Που πάνε οι αγκαλιές όταν χάνονται;

Που πάνε οι αγκαλιές όταν χάνονται;   Που παν’ αλήθεια οι αγκαλιές άμα χαθούν; Αν άλλη αγκαλιά δεν βρουν; Περιπλανώνται άραγε μονάχες; Λες να πηγαίνουν στα βουνά, ή μήπως παν΄ στ’ αστέρια; Φοβούνται να ‘ναι μοναχές; Μαζεύουνε τα χέρια; Κάθονται κάπου όλες μαζί, λεν’ τα προβλήματα τους; Και περιμένουν ποιόν και τι; Πώς νιώθουν στην... Continue Reading →

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη για το 2019

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη. Ξέρω ότι συνήθως έτσι αρχίζουν όλα τα γράμματα προς εσένα, όμως εγώ να το ξέρεις, το εννοώ. Είσαι από τους αγαπημένους στη ζωή μου. Έχω πολλούς λόγους που σε αγαπάω, και έναν πολύ μεγάλο που θα σου πω στη συνέχεια. Εσύ βέβαια ίσως νομίζεις ότι σε αγαπάω γιατί φέρνεις δώρα, ή... Continue Reading →

Μια στιγμή γύρω απ’ τον ήλιο

Όποια και όποιος έχει γενέθλια σήμερα να σηκώσει το χέρι του! Εγώ! Εγώ! Ναι, έχω γενέθλια σήμερα και γιορτάζω. Όχιιιιι μην πάει ο νους σας στα συνηθισμένα. Δεν προσθέτω κεράκια με αριθμούς στην τούρτα μου, γιατί κάποια στιγμή αποφάσισα να σταματήσω τον χρόνο. Χρόνια τώρα δεν λένε οι επιστήμονες ότι ο χρόνος είναι μια κατασκευή;... Continue Reading →

Πριν το τέλος…

Πριν το τέλος… Στις αρχές αυτού του χρόνου, η Έλενα Μεταξά Καλοφώνου , έγραψε το άρθρο της για το decluttering. Ομολογώ ότι η έννοια του death decluttering με εντυπωσίασε. Θεώρησα και θεωρώ πολύ σημαντικό, το να τακτοποιεί κάποιος τον χώρο του, τις εκκρεμότητες, τις ανοιχτές του υποθέσεις, πριν το μοιραίο γεγονός του θανάτου. Μάλιστα το... Continue Reading →

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη;

Που πάει η αγάπη όταν τελειώσουν τα βέλη; Part II... Διαβάστε το Part I εδώ!   Έχει περάσει καιρός. Η ζωή στο δάσος μοιάζει να μην αλλάζει. Ψέμα. Τα πάντα έχουν αλλάξει. Δεν φαίνεται, όμως το νιώθω...και αυτό είναι λίγο τρομακτικό. Οι πυγολαμπίδες φίλες μου είναι πάντα εδώ. Προσθέτουν φως στα σκοτάδια μου, αλλά και... Continue Reading →

Πυγολαμπίδες

Ο Μίλτος Πασχαλίδης λέει στις "Περσείδες" "Στο μπράτσο η μέρα χάραξε με πείσμα κι αντοχή δυο κρίνα φεγγαρόλουστα που φύτρωσαν στην πέτρα μη μου ζητάς να σ' αρνηθώ, ζωή μου και πληγή, μέχρι να μου τελειώσουνε τα βέλη στη φαρέτρα." Και αναρωτιέμαι... Τι γίνεται όταν τελειώνουν τα βέλη? Που πάει η αγάπη?   Δάσος…νεράιδες…αμαζόνες…πυγολαμπίδες. https://youtu.be/gLsLE-ry6No... Continue Reading →

Σταθμός…

Σταθμός   Κάποιες φορές κάνω ταξίδια στον χρόνο… πηγαίνω στο μέλλον και με βλέπω να κάνω απολογισμό και να ταξιδεύω στις αναμνήσεις της ζωής μου. Και θυμάμαι τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Προσπαθώ να θυμηθώ τι ήταν και τι ήθελα να είναι για μένα… Για κάποιο λόγο μου έρχεται η λέξη σταθμός. Όμως όχι.... Continue Reading →

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα απ’ την πρίζα

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα  απ’ την πρίζα «Εγώ μονάχα εγώ υπάρχω φωνάζει ο νους. Όξω από μενα τίποτα δεν υπάρχει» Ασκητική, Καζαντζάκης.   Ο Καζαντζάκης στην Ασκητική το λέει τόσο καθαρά και δυνατά που σχεδόν τρομάζεις όταν το διαβάζεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι, «σιγά, δεν ισχύει αυτό. Εγώ έχω και επιθυμίες και ανάγκες και συναισθήματα. Δεν... Continue Reading →

Τα ρούχα στην ντουλάπα …

Δυο φορές μέσα στην χρονιά, όταν αλλάζω τα ρούχα στην ντουλάπα, αναμετριέμαι με τον χρόνο και τον εαυτό μου...

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα!

Εγώ τα κατάφερα. Δυνάμωσα! Άκουσα πολλές φορές την φράση «πρέπει να δυναμώσεις». Και πάντα όταν ήμουν δύσκολα. Και εγώ αναρωτιόμουν. Γιατί? Και για ποιόν? Και πώς? Να είμαι δυνατή γιατί? Δεν επιτρέπεται εγώ να έχω αδυναμίες? Να είμαι δυνατή για ποιόν? Για αυτούς που δεν αντέχουν τις αδυναμίες μου? Να είμαι δυνατή πώς? Δεν ήταν... Continue Reading →

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο!

Η ψυχοθεραπεία σαν το ουράνιο τόξο! Κάποιες φορές κοιμάμαι βαμμένη. Όχι, δεν βαριέμαι να ξεβαφτώ. Απλά δεν θέλω. Μου αρέσει τόσο πολύ αυτό που βλέπω εκείνη την ώρα που θέλω να το κρατήσω. Μου αρέσει η ομορφιά που φαίνεται, η λάμψη που υπάρχει, η γαλήνη που καθρεφτίζεται, η χαρά που χαμογελάει, αλλά και η θλίψη... Continue Reading →

Δεσμεύομαι …να μην δεσμεύομαι…

Δεσμεύομαι…να μην δεσμεύομαι... Δέσμευση. Δύσκολη λέξη για πολλούς ανθρώπους. Μια έννοια που ορίζεται ως η ανάληψη μιας νομικής, ή ηθικής υποχρέωσης και ο περιορισμός που προκύπτει. Μια λέξη που συνειρμικά μας φέρνει στο μυαλό, άλλες παρόμοιες, στενές έννοιες, όπως υποχρέωση, περιορισμός, δεσμά, αιχμαλωσία. Και που στη συνέχεια μας ξυπνά συναισθήματα βαριά και δύσκολα, ακόμα και... Continue Reading →

…χωρίς επιστροφή…

...χωρίς επιστροφή...   «Πάω πίσω λοιπόν στην μαμά μου, Στην κάμαρα μου την παιδική Μήπως βρω τον χρυσό πρίγκιπα μου Που τον εψαχνω εδώ και μια ζωή…»   Αυτό το τραγούδι το ήξερα. Και τους στίχους ήξερα. Όμως τον τελευταίο μήνα τους  ακούω συνέχεια στ’ αυτιά μου… Όχι κατά τύχη, ούτε επειδή κόλλησε το play... Continue Reading →

Μονάδες μέτρησης της ζωής…

Μονάδες μέτρησης της ζωής… Από μικρή με γοήτευε η έννοια και η φιλοσοφία των μαθηματικών. Δεν ξέρω αν τα γήινα μαθηματικά είναι μια κατασκευή. Εμένα με συναρπάζουν σε ένα ευρύτερο και πιο μεταφυσικό επίπεδο. Κυρίως ότι όλα μπορούν να αποτυπωθούν με ένα μαθηματικό τύπο. Η ταχύτητα, η συχνότητα του φωτός, των χρωμάτων, η κίνηση των... Continue Reading →

Mind the gap… ή αλλιώς προσοχή στο κενό!

Mind the gap. Ή αλλιώς, Προσοχή στο κενό! Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι έχετε ακούσει κάποτε αυτή την οδηγία. «Προσοχή στο κενό». Όταν αναφέρεται σε κενά, λακκούβες, ή σε κάποια σημεία που αν δεν προσέξουμε, μπορεί να χτυπήσουμε, ή να πάθουμε κάποιο ατύχημα, τότε καλώς ακούγεται και καλώς μας εφιστά την προσοχή. Τι γίνεται όμως με... Continue Reading →

Η σοφία του σώματος, διάλογος με το σώμα μας.

Η σοφία του σώματος, διάλογος  με το σώμα μας Ναι, είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια ο όρος «ψυχοσωματικά προβλήματα» και «αυτό το έπαθε από το άγχος». Έχουμε όμως αναρωτηθεί ποτέ τι σημαίνουν πραγματικά οι παραπάνω φράσεις; Και δεν εννοώ σε επίπεδο γλωσσικού και εννοιολογικού προσδιορισμού, αλλά σε επίπεδο συμπεριφοράς, σωματικής και ψυχολογικής. Ακούμε... Continue Reading →

Η Λύπη που γίνεται Λίπη

Είναι πολλές φορές που πίσω από κάποιες συμπεριφορές μας κρύβεται μια ψυχολογική, μαθηματική ακολουθία. Μια συγκεκριμένη πράξη ακολουθείται από συγκεκριμένο συναίσθημα,  έχει την τάδε συνέπεια, που με την σειρά της συνεπάγεται εκείνο το συναίσθημα που μας οδήγησε στην αρχική πράξη.  Ή και διαφορετικά, ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, μας οδηγεί στην τάδε συμπεριφορά, που έχει όμως κάποιες... Continue Reading →

Πόσο αντέχεις να αντέχεις?

Πόσο αντέχεις να αντέχεις? Σίγουρα όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε πει, ή έχουμε ακούσει κάποιον δικό μας να λέει «δεν μπορώ, δεν αντέχω άλλο». Συνήθως είναι μια φράση που συνδέεται με δύσκολες καταστάσεις και στιγμές έντονης δυσφορίας. Στιγμές που (ίσως) κάνουμε (?) μια αστραπιαία αξιολόγηση και αποφασίζουμε πως ό,τι και αν είναι... Continue Reading →

Το Ερωτευμένο Αεράκι…

  Το ερωτευμένο αεράκι… Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παραθυράκι. Όμορφο, καλοσχηματισμένο, καθαρό. Στεκόταν πάντα ήσυχο. Δεν ενοχλούσε κανέναν. Οι πεταλούδες, το φως, τα μυρμήγκια, όλα τα πλάσματα το πλησίαζαν. Ήθελαν να το δουν. Να θαυμάσουν την ομορφιά του. Να κλέψουν ένα χαμόγελο του. Όμως…τίποτα. Το παραθυράκι στεκόταν ευγενικό, μα κλειστό και λυπημένο…... Continue Reading →

Story 2 – Κεφάλαιο 18

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ   Πλησιάζουμε πια στην πόλη, το ξέρεις έτσι; Ναι το βλέπω. Είχα την αίσθηση ότι χάθηκες στις σκέψεις σου, ότι δεν κοιτούσες έξω… Χάθηκα για λίγο ναι. Αλλά όχι σε κάτι συγκεκριμένο… εξάλλου είπαμε τόσα πολλά… Ωραία δεν ήταν; Εγώ το χάρηκα πάρα πολύ!!!!!!!! Και εγώ το χάρηκα.... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑