Κυριακάτικος περίπατος

Μια ηλιόλουστη Κυριακή πρωί στην αρχή του φθινοπώρου, που έμοιαζε με ένα καλοκαίρι που ξέχασε να φύγει, βάλαμε τα αθλητικά μας παπούτσια και κατεβήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να συμμετάσχουμε σε έναν αγώνα δρόμου αφιερωμένο στις γυναίκες που νίκησαν, νικούν και θα νικήσουν τον καρκίνο του μαστού και τον τρόμο της αρρώστιας. Το κέντρο της πόλης κλειστό για κάθε είδους όχημα και σίγουρα κάποιοι που βρίσκονταν στους υπόλοιπους δρόμους γύρω-γύρω ταλαιπωρήθηκαν και γκρίνιαξαν φοβερά για την κίνηση και την αναστάτωση της Κυριακής τους, δικαίως ή αδίκως.

Το κέντρο γέμισε με κόσμο, νέους, γέρους, παιδιά, σκυλιά, μπαλόνια και όλοι μαζί φορέσαμε τα μπλουζάκια μας που τα στολίσαμε με τον αυτοκόλλητο αριθμό μας και ξεχυθήκαμε στο δρόμο, ζωντανεύοντας μια πόλη που εδώ και χρόνια είναι νεκρή, όσο κι αν προσπαθεί να δείχνει ζωντανή και υγιής. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινής, εμείς που έχουμε γεράσει πριν την ώρα μας και δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας, δεν τρέξαμε ούτε το πεντάρι ούτε το δεκάρι και δεν χρονομετρήσαμε τη διαδρομή μας. Περπατήσαμε, όμως, τα 2 χιλιόμετρα με την ίδια χαρά και αισιοδοξία.

Στον ίδιο δρόμο, μαζί μας, δίπλα μας, ήταν κι εκείνες με τα φούξια μπλουζάκια. Ξεχώριζαν, όχι γιατί το χρώμα της μπλούζας τους ήταν διαφορετικό, αλλά γιατί ήταν εκείνες που απέδειξαν σε όλες μας τι σημαίνει να είσαι δυνατή και να παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ξανακερδίσεις τη ζωή. Για να ξανακερδίσεις τη χαρά να περπατάς τις ηλιόλουστες Κυριακές στο κέντρο της πόλης με χαμόγελο.

Δεν ξέρω αν η διοργάνωση και το περπάτημα μας συνεισέφερε στο περίφημο awareness για τη νόσο και την πρόληψη. Δεν ξέρω αν το γεγονός ότι περπατήσαμε 2 χιλιόμετρα για εκείνες που τα κατάφεραν, για εκείνες που το παλεύουν και για όλες εμάς που φροντίζουμε τον εαυτό μας για να προλάβουμε τα χειρότερα, συνέβαλε πραγματικά σε κάτι. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν βοηθήσαμε με τον τρόπο μας σε οτιδήποτε.

Ξέρω όμως με σιγουριά πως βοηθήσαμε τους εαυτούς μας. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και σιωπηλά παραδεχτήκαμε ποια είναι τα σημαντικά στη ζωή. Αναγνωρίσαμε τη δύναμη (όχι μόνο των γυναικών) που κρύβουμε μέσα μας για να νικήσουμε τις πραγματικές δυσκολίες, τις αληθινές αναποδιές, τα ουσιαστικά προβλήματα. Μετρηθήκαμε με τους εαυτούς μας και κερδίσαμε την ευκαιρία να αντικρύσουμε τη ζωή μας στις πραγματικές της διαστάσεις. Με δύναμη και αντοχή.

Χρωστάμε ευγνωμοσύνη σε όλες εκείνες τις γυναίκες που μια Κυριακή πρωί μας έμαθαν να μην τα παρατάμε, χωρίς να χρειαστεί να πουν μία λέξη.

Σε όλες εσάς εκεί έξω, σας ευχαριστούμε.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑