Τάδε έφη Μαριάμ… Ιστορίες από το πεζοδρόμιο

Τάδε έφη Μαριάμ… Ιστορίες από το πεζοδρόμιο

 

Πριν από λίγες μέρες βούιξαν τα σόσιαλ, για την »απόπειρα» αυτοκτονίας ενός ταλαίπωρου και δυστυχή ανθρώπου στο κέντρο της Αθήνας. Δεν θα εξετάσω τους λόγους που τον ανάγκασαν να απειλήσει ότι θα πέσει στο κενό. Σίγουρα δεν θα είναι ένας άνθρωπος ευτυχής, ένας άνθρωπος γεμάτος και χωρίς προβλήματα. Σίγουρα δεν θα είναι ένας άνθρωπος υγιής.

Θα σταθώ στην απανθρωπιά του κόσμου. Στο ότι ζούμε και πρωταγωνιστούμε στο πιο σκληρό σενάριο της πιο μακάβριας ταινίας. Δεν συνειδητοποιεί το μυαλό μου, ότι ο κόσμος έχει μεταλλαχτεί. Έχει γίνει σκληρός, αδηφάγος, θυμίζει όχλο σε αρένα. Έχει συμβιβαστεί τόσο απλά με την ιδέα του φόνου, του θανάτου, της βίας και του πόνου.

Ένας χαμένος άνθρωπος, φανερά ταλαιπωρημένος, σκαρφαλωμένος σε ένα δήθεν έργο τέχνης στην πλατεία Ομονοίας επιμένει ότι θα πέσει στο κενό… Από κάτω άλλοι περνούν και δεν γυρίζουν καν το κεφάλι τους, να δουν ποιος βαρυγκωμά και »εκλιπαρεί»  απεγνωσμένα σε προσοχή. Άλλοι πάλι κάθονται με τον καφέ στο χέρι και κοιτούν, αμίλητοι, ανέκφραστοι, χωρίς ίχνος αγωνίας για την ζωή του »αγνώστου». Οι περισσότεροι όμως, στέκουν και χλευάζουν, τραβούν βίντεο με τα κινητά τελευταίας τεχνολογίας, και τον προκαλούν να πέσει για να πάνε στις δουλειές τους.

Τόσο απλά… Σαν να είναι η ζωή ένα τίποτα. ΠΕΣΕ του φωνάζουν και γελούν. Δεν μπορεί, δεν γίνεται να είναι αλήθεια. Ούτε τα αγρίμια δεν προκαλούν το »θύμα» τους σε αυτοκτονία. Δεν γυρίζουν ταινία, δεν υπάρχει κασκαντέρ, ούτε σκηνοθέτης. ΑΝ πέσει , έτσι απλά θα πεθάνει, και εκείνοι θα ανεβάσουν ευτυχισμένοι το βίντεο στο Instagram σαν ένα γεγονός που πρόλαβαν να απαθανατίσουν και η ανθρώπινη ζωή δεν έχει πλέον καμία αξία. Όμως θα πάρουν πολλά likes και αναδημοσιεύσεις.

ΠΕΣΕ, ΠΕΣΕ, ΠΕΣΕ  απέκτησε ρυθμό η ιαχή της ντροπής. Χάνουν την υπομονή τους, δεν μπορούν να τον περιμένουν λέει δυο ώρες. Ήταν μαρτύριο η αναμονή του θανάτου του. Διψούσαν για αίμα, ήθελαν να μυρίσουν τον θάνατο, ικανοποιήθηκε το εγώ τους, καθώς χλεύαζαν την απόγνωση κάποιου άγνωστου.

Ω Θεέ, αν υπάρχεις, δεν ανατριχιάζεις με το είδος ανθρώπου που δημιούργησες; Δεν κλαις με την απανθρωπιά του κόσμου σου; Συ έπλασες τον άνθρωπο και τα θηρία, που πήγε λοιπόν ο άνθρωπος και μείναν τα θεριά μονάχα;

Είδα την απελπισία, στα μάτια τους, στις εκφράσεις τους, όταν κατέβασαν τον άνθρωπο από την σκαλωσιά-έργο τέχνης. Άκουσα τα σχόλια τους, δεν έπεσε λέει ο δειλός, αν ήθελε θα το έκανε, μούφα ήταν η αυτοκτονία κτλ.

Ήθελα να τους πω πως ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει το μυαλό και η ψυχή κάποιου. Πως πριν από λίγες μέρες, μια κινεζούλα, με τον ίδιο τρόπο έφυγε, όταν πήδηξε από το παράθυρο του σχολείου της. Έτσι και εκεί μετά από δυο ώρες αναμονής, και μετά την προτροπή των συμμαθητών της βούτηξε στο κενό…

Αλλά δεν μίλησα, σώπασα, και λυπάμαι που το έκανα. Θυμώνω με τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν ακούνε τα ζόμπι, η ελπίδα για ανθρωπιά δεν πρέπει να σβήσει όμως..

 

Ταδε έφη Μαριάμ…

 

Μάριαμ Νίκου

www.koitamagazine.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑