Tα Πατουσάκια Της Ελπίδας…

Ta Πατουσάκια Της Ελπίδας…

Μια φορά κι έναν καιρό …Σε έναν κόσμο άχαρο και δύσκολο και πολλές φορές κακό και άδικο και άσχημο, Γεννήθηκε ένα όμορφο «κορίτσι», ένα «κορίτσι» σαν νεροσταγόνα τρυφερό, που την ονόμασαν Ελπίδα, γιατί έφτασε λαχανιασμένη μέσα σε μια δύσκολη ώρα για τον τόπο.
Την είδαν να έρχεται με κλάμα, όπως όλα όσα αξίζουν στην ζωή, και την έπιασαν απαλά από το κεφαλάκι και την ακούμπησαν πάνω στο στήθος ενός άντρα, για να ακούσει την καρδιά του και να γίνει δυνατό «κορίτσι» με σταθερό βήμα , όπως Εκείνος. Η καρδιά της θα μάθαινε να είναι σταθερή, να μην λιποψυχά και να βηματίζει σταθερά με πόδια σιδερένια… Έτσι ήταν το αρχικό σχέδιο για το «κορίτσι», που το ονόμασαν Ελπίδα.
Η γέννα όμως ήταν δύσκολη. Η Ελπίδα ακουγόταν αλλά δεν φαινόταν… Ο κόσμος γύρω της την περίμενε …Και όσο την περίμενε, τόσο Εκείνη δεν ερχόταν.
Λένε πως μεσολάβησε μια Γυναίκα και έβαλε τα χέρια της μέσα στην «σπηλιά» της μητέρας της… Ξέχασα να σας πω… πως η Ελπίδα ήταν λιονταράκι! Και πως η μάνα της δεν άφηνε κανέναν να πλησιάσει …Κανέναν, εκτός από Εκείνη την Γυναίκα… Ήταν μια ψηλή, λυγερόκορμη Γυναίκα, με τα μαλλιά της ριγμένα στο έδαφος… Αργότερα, μάθαμε πως η δύναμη της όλη κρυβόταν σε εκείνα τα πολύ μακριά μαλλιά… Αυτή λοιπόν μπήκε μέσα στην σπηλιά σιγά σιγά …και χάιδεψε την μάνα – λιονταρίνα στο κεφάλι. Της έγνεψε να μην ανησυχεί και πως θα φροντίσει το μωρό της. Η μάνα έγειρε, απόκαμε και «ανοίχτηκε» μπροστά της ανυπεράσπιστη. Η Γυναίκα έβαλε τα χέρια της προσεκτικά και αγκάλιασε, μέσα από την μήτρα της μητέρας- λιονταρίνας, την Ελπίδα, που ερχόταν ανάποδα… Ερχόταν με τα πόδια! Άγγιξε τα πατουσάκια της ….μεγάλα και μικρά συνάμα. Μεγάλα για ανθρώπινα …μικρά για λιονταρίσια…
Έτσι Γεννήθηκε η Ελπίδα: Από μάνα λιονταρίνα και από Μαία Γυναίκα. Και Βγήκε, η Γυναίκα με τα μακριά μαλλιά, από την σπηλιά με την Ελπίδα στα χέρια της … Άνοιξε την αγκαλιά της και την παρέδωσε στον Άντρα, που την περίμενε έξω… Ακούμπησε την Ελπίδα στο στήθος του και την έβαλε να ακούσει τον δικό του χτύπο πρώτα… Για να είναι δυνατή και σταθερή Σαν Εκείνον… Σαν την καρδιά του!
Η Ελπίδα έγινε μια Γυναίκα -Λιοντάρι με αντρική, δυνατή καρδιά και βήμα σταθερό, συντονισμένο πάνω στην καρδιά του Άντρα, που την κράτησε στο στήθος του πρώτος.
Έτσι λένε ότι γεννήθηκε η Ελπίδα στον κόσμο… Σε μια εποχή που είχε χαθεί από τους ανθρώπους η αίσθηση του μέτρου και του Ωραίου… Τα πατουσάκια της Ελπίδας γρήγορα δυνάμωσαν και έγιναν γρήγορα και ορμητικά σαν τον άνεμο… Τα πατουσάκια της Ελπίδας είναι πάντα ό,τι κρατάμε πρώτο στην μνήμη μας …είτε πρόκειται για Έλευση , είτε για αποχωρισμό… Τα πόδια θυμόμαστε… Αυτού που Ήρθε … ή αυτού που Φεύγει… Δεν ξέρω γιατί μιλάμε για δακτυλικά αποτυπώματα στις μέρες μας… Θα έπρεπε η ταυτότητα μας να είναι αυτά τα δύο πατουσάκια της Ελπίδας στον κόσμο… Το Διαβατήριο των Ονειροπόλων…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑