Τα ρούχα στην ντουλάπα …

Τα ρούχα στην ντουλάπα …

Δυο φορές μέσα στην χρονιά, όταν αλλάζω τα ρούχα στην ντουλάπα, αναμετριέμαι με τον χρόνο και τον εαυτό μου.

Η πρώτη αναμέτρηση γίνεται στο μάζεμα. Διπλώνω ρούχα και ξαναζώ στην εποχή που πέρασε. Ποια ρούχα πήγαν βόλτα, ποια σινεμά, ποια φορέθηκαν περισσότερο και ποια έμειναν παραπονεμένα; Ποια ήταν στις χαρές μου και ποια στο κλάμα μου;

Κάποια δεν μου κάνουν, ή δεν με κολακεύουν πια. Τι να τα κάνω; Αναρωτιέμαι. Να τα κρατήσω, ή να τα χαρίσω; Και αν του χρόνου είναι καλύτερα και το μετανιώσω; Διστάζω αν και νιώθω πως δεν θέλω ούτε να τα βλέπω. Με βαραίνουν. Είναι σαν εκτός από την ντουλάπα να πιάνουν χώρο και στη ζωή μου. Όπως όλα αυτά που αποθηκεύουμε και κουβαλάμε χωρίς να τα θέλουμε και χωρίς να τα χρησιμοποιούμε. Απλά για να μην τα δώσουμε… απλά γιατί ίσως…

Έτσι κάποιες φορές μπαίνουν στα κουτιά διπλωμένα και ποτισμένα με την εντολή να κοιμηθούν στο τώρα και να ξυπνήσουν μετά από κάποιους μήνες που τα πράγματα θα έχουν αλλάξει. Αποθηκεύω λοιπόν ρούχα, συναισθήματα και προσδοκίες, κλείνω το κουτί του χρόνου και το στέλνω στο μέλλον με αποστολή.

Στη συνέχεια ανοίγω τα άλλα ρούχα, εκείνα που είχα κοιμίσει κάποιους μήνες πριν. Καθώς τα βγάζω, ξυπνούν οι μνήμες και οι εντολές τους. Έχω ν’ αναμετρηθώ και μ’ αυτά τώρα. Γύρος δεύτερος.

Χαρούμενη που τα συναντώ πάλι, τα καλωσορίζω και πιάνουμε την κουβέντα. Αααα αυτό το αγόρασα τότε, αυτό από εκείνο το μαγαζί, μμμ για αυτό χρειάζεται ν’ αγοράσω καινούργια παπούτσια…

Αδειάζω τα κουτιά και διαπιστώνω πως είχα κάνει καλό ξεκαθάρισμα πριν τα μαζέψω. Όλα είναι ρούχα που θα φορέσω…όλα; Κάπου εκεί καταχωνιασμένα, ανακαλύπτω και κανα δυο από αυτά που πηγαινοέρχονται σταθερά στο χρόνο. Αναρωτιέμαι πάλι γιατί το κάνω αυτό. Αν δεν μπορώ να ξεφύγω από μια μπλούζα, πώς θα ξεφύγω από τους δράκους μου;

«Με χρειάζεσαι» μου λέει. «Εγώ θα σε συγκρατήσω. Από τις άσκοπες βόλτες, τα άχρηστα ψώνια, από τα ανώφελα έξοδα, από την ανανέωση, από κάθε καινούργιο, από την απόλαυση, από την χαρά. Είμαι εδώ σταθερή, για να σε κρατήσω και σένα στο ίδιο σημείο…»

Ακίνητη τ’ ακούω όλα, κρατώντας την στα χέρια μου. Έχει δίκιο…

Αλλά όχι. Όχι αυτή τη φορά. Τώρα πια θέλω καινούργια ρούχα. Χρωματιστά και κολακευτικά. Καμιά μιζέρια δεν θέλω ξανά, ούτε στην ντουλάπα μου, ούτε στην ζωή μου…

Σε ευχαριστώ καλή μου μπλούζα, αλλά η αποστολή σου τελείωσε…

Πάμε γι’ άλλα…

 

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από τη Χρυσούλα Ζερβού πατώντας εδώ!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑