Τελεία και παύλα

Τελεία και παύλα… Για να μπορέσει κανείς να συνθέσει ένα κείμενο χρειάζεται κάποια πολύ βασικά συστατικά. Πέρα από τη δομή του κειμένου, χρειάζεται να ξέρει γραμματική, συντακτικό, ορθογραφία που αν κρίνω, βέβαια, από τα δημόσια κείμενα που κυκλοφορούν στο «άγιο» διαδίκτυο αντιλαμβάνομαι πως ελάχιστοι χρησιμοποιούν όλα τα παραπάνω. Ακόμα λιγότεροι  χρησιμοποιούν τα σημεία στίξης, τα οποία από τη μία  έχουν έναν άχαρο τεχνικό ρόλο και από την άλλη μπορούν να χρωματίσουν και να ζωντανέψουν το κείμενο τόσο, που να σε κάνουν να πιστεύεις πως οι λέξεις αποκτούν χρώμα, ζωντάνια, σχήμα.

Εγώ πάντως εκείνες τις ρημάδες τις τελείες ποτέ δεν τις συμπάθησα. Παρότι είναι το βασικότερο σημείο στίξης, πάντα προσπαθούσα να τις αποφύγω. Ίσως επειδή σηματοδοτούν ένα τέλος τόσο απόλυτο και οριστικό. Ό,τι βρίσκεται πριν την τελεία, σταματάει οριστικά με αυτή. Μπορεί να ξεκινάει αμέσως μετά μια ολοκαίνουρια πρόταση, αλλά αναγκαστικά, λίγο πριν, έχει οριστικά τελειώσει κάποια άλλη.

Κι ίσως είναι αυτή η υποχρεωτική αποδοχή του τέλους που δυσκολεύει τα πράγματα στα δικά μου μάτια. Ένας περίεργος φόβος ότι θα είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτείς αναγκαστικά και υποχρεωτικά αυτή την τελεία. Κι εδώ που τα λέμε είναι πάντα δύσκολο να αποδεχτείς το τέλος μιας πρότασης, το κλείσιμο ενός κύκλου, την οριστική παύση. Προφανώς και δεν λέω τίποτα πρωτότυπο, αλλά έχετε παρατηρήσει πόσο πολύ κάποιοι από εμάς αποφεύγουμε να βάζουμε τελείες στην γραπτή μας επικοινωνία; Προτιμάμε να χρησιμοποιήσουμε πολλά θαυμαστικά, emojis ή ακόμα και τίποτα (αδιαφορώντας για το αν θα βγάλει νόημα αυτό που γράφουμε) από το να βάλουμε τελεία στα μηνύματά μας. Σαν να αποφεύγουμε να είμαστε απόλυτοι ή να φοβόμαστε πως θα παρεξηγηθούμε πληκτρολογώντας αυτό το μικρό μαύρο στίγμα.

Πάντως, συχνότερα είναι ο φόβος μας για την τελεία που κάνει τις ζωές μας δύσκολες και τα μυαλά μας να καίγονται, παρά η ίδια η τελεία η καημένη. Υπάρχουν φορές που όταν αποφασίζουμε να «τελειώσουμε την πρόταση», στην πραγματικότητα όλα διευκολύνονται. Και παρά την περίοδο προσαρμογής στη νέα μας κατάσταση, εκείνη η μικρή μαύρη κουκίδα τελικά αποδεικνύεται σωτήρια και καθόλου τρομακτική. Και από εκεί και μετά, κάθε τελεία μπαίνει όλο και πιο εύκολα, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο αποτελεσματικά. Γιατί το να ξέρεις πότε έχεις ολοκληρώσει την πρότασή σου, πότε έχεις κλείσει τον κύκλο σου, πότε έπαιξε το τελευταίο επεισόδιο της σαιζόν σου, είναι ίσως το δυσκολότερο μάθημα που θα πρέπει να διδαχθείς. Για να μην χάνεις χρόνο και για να αφήνεις χώρο για να γραφτεί η επόμενη πρόταση, ο επόμενος κύκλος.

Τελεία και παύλα . 😉

Για περισσότερα άρθρα από την Έρση Βασιλεία πατήστε εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑