Τα Φτερά Σου…

Τα Φτερά Σου…

Τίναξες τα φτερά σου με μια δειλή κίνηση.
Δεν κατάφερες να τα ξεδιπλώσεις. Είχαν κολλήσει από την πολύχρονη ακινησία.
Στάθηκες αμήχανος μπροστά στον ανοιχτό ορίζοντα.
«Ίσως έχασα πια την ευκαιρία σκέφτηκες. Ίσως είναι πολύ αργά πλέον»
Έκλεισες τα μάτια και φαντάστηκες πώς θα ήταν αν τα είχες καταφέρει.
Βρισκόσουν ψηλά και πετούσες με άνεση.
Βρισκόσουν με τη σκέψη σου σε μέρη που μόνο σε όνειρο είχες δει.
Άνοιξες τα μάτια και ξαναπροσπάθησες.
Τα φτερά τεντώθηκαν πιο καλά αυτή τη φορά. Αισθάνθηκες πως μπορούσες να τα καταφέρεις.
Προσπάθησες ξανά. Και ξανά. Έδωσες λίγη δύναμη παραπάνω, όταν νόμιζες πως δεν είχες άλλη…
Άνοιξαν τότε. Σε όλη τους την έκταση.
Ταράχτηκες για λίγο. Δεν είχες μέχρι τότε συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλα ήταν.
Προσπάθησες να πετάξεις. Σηκώθηκες για λίγο και ξανά κάτω.
«Ωχ, λειτουργούν», σκέφτηκες, «αλλά δεν ξέρω πώς…»
Έκανες κι άλλη προσπάθεια. Ανέβηκες πιο ψηλά και για πιο πολύ ώρα.
Πετούσες.
Συνέβαινε φυσικά σαν να ήταν από χρόνια προγραμματισμένο να συμβεί, απλά εσύ δεν το είχες αντιληφθεί.
Τα έβλεπες όλα τώρα πια από ψηλά. Τα έβλεπες όλα τώρα πια διαφορετικά.
Αυτά που κάποτε απλά ονειρευόσουν, τώρα τα ζούσες στην πραγματικότητα.
Ήσουν ελεύθερος, δυνατός και μπορούσες να «πετάξεις»…
Μπορούσες να ζήσεις όπως επιθυμούσες.
Δεν υπήρχε κάτι να φοβάσαι, κάτι που να σε εμπόδιζε, να σε κρατούσε κολλημένο χαμηλά.
Είχες ανακαλύψει τα «φτερά» σου, τη δύναμή σου.
Είχες αρχίσει να κατακτάς τα δικά σου ύψη.
Είχες βρει το δικό σου ουρανό, κι αυτός έβλεπες πια πως δεν είχε όριο. Ήταν απέραντος. Ήταν δικός σου, και υπήρχε εκεί πάντα έτοιμος να τον εξερευνήσεις.
Το ταξίδι σου είχε μόλις ξεκινήσει…

Περισσότερα κείμενα από τη Μαρία Καλαμαρά εδώ!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑