Τα παιδιά των κοχυλιών.

Τα παιδιά των κοχυλιών.

 

Ναι, υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά!

 

Που τα καλοκαιρινά τους μπάνια αρχίζουν τον Απρίλη και τελειώνουν τον Οκτώβρη.

Που το δέρμα τους μυρίζει θάλασσα και γαλάζιο ουρανό.

Που η ψυχή τους είναι μια ζεστή λιακάδα.

Που η επαφή τους με τη φύση είναι τόσο στενή, τόσο σε αρμονία, τόσο συνυφασμένη με το είναι τους.

 

Είχα την μεγάλη ευλογία να τα γνωρίσω, σε ένα δώρο που μου έστειλε η ζωή.

 

Η Σαββίνα. Η Μαριάννα. Η Ειρήνη. Ο Δημήτρης. Η Βάλια.

Οι μαθητές μου για δύο καλοκαίρια.

Και μαζί μ αυτούς κι άλλα παιδιά που γνώρισα, τα αδέρφια τους,  οι φίλοι  και οι γνωστοί τους, σε ένα μικρό νησάκι στο Αιγαίο, που ντρέπομαι να ομολογήσω πως το έψαξα στο χάρτη γιατί δε θυμόμουν που ακριβώς βρισκόταν.

 

Έφτασα 13 Ιουνίου, για δεκαήμερες  διακοπές με τη φίλη μου την Ειρήνη, που είχε οικογενειακούς δεσμούς στο νησί  και που επέμενε από τη πρώτη στιγμή που με γνώρισε:     « Πρέπει να έρθεις μαζί μου στη Λέρο! Εσύ πρέπει να γνωρίσεις τη Λέρο!»

 

Έτσι λοιπόν, γνώρισα τη Λέρο. Κι εκεί, λίγες μέρες πριν το τέλος των διακοπών μας, γνώρισα τη Σαββίνα.  Ένα αξιολάτρευτο κορίτσι  στην πρώτη Λυκείου τότε, που με συγκίνησε η τόσο μεγάλη επιθυμία της να μάθει Αγγλικά. Ψάχνοντας να βρω τρόπους να τη βοηθήσω, πήρα την απόφαση να επιστρέψω στο νησί λίγες μέρες μετά και να μείνω εκεί μέχρι το τέλος Αυγούστου.

 

Μαθήματα ανάμεσα σε λιακάδες και άρωμα δειλινών, με τις παιδικές φωνές από την παραλία να αντιλαλούν παντού, μαθήματα σε ολάνθιστες αυλές και φρεσκοπλυμένα πεζούλια.  Η Σαββίνα, ένα χαρισματικό πανέμορφο κορίτσι με δίψα για μάθηση, ένα μοντέρνο κορίτσι μέσα σε όλα, ενήμερη για όλα, τόσο περιποιητική,  έκανε με την ίδια ευκολία παρέα με τα μικρά παιδιά αλλά και με τις ηλικιωμένες φίλες της  γιαγιάς  της.

 

Και μετά η Μαριάννα. Ένα πολύ γλυκό  και πανέξυπνο κορίτσι στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Γεμάτη ζωντάνια και χιούμορ, ετοιμόλογη, ένα κορίτσι με όρια και αυτοεκτίμηση. Το σπίτι της κτισμένο πάνω στη θάλασσα και στα πρωινά μαθήματα μαζί μου προσπαθούσε πολύ να συγκεντρωθεί όταν οι φίλοι της άρχιζαν τις βουτιές στο μόλο από κάτω  και χάλαγαν τον κόσμο με τις χαρούμενες φωνές τους.

« Ακούστε κυρία! Μαζεύτηκαν!»

Πώς να μην καταλάβεις τη λαχτάρα της!

 

Η Ειρήνη, ένα κορίτσι στη Τρίτη Δημοτικού, που τα μάτια της πετούσαν σπίθες! Που έβλεπε τα σύννεφα και έφτιαχνε παραμύθια και πρόσωπα. Ένα τόσο εκφραστικό και πανέξυπνο παιδί! Ρουφούσε τη γνώση σα σφουγγάρι, δεν την προλάβαινα!

Κάναμε μάθημα στη βεράντα, κάτω από τις κληματαριές και τον ήχο των τζιτζικιών,  με το απογευματινό αεράκι να μας δροσίζει και να της χαιδεύει με τα μαλλάκια της το πρόσωπο. Κι όλο να τα διώχνει με τα χεράκια της και να γελάει!

Και μετά το μάθημα φυσικά, κατ’ ευθείαν για παιχνίδι ή για ποδήλατο ή μπάνιο στη θάλασσα μέχρι αργά το βράδυ.

 

«Κυρία μη φύγετε! Ένα λεπτό περιμένετε!» μου είπε ο Δημήτρης μόλις  είχαμε τελειώσει το πρώτο μάθημα.

Περίμενα να δω τι ήθελε. Παίρνει ένα κουτάκι από αναψυκτικό, κόβει με το ψαλίδι τις στρογγυλές επιφάνειες επάνω και κάτω και  αυτό που μένει το διπλώνει λίγο στις άκρες. Βάζει στη μέση ένα φελλό κάθετα, καρφώνει επάνω ένα ξυλάκι από καλαμάκι που του είχε περάσει ένα κομματάκι ύφασμα κι έτοιμο το βαρκάκι! » Για σας, κυρία! Κρατήστε το! »

 

Στην Τετάρτη Δημοτικού ο Δημήτρης, κυκλοφορούσε χωρίς φόβο με το μεγάλο ποδήλατο του σε όλο το νησί, βουτούσε  στα 10 μέτρα και έβγαζε μεγάλα κοχύλια,  έσκιζε τα κύματα με το μεγάλο surfboard του Μιχάλη του αδερφού του – απορούσαν όλοι πώς έβρισκε τη δύναμη να συγκρατεί το ιστίο! – και ήξερε κάθε σπιθαμή του βυθού της θάλασσας που βρίσκεται μπροστά στο σπίτι του!!!

 

Και η Βάλια, ένα πανέμορφο γλυκό κορίτσι στις αρχές στην Α΄Λυκείου, μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλα τα παιδιά, για όλο τον κόσμο. Τα μικρά της γειτονιάς με το που ξυπνούσαν το πρωί έτρεχαν στο σπίτι της! Και στα μαθήματα μας στην αυλή της, ερχόταν συχνά το γειτονόπουλο της ο Παναγιωτάκης και παρακολουθούσε από τα κάγκελα,  περιμένοντας υπομονετικά πότε θα τελειώσουμε για να παίξουν μαζί επί τέλους!

 

Όλα αυτά τα παιδιά με τις αγνές και ανοιχτές καρδιές και τα μεγάλα λαμπερά μάτια, είχαν τόσα πράγματα να κάνουν μέσα στην ημέρα τους! Δουλειές στο σπίτι και ψώνια γιατί οι γονείς τους εργάζονταν, ξέγνοιαστα μπάνια στη θάλασσα , βόλτες με φίλους, επισκέψεις σε συγγενείς και γνωστούς, κόσμο στο σπίτι τους τα βράδια,  απογεύματα στους εσπερινούς στα εξωκλήσια που γιόρταζαν, συμμετοχή σε παραδοσιακούς χορούς στις εκδηλώσεις και στα πανηγύρια του νησιού,  συμμετοχή σε θεατρικές παραστάσεις  που ετοίμαζαν όλο το χρόνο, δραστηριότητες  με τους ναυτοπρόσκοπους  και τόσα και τόσα άλλα που απορούσα πώς έβρισκαν χρόνο για διάβασμα! Και είχαν όλα τόση μεγάλη πρόοδο!

 

Και γνώρισα κι άλλα παιδιά στις παραλίες που πήγαινα για μπάνιο. Παιδιά  που δε χρειάζονταν καμμιά επίβλεψη,  που ευχαριστιόντουσαν τη θάλασσα και άκουγες τις χαρούμενες φωνές τους σε όλη την παραλία! Πειράγματα, παιχνίδια, γέλια και χαρά αντιλαλούσαν παντού! Έπιαναν συζήτηση με όποιον τους μιλούσε, γίνονταν ένα με όλους ή χάνονταν πάλι στα δικά τους αστεία.

 

Κι άλλα παιδιά. Που έκαναν αμέτρητες βουτιές με τις ώρες, από βραχάκια, από μόλους κι από βάρκες, ή  που συγκεντρώνονταν στον Ξηρόκαμπο σε παρέες και χαιρόμουν να τα ακούω να μιλούν και να αστειεύονται στην τοπική τραγουδιστή διάλεκτο, να πειράζονται μεταξύ τους με όμορφο τρόπο χωρίς παρεξηγήσεις και να χωρούν στην παρέα τους όλοι οι επισκέπτες της  παραλίας αν οι ίδιοι το επιθυμούσαν!

 

Ήθελα καιρό τώρα να γράψω για τα παιδιά που γνώρισα και αγάπησα στη Λέρο.

Να τα ευχαριστήσω που είχα την τιμή να μπω στα σπίτια τους και να γνωρίσω από κοντά τις  τόσο δεκτικές  και φιλόξενες οικογένειες τους.

Να τα ευχαριστήσω που κάθε φορά που τα σκέπτομαι μυρίζω ακόμα το θυμάρι, τα νυχτολούλουδα, τα γιασεμιά  και τα αρωματικά βότανα της  φύσης της πανέμορφης Λέρου και ακούω τις φωνές τους, τα γέλια τους, τα τραγούδια τους και τα αστεία τους.   Που βλέπω ακόμα ολοζώντανο το χαμόγελο τους στα καθαρά μάτια τους και στις καρδιές τους.

 

Υπάρχουν τόσα που θα μπορούσα να πω για να περιγράψω τη ζωή, την καθημερινότητα, τα ενδιαφέροντα και τον τρόπο σκέψης αυτών των  παιδιών,  που θα χρειαζόταν  ένα  άρθρο ολόκληρο για το καθένα τους.

 

Αυτή τη στιγμή, κάποια από αυτά είναι φοιτητές και φοιτήτριες, άλλα έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους ως επαγγελματίες και άλλα είναι ακόμα μαθητές.

 

Τα καμαρώνω όλα και χαίρομαι για την πορεία της ζωής τους και τα ευγνωμονώ που μου επέτρεψαν να γευτώ το δικό τους κόσμο.  Έναν κόσμο που θα ήθελα και τα δικά μου παιδιά να είχαν ζήσει, και οι μαθητές μου όλοι να είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν. Έναν κόσμο με γερές ρίζες, με αποδοχή για τον άλλον, με σεβασμό προς όλους, έναν κόσμο με πολύ ‘ΕΜΕΙΣ’ και με πολύ λιγότερο ‘ΕΓΩ΄.

 

Μέσα από όλα αυτά τα παιδιά, τα παιδιά των κοχυλιών και του δροσερού αιγαιοπελαγίτικου αέρα, ερωτεύτηκα τη Λέρο, που εγώ τη γράφω L’EROS!

Αλλά για το νησί αυτό, το νησί της Αρτέμιδος και το νησί της καρδιάς μου,  θα σας μιλήσω κάποια άλλη φορά…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: