Μικρός και σύντομος αποχαιρετισμός

Είναι μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή για τα οποία όσο και αν προετοιμάζεσαι, όσο και αν «οχυρώνεσαι», όσο και αν τα περιμένεις, όσο και αν φαντάζεσαι πως είσαι έτοιμος να τα δεχτείς, τελικά ποτέ δεν ξέρεις πως, πόσο και πότε θα επηρεάσουν. Ό,τι πανοπλία κι αν φορέσεις, ποτέ δεν είσαι πραγματικά έτοιμος για τους... Continue Reading →

Τέλος κι αρχή.

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει το καλοκαίρι, δυστυχώς ή ευτυχώς αρχίζει να οδεύει σιγά-σιγά προς το τέλος του. Οι πόλεις επανέρχονται στους ρυθμούς τους, η κίνηση στους δρόμους γίνεται μέρα με τη μέρα ξανά ανυπόφορη, τα μπαλκόνια ξαναγεμίζουν με ανθρώπους και «φιδάκια», οι ταράτσες ζωντανεύουν ξανά με κόσμο, ποτά, λαμπάκια. Γυρίζουν όλοι σταδιακά στα σπίτια... Continue Reading →

Τα αδικημένα καλοκαίρια

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα διακοπές μόνη μου… Εντάξει όχι ακριβώς μόνη μου αλλά με την τότε παρέα μου, χωρίς την παρουσία και εποπτεία γονέων και κηδεμόνων. Ήταν μια ιδέα που είχαμε τότε με τα παιδιά και μέχρι να καταφέρουμε να την υλοποιήσουμε πέρασαν πολλές ώρες διαπραγματεύσεων μεταξύ γονέων και παιδιών και ατελείωτα... Continue Reading →

ΔΕΝ πειράζει…

Αυτές τις μέρες, σε αυτόν τον πλανήτη και ειδικότερα σε αυτή τη χώρα είναι πολύ δύσκολο, όσο κι αν το θέλεις, να συγκεντρωθείς στη θετική πλευρά της ζωής. Απαιτεί από σνα τεράστια αποθέματα αυτοσυγκέντρωσης, απύθμενη υπομονή και σοβαρή απόφαση ζωής για να εντοπίσεις αρχικά και μετά να απολαύσεις τα όμορφα, τα αισιόδοξα, τα φωτεινά, τα... Continue Reading →

Μη μου τους κύκλους τάραττε

Δεν ξέρω αν φταίνε αυτές οι μέρες, οι οποίες ήταν γόνιμο έδαφος για να γραφτούν και να αναπαραχθούν οι πιο στερεοτυπικές εκφράσεις που ακούμε σε όλη μας τη ζωή, αλλά νομίζω πως μάλλον είμαστε εξαιρετικά εθισμένοι στα κλισέ. Μας αρέσουν, τα αγαπάμε, τα ανακυκλώνουμε και τα αναπαράγουμε χωρίς καμία σκέψη ή ανάγκη για πρωτοτυπία και... Continue Reading →

Μεγάλες προσδοκίες

Όλοι μας γενικά κάτι περιμένουμε. Ένα ταξίδι, μια εκδρομή, μια συναυλία, τις διακοπές μας, κάποια γενέθλια και διάφορα άλλα , πιο «μεγάλα», πιο ουσιαστικά όπως ένα μεγάλο έρωτα, μια αλλαγή σπιτιού ή δουλειάς, ένα γάμο, ένα παιδί…  Και κάποιοι έχουν πολύ έντονα την ανάγκη να νιώθουν αυτή την αναμονή. Αυτή την ελαφρώς βασανιστική αίσθηση ότι... Continue Reading →

Τελεία και παύλα

Τελεία και παύλα... Για να μπορέσει κανείς να συνθέσει ένα κείμενο χρειάζεται κάποια πολύ βασικά συστατικά. Πέρα από τη δομή του κειμένου, χρειάζεται να ξέρει γραμματική, συντακτικό, ορθογραφία που αν κρίνω, βέβαια, από τα δημόσια κείμενα που κυκλοφορούν στο «άγιο» διαδίκτυο αντιλαμβάνομαι πως ελάχιστοι χρησιμοποιούν όλα τα παραπάνω. Ακόμα λιγότεροι  χρησιμοποιούν τα σημεία στίξης, τα... Continue Reading →

Το κομμάτι που περίσσεψε

Υπάρχει πάντα κάποιο κομμάτι στα παζλ που σε δυσκολεύει από την αρχή. Το γυρίζεις από εδώ, το γυρίζεις από εκεί, προσπαθείς να το τοποθετήσεις στη σωστή του θέση και αυτό το άτιμο δεν φαίνεται να «κουμπώνει» πουθενά. Το αφήνεις στην άκρη και ανά διαστήματα το πιάνεις ξανά στα χέρια σου για να προσπαθήσεις να το... Continue Reading →

Πόλεμος εκ των έσω

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά εγώ πολύ συχνά βρίσκομαι απολογούμενη για πράγματα που όλοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουν: για τη σωματοδομή μου, τα αναλογικά μεγάλα χέρια, πόδια, δάχτυλα (στολισμένα και με τη σεξιστική προσέγγιση του "μεγάλα για κορίτσι"), την αδυναμία μου να προσανατολιστώ, το τρόπο που περπατάω, ακόμα... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑