Αγγίζοντας το αλπικό φως.

Δε θέλω να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Δεν πιστεύω στην αυτο-βελτίωση.  Γιατί και τα δύο αυτά κρύβουν κριτική, ανεπάρκεια και τη λέξη 'λάθος'. Αυτό που λαχταρά η δική μου ψυχή μου είναι να ανακαλύψω τον εαυτό μου. Αυτό που ήμουν όταν γεννήθηκα.   Τι δώρα έφερε αυτό το μωράκι σ' αυτό τον κόσμο; Με ποια προίκα... Continue Reading →

Πόσο “απατεώνας” είσαι;

" Κάποια μέρα, κάποιος θα ανακαλύψει πόσο απατεώνας είσαι! " Είναι μέσα σου αυτή η φωνή. Και σε τρώει από τον καιρό που ήσουν μικρό παιδί. Και τι δεν έχεις κάνει από τότε για να αποδείξεις ότι αξίζεις! Πόσο έχεις πιέσει τον εαυτό σου για να προσπαθήσει κι άλλο κι άλλο κι ακόμα περισσότερο.  ... Continue Reading →

Τιμή σ’ αυτούς τους Εκπαιδευτικούς!

Εκπαιδευτικός εν έτει 2021. Όλες οι βολές επάνω σου, από μια κοινωνία μπερδεμένη μέσα στις τόσες ανατροπές και περιορισμούς, με τις αξίες της στο ντουλάπι, τις ελευθερίες της αλυσοδεμένες και τα όνειρα της θολά και τρεμάμενα. Οι δάσκαλοι φταίνε! Οι εκπαιδευτικοί φταίνε! Εκπαίδευση είναι αυτή που έχουμε; Η διαδικτυακή μάθηση δεν είναι εκπαίδευση. Η καθηγήτρια... Continue Reading →

Τέλος χρόνου;

Για θυμήσου. Ήμασταν μια χαρά. Γλεντούσαμε, ξοδεύαμε, κάναμε διακοπές σε εξωτικά μέρη, παίρναμε δάνεια, ικανοποιούσαμε τις όποιες επιθυμίες και ανάγκες μας. Ψωνίζαμε από πανάκριβα καταστήματα, αποκτήσαμε εντυπωσιακά σπίτια και το αυτοκίνητο των ονείρων μας. Κάτι μας έτρωγε όμως. Ακόμα δεν ήμασταν χαρούμενοι.  Ήταν κι ο άλλος, βλέπεις, που είχε μεγαλύτερο σπίτι απο το δικό μας,... Continue Reading →

Γυμνοί στη νέα χρονιά

"Άλλαξε! " " Γίνε ο εαυτός σου! " "Τι ακριβώς μου ζητάς να κάνω; Συνειδητοποιείς πόσο αντιφατικό είναι αυτό που μου λες;" Κουράστηκες πια. Σε βαραίνουν όλα αυτά τα μηνύματα, τα πρότυπα, οι περσόνες, οι ρόλοι, όλα τα ΄όπως πρέπει΄, 'όπως επιβάλλεται,' ' όπως απαιτείται'. Γενιές πίσω σου υπαγορεύουν μέσα στο μυαλό και στα κύτταρα... Continue Reading →

Ταξιδεύοντας στη χώρα της θύμησης

Το κοριτσάκι έσκυψε τρυφερά κοντά στο ξύλινο αλογάκι της. Εκείνο την κοίταξε στα μάτια περιμένοντας να ακούσει τι ήθελε να του πει. Η μικρή μας νεραϊδούλα άπλωσε το χεράκι της και το χάιδεψε στο πρόσωπο. « Κοίτα αγαπημένο μου! Δες τι βρήκα! Μια πικραλίδα! Δες οι σπόροι της πώς ταξιδεύουν στον αέρα!  Έλα!  Φύσηξε κι... Continue Reading →

Η μάσκα από κάτω.

"- Πνίγομαι σου λέω! Δε μπορώ να αναπνεύσω! Δέχτηκα τόσα πολλά στη ζωή μου. Συμβιβάστηκα με όλα σχεδόν, προκειμένου να ζήσω στην ασφάλεια που ήθελα. Κατάπια πολλά για να μη μιλήσω, για να μη χαλάσω σχέσεις, για να μη γίνω κακός, για να μη χάσω τον τίτλο του καλού παιδιού, για να έχουν όλοι καλή... Continue Reading →

Μπες στη μάχη για σένα!

Πανελληνίων ξεκίνημα σήμερα και πολλά γράφονται στα social media για τα παιδιά που διαγωνίζονται σήμερα. Είδα ακόμα και ανάρτηση που έγραφε " Εύχομαι να αποτύχεις σήμερα, γιατί δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις αν περάσεις σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο..." Κλείσε τα αυτιά σου αγάπη μου! Και σ' αυτούς που σου εύχονται επιτυχία και στους άλλους! Μείνε μόνο... Continue Reading →

Στο δρόμο της Συλλογικής Αφύπνισης.

Κάθε εποχή στην Ιστορία που η ανθρωπότητα έκανε ένα σημαντικό βήμα εξέλιξης, υπήρξαν πολλοί φωτισμένοι άνθρωποι που προετοίμασαν τον κόσμο γι αυτό. Μίλησαν για νέες ιδέες, για ισότητα, για δικαιώματα, έβγαλαν τον άνθρωπο από το μικρόκοσμο του και τον βοήθησαν να οραματιστεί και να κάνει το επόμενο βήμα. Από τους σοφούς της αρχαιότητας μέχρι τους... Continue Reading →

Παιδιά της εικονικής πραγματικότητας.

Συγκλονιστήκαμε, αφορίσαμε, κατακεραυνώσαμε, στείλαμε τους δράστες στο πυρ το εξώτερο. "Στην κρεμάλα! Αυτό τους χρειάζεται!" Έκλαψε η ψυχή μας για τον άδικο χαμό της Ελένης. Σήμερα θα είχε τη γιορτή της και το σπίτι της θα ήταν γεμάτο χαρά και γέλια. Το βουβό μαύρο πέπλο της απόγνωσης και της αβάσταχτης απώλειας, σκεπάζει τώρα βαρύ την... Continue Reading →

Η γιορτή, είναι της μητέρας.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που με παραξένευαν από μικρό παιδί. Τη μητέρα μου τη λάτρευα και τη θαύμαζα κι εγώ και όλα τα μέλη της οικογένειας. Απορούσα όμως, γιατί γιορτάζαμε μόνο τη μαμά και όχι το μπαμπά; Αφού και οι δύο εργάζονταν όλη μέρα και έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό στην οικογένεια τους, ήταν και οι... Continue Reading →

Μη φοβάσαι το μετά. Ανάστησε το!

Ζώντας μέσα στον πυρήνα της παγκόσμιας καραντίνας, ακούμε όλους να ασχολούνται με το τι θα γίνει μετά. Οι ειδικοί, ο καθένας στον τομέα του,  καταθέτουν τους δικούς του φόβους ως επιστήμονες. Τρόμος πλανάται πάνω από την Υφήλιο, για συνέπειες που δε μπορούμε ούτε να φανταστούμε, όπως μας λένε. Είναι τότε, που ακούω μέσα μου φωνές.... Continue Reading →

Γονιός. Νικητής. Θεός.

Αγαπημένε γονιέ, Αυτή τη φορά γράφω σε σένα, για να σου πω ότι αυτή η χρονική στιγμή στη ζωή του παιδιού σου είναι πολύ πολύ σημαντική, για πολλούς λόγους. Κι απευθύνομαι σε σένα, γιατί είναι η πρώτη φορά που είσαι ο μόνος ενήλικας που βρίσκεται δίπλα του. Σε μια πραγματικότητα που ούτε εσύ, ούτε το... Continue Reading →

“Να. Eδώ. Τα ίδια…”

Θυμάσαι; Σου τηλεφωνούσαν για να ρωτήσουν τι κάνεις και τους έλεγες "Τι να κάνω; Να. Εδώ. Τα ίδια..."  Άδικα προσπαθούσα να σε κάνω να καταλάβεις πόσο σπουδαία είναι τα ίδια. Πόσο  σημαντικό είναι να έχεις τη συνηθισμένη σου καθημερινότητα χωρίς να την ταράζει κάτι, χωρίς να την αναστατώνει μία ανατροπή. Δεν καταλάβαινες. Περίμενες άλλοι να... Continue Reading →

Με γόβες και κόκκινο κραγιόν!

Α, όχι αγάπη μου! Δε θα κάθομαι με τις παντόφλες και τις φόρμες όλη μέρα! Πέμπτη μέρα μέσα στο σπίτι και πετάχτηκα από τη θέση μου σαν να αφυπνίστηκα από λήθαργο. Πέντε μέρες με παντόφλες και φόρμες. Είναι δυνατόν; Δηλαδή όταν θα βγούμε μετά από δύο τρεις μήνες πώς θα είμαστε;  Θα συναντιώμαστε στο δρόμο... Continue Reading →

Τέλος χρόνου;

Για θυμήσου. Ήμασταν μια χαρά. Γλεντούσαμε, ξοδεύαμε, κάναμε διακοπές σε εξωτικά μέρη, παίρναμε δάνεια, ικανοποιούσαμε τις όποιες επιθυμίες και ανάγκες μας. Ψωνίζαμε από πανάκριβα καταστήματα, αποκτήσαμε εντυπωσιακά σπίτια και το αυτοκίνητο των ονείρων μας. Κάτι μας έτρωγε όμως. Ακόμα δεν ήμασταν χαρούμενοι.  Ήταν κι ο άλλος, βλέπεις, που είχε μεγαλύτερο σπίτι απο το δικό μας,... Continue Reading →

Φόβος στην Eποχή του Υδροχόου

" Ο φόβος δεν απομακρύνει από μας το θάνατο, απομακρύνει τη ζωή " - Ναγκίμ Μαχφούζ " Το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος. " - Φραγκλίνος Ρούζβελτ Έτσι είπαν οι σοφοί. Μα εμείς κλείνουμε τα αυτιά μας. Λέμε πως αυτοί δεν έζησαν σε τέτοιες εποχές. Πως η ζωή τους... Continue Reading →

Έρωτας, Αγάπη, Συνάντηση

Χιλιάδες αιματοβαμμένες σελίδες έχουν γραφτεί με πόνο ψυχής για τον Έρωτα και την Αγάπη. Τόσος πόνος πια, που πιστέψαμε ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους. Και φτάσαμε να συνυπάρχουμε με ανθρώπους που μας πληγώνουν, μας ζηλεύουν και μας κάνουν να κλαίμε, και να έχουμε τη βεβαιότητα ότι αυτό είναι απόδειξη ότι μας αγαπούν. Περισσότερα άρθρα της... Continue Reading →

Μαθαίνοντας στα παιδιά να διαχειρίζονται τα συναισθήματα τους.

Τα παιδιά δε γεννιούνται γνωρίζοντας πώς να διαχειριστούν τα συναισθήματα τους, ούτε ξέρουν πώς να τα εκφράσουν με τρόπους κοινωνικά αποδεκτούς. Για παράδειγμα, ένα παιδί που δεν ξέρει τι να κάνει με το θυμό του, μπορεί να εκδηλώσει επιθετική συμπεριφορά με συχνά ξεσπάσματα, ενώ ένα παιδί που νοιώθει λυπημένο μπορεί να περάσει ώρες ολόκληρες με... Continue Reading →

Παιδιά ορχιδέες και παιδιά πικραλίδες.

Οι καιροί έχουν αλλάξει και βλέπουμε όλο και περισσότερα παιδιά με υπερβολικές ή ακραίες αντιδράσεις ή συμπεριφορές. Γονείς και εκπαιδευτικοί αναρωτιούνται πώς να χειριστούν αυτά τα παιδιά και πολλές φορές φτάνουν σε αδιέξοδο.  Όπως έδειξε μακροχρόνια έρευνα των ειδικών αναπτυξιολόγων Dr. Bruce J. Ellis του πανεπιστημίου της Arizona και του Dr. W.Thomas Boyce του πανεπιστημίου... Continue Reading →

Powered by WordPress.com.

Up ↑