… ενήλικες… γνωρίζουν…ξέρουν… …ξέρουν?”

Κάποια παιδιά όπως το Παιδί της ιστορίας μας, καταφέρνουν και απαντούν την ερώτηση αυτή… αν η απάντηση είναι “…οι άλλοι ξέρουν μόνο για τη δική τους ζωή και όχι για τη δική μου… αυτή θα την εξερευνήσω εγώ και θα μάθω…” τότε ένα σπουδαίο ταξίδι ξεκινά…

– Πρόλογος από τον Ήλιο που μέχρι τώρα συντροφεύει το Παιδί ολημερίς στο ταξίδι του μέχρι τώρα.

 

The Child and the Sun

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑