Tailormade!

«Η αποτελεσματική εκπαίδευση σου ή ένα ουσιώδες κομμάτι κειμένου σου γεννά περισσότερες ερωτήσεις από όσες απαντά.»Θα φορούσατε ποτέ ένα ρούχο που είναι ραμμένο στα μέτρα κάποιου άλλου?»

Οι παραπάνω σκέψεις μου γεννήθηκαν διαβάζοντας το άρθρο της Έρσης.

Ζούμε σε μία κοινωνία όπου χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από μία ιδιότυπη συμπεριφορά που αγγίζει το φάσμα του Bullying.

Ξεκινάει από μικρά παιδία, βρέφη ακόμα, όπου οι περισσότεροι γονείς αντί να κοιτάξουν πως να αναπτυχθούν οι ίδιοι, για να καθρεπτίσουν αξίες στα παιδία τους, εστιάζουν στο πως θα αναθρέψουν τα παιδιά τους, μεταφέροντας τους συμπεριφορές που και οι ίδιοι έχουν. Τα βρεφάκια ασφυκτιούν και αντιδρούν διότι είναι ενάντια στη φύση αυτή η διαδικασία, σε σχέση με τη μοντελοποίηση.

Γκρινιάζουν, κάνουν αταξίες, κλαίνε και αφού χαρακτηριστούν άτακτα ή κάτι παρόμοιο, το παίρνουν απόφαση και σταματούν να αντιδρούν… Προγραμματίστηκαν! Νααααιιιιιιιι! Πανηγυρίζουν οι γονείς που τα κατάφεραν, τώρα πλέον έχουν τα υπάκουα και ήσυχα παιδιά που ονειρεύονταν από πάντα και μπορούν να τα περιφέρουν ως τρόπαια! Συγχαρητήρια κύριοι και κυρίες, μόλις βλάψατε ίσως ανεπανόρθωτα τα βλαστάρια σας…

«…υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα σε ένα ήσυχο παιδί και σε ένα ήρεμο παιδί…»

Στη συνέχεια, αναλαμβάνει το εκπαιδευτικό σύστημα, να φορτώσει το παιδί πλέον, με συμπεριφορές, καρμπόν για όλους γιατί αυτό είναι το σωστό.

…Ποιός το λέει?

Τα παιδιά μαθαίνουν να αποστηθίζουν (παπαγαλίζουν) και όχι να μαθαίνουν. Από την διαδικασία αυτή, όσα καταφέρουν να επιβιώσουν συναισθηματικά και νοητικά , προσαρμοζόμενα στο καλούπι και από-δεχόμενα τον προγραμματισμό, ως ρομποτάκια συνεχίζουν την ανούσια διαδικασία των πανελληνίων για να πάρουν την πορεία τους. Τα υπόλοιπα που δυσκολεύτηκαν να ταιριάξουν στο κουτί που προσφέρθηκε ως «εκπαίδευση», το πιο πιθανό είναι να τους φορέθηκε μία ταμπέλα από το βαρέλι που ονομάζεται μαθησιακές δυσκολίες και με αυτή θα συνεχίσουν να παλεύουν για χρόνια.  – Ποιός το αποφάσισε αυτό? Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν σε αυτά τα παιδιά, αναγνωρίζονταν η ευφυία τους….?

Στην συνέχεια, στο ανώτερα και ανώτατα ιδρύματα θα βρεθούν δίπλα σε experts με βαριά βιογραφικά και χρόνια σε εκπαίδευση και εργασίας. Εκεί στις περισσότερες περιπτώσεις, θα τους παρουσιαστεί ένα σώμα γνώσης ως «αδιαπραγμάτευτη» σοφιά κλπ και αυτοί, σε ρόλο μαθητή θα πρέπει να την αποστηθίσουν – αφομοιώσουν για να αποφοιτήσουν.

Ωραία μέχρι εδώ? Θα μου πείτε που είναι το περίεργο?!

Σε όλη αυτή την «φανταστική» από όλες τις απόψεις ιστορία που ανάπτύχθηκε παραπάνω, αν και έχει αρκετή δόση υπερβολής, υπάρχει από κάτω ένα μοτίβο επικίνδυνο. Αυτό το έχω μία ίδια, έτοιμη λύση fast-food για όλους και την εφαρμόζω αδιακρίτως! Και η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου που είναι?

Η δημιουργία της ανθρώπινης εμπειρίας είναι ένα λατρεμένο μου θέμα. Το πως από έμβρυα έως και τη στιγμή της τελευταίας μας ανάσας, δημιουργούμε εμπειρία είναι ένα θέμα που με συναρπάζει! Τι σημαίνει λοιπόν εμπειρία?

Εμπειρία σε γενικές γραμμές είναι μία σειρά από αποφάσεις που λαμβάνουμε και πεποιθήσεις που δημιουργούμε για το πώς λειτουργεί ο κόσμος και η ζωή, καθώς ερχόμαστε και επαφή με αυτά τα δύο και αντιδρούμε στα διάφορα γεγονότα που συμβαίνουν.

Απο το απλό παράδειγμα του παιδιού που κάηκε στον χυλό, και κατέληξε στην απόφαση «… ότι όποιος καεί στο χυλό, φυσά και το γιαούρτι» μέχρι και τις πιο σύνθετες πεποιθήσεις για τη ζωή και την πνευματικότητα, οι άνθρωποι, φτιάχνουμε νευρογλωσσικούς χάρτες και με αυτούς ζούμε τη ζωή μας.

Έρχομαστε σε επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον, δεχόμαστε ερεθίσματα μέσω των 5 αισθήσεων μας, αυτά φιλτράρονται από εσωτερικά φίλτρα του εγκεφάλου μας , κοινά για όλους αλλά με διαφορετικές ποιότητες για τον κάθε ένα ξεχωριστά και από αυτό το φιλτράρισμα δημιουργούνται εσωτερικές αναπαραστάσεις που με τη σειρά τους οδηγούν τη δημιουργία πεποιθήσεων, αξιών και εμπειρίας η οποία πλέον οδηγεί την εξωτερική συμπεριφορά.

Από αυτό προκύπτει ότι τελικά η εμπειρία για τον κάθε άνθρωπο είναι εντελώς ξεχωριστή και προσωπική υπόθεση. Ίσως τώρα να είναι πιο προφανές γιατί μία κοινή συνταγή είναι εκ των προταίρων αποτυχημένη, αν αν εφαρμοστεί σε όλους.

Κάτι άλλο που είναι προφανές επίσης, ότι αντίθετα από ότι πολλοί να νομίζετε, αν με έναν μαγικό τρόπο μπορούσαμε να ανοίξουμε το κεφάλι κάποιου και να το γεμίσουμε με τη δική μας εμπειρία, το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ πολύ διαφορετικό από αυτό που περιμένουμε, διότι όπως αναφέρθηκε παραπάνω, μπορεί τα φίλτρα μας να είναι τα ίδια, αλλά είναι ρυθμισμένα διαφορετικά. Μπορεί οπτικά δύο PC να είναι όμοια, αλλά εσωτερικά να έχουν εντελώς διαφορετικό Hardware & Software.

 
Καλά καλή η κριτική στην συμβατική εκπαίδευση, αλλά τί προτείνεις?

Ας ξεχάσουμε για λίγο, τη συμβατική μας γνώση για την εκπαίδευση και την ανατροφή των βλασταριών μας, ας αφήσουμε πίσω κανόνες, λίστες και οδηγίες και ας ξετυλίξουμε ένα διαφορετικό κουβάρι της ζωής. Για αυτό το κουβάρι, θα κάνουμε την εξής παραδοχή: ότι όλοι οι άνθρωποι από την πρώτη τους ανάσα είναι ενήλικες και ορίζουν αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής τους!

Γεννιόμαστε και ερχόμαστε σχεδόν ως άγραφα βιβλίο σε επαφή με έναν χαοτικό κόσμο, στον οποίον ξεκινούμε και γράφουμε εμείς το βιβλίο της ζωής μας όπως ακριβώς θέλουμε. Ξεκινάμε και στο μαύρο φόντο, επειδή για κάποιο λόγο αναδύθηκε από μέσα μας, κάνουμε μία κουκίδα και μετά μία άλλη κα μία άλλη κ.ο.κ. Όταν αυτές οι κουκίδες γίνουμε πολλές, συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να τις ενώσουμε και να δημιουργήσουμε σχέδια. Για την ακρίβεια ότι σχήματα θελήσουμε με ότι χρώμα θελήσουμε.

Αυτά με τά χρόνια θα γίνουν πολλά και πιο πολύπλοκα και θα σχηματίσουν χάρτες πραγματικότητας. Κάθε άνθρωπος και ενας χάρτης. Κάθε χάρτης και ένας κόσμος. Κάθε κόσμος διαφορετικός από τον άλλο, αλλά όλοι με έναν κοινό σκόπό: να περιγράψουν την ίδια επικράτεια, τη ζωή. Όλοι τους αληθινοί , αλλά ταυτόχρονα και άκυροι καθώς ο Χάρτης δεν είναι η Επικράτεια, παρά μόνο μία απεικόνιση αυτής!

Σε αυτή την αφήγηση, απουσιάζει το κουτί, η κοινή συνταγή. Κάθε άνθρωπος, επιλέγει μόνος του το βιβλίο, τα χρώματα και τα σχήματα του και καταλήγει σε ένα μοναδικό δημιούργημα και αυτή είναι η διαφορά με την συμβατική διαπαιδαγώγηση και εκπαίδευση. Κάθε άνθρωπος επιλέγει μόνος του τί θα δημιουργήσει από το χάος με το οποίο έρχεται σε επαφή και τι σχήμα θα δημιουργήσεις ενώνοντας τις κουκίδες του.

Θυμάστε τι κοινά έχουν όλοι οι άνθρωποι? Έχουν κοινά εσωτερικά φίλτρα, την ικανότητα να δημιουργούν πεποιθήσεις και εκεί είναι η ουσία! Μάλλον εκεί θα έπρεπε να είναι η ουσία της εκπαίδευσης και την διαπαιδαγώγησης απο την οικογένεια κιόλας.

Αν λοιπόν γονείς και εκπαιδευτικοί, εστιάζαμε στο να αναπτύξουμε στα παιδιά μας τη χρήση αυτών των φίλτρων στο έπακρο, τότε αυτά θα μπορούσαν πολύ καλύτερα να δημιουργήσουν τη δική τους εμπειρία με πιο λειτουργικό τρόπο! Αν αφήναμε τα παιδιά μας να εξερευνήσουμε τον κόσμο μόνα τους, αλλά με τη πραγματικά διακριτική παρουσία μας δίπλα τους, θα άλλαζαν πολλά!

Όταν λέω διακριτική παρουσία, δεν εννοώ την αδιαφορία και το να τα αφήσουμε μόνα τους εντελώς. Μεταφορικά μιλώντας, ας τους κρατάμε το βιβλίο στη θέση και τα κραγιόνια στο χέρι και εκείνα ξέρουν τι να κάνουν! Θυμηθείτε ότι ετοιμάζουμε μελλοντικούς ενήλικες…πως θα είναι τέτοιοι αν κατά την προετοιμασία, τους συμπεριφερόμαστε ως ανήλικους?

Φυσικά η έννοια της ενηλικίωσης για εμένα έχει την έννοια της εξερεύνησης, της ελευθερίας, της δημιουργίας, της δημιουργικής αποτυχίας, του αναστοχασμού και της επαναπροσπάθειας και φυσικά της ανάληψης της προσωπικής μας ευθύνης για το αποτέλεσμα.

Συζητώντας με έναν γνωστό όλα τα παραπάνω, έτριψε τα χέρια του και μου είπε: δηλαδή προτείνεις, τιμωρίες για κάθε λάθος, πειθαρχία και γενικά μία σκληρή ενήλικη ζωή για τα παιδιά?

Αυτές οι δύο προτάσεις είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα, του τι σημαίνει χάρτης πραγματικότητας και το πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι οι χάρτες! Κατ’ επέκταση φανταστείτε τα διαφορετικά αποτελέσματα θα είναι τα αποτελέσματα για απογόνους που θα γαλουχηθούν με τους παραπάνω χάρτες.

  • Μιλάω για ελευθερία στα παιδιά να κάνουν τα ό,τι κάνουν με τον τρόπο που επιθυμούν και ανάλογα με το αποτέλεσμα, ανατροφοδότηση και εκ νέου προσπάθεια με τα μαθήματα που πήραν από ότι έκαναν.
  • Μιλάω για βιωματική εκπαίδευση δεξιοτήτων και όχι στείρα εκπαίδευση πληροφοριών.
  • Μιλάω για εκπαίδευση που εστιάζει και εκπαιδεύει τη δεξιότητα της αυτο-βελτίωσης και της αυτο-παρατήρησης.

Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω σε μερικές γραμμές, πιστεύω ότι οι απαντήσεις που χρειαζόμαστε εμείς για τη ζωή μας βρίσκονται μέσα μας. Οι απαντήσεις των άλλων είναι χρήσιμες όχι για το περιεχόμενο τους, αλλά για τα μοτίβα που τις οδηγούν. Για να μπορέσει ένα παιδί να πορευτεί στην ενήλικη ζωή του σταθερά, χρειάζεται να ανατραφεί ως ενήλικος από την πρώτη στιγμή. Με ελεύθερη βούληση, δημιουργική περιέργεια και εξερεύνηση, όμως με την απαραίτητη προστασία και όρια που θα του επιτρέψουν να πάθει και να μάθει με ασφάλεια.

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑