Στρατιωτάκια Αμίλητα & Ακούνητα

Πειθαρχία: Στρατιωτάκια Αμίλητα & Ακούνητα

Θυμάμαι όταν ψάχναμε να βρούμε βρεφονηπιακό σταθμό για τον γιό μου πρέπει να ακούσαμε τη λέξη “πειθαρχία” δεκάδες φορές… και κάποιες με μεγάλη υπερηφάνεια μάλιστα μιας και από ότι φαίνεται η πειθαρχία μοιάζει να είναι κεντρική αξία τελικά στον αξιακό κώδικα των Ελλήνων…!

Στο σημερινό άρθρο της στήλης “Αναπλαισιώσεις” , την τιμητική της έχει η πειθαρχία!

Τι σημαίνει όμως?

Πειθαρχία θα μπορούσε κανείς να πεί ότι είναι η με συνέπεια τήρηση μίας σειράς κανόνων που έχουν θεσπιστεί για την επίτευξη ενός στόχου, δίχως παρέκκλιση στους πειρασμούς που μοιραία προκύπτουν. 

Κάποιες γρήγορες ερωτήσεις που μου προέκυψαν και σας τις δίνω για homework είναι :

Από ποιόν έχουν θεσπιστεί οι κανόνες?

Ποιός έχει καθορίσει τον στόχο?

Ποιόν εξυπηρετεί αυτός?

Πριν δύο εβδομάδες παρακολούθησα ένα σεμινάριο Πωλήσεων και ο εισηγητής είπε κάτι πολύ σημαντικό:

Δεν υπάρχουν πωλήσεις, παρά μόνο αγορές!

Έχει μεγάλη διαφορά που εστιάζει κάθε τί που κάνουμε. Όπως ένας επιτυχημένος πωλήτης δεν πουλάει, αλλά πείθει τους πελάτες του να αγοράσουν σύμφωνα με τις πραγματικές τους ανάγκες, έτσι και ένας άνθρωπος του οποίου ο ρόλος είναι δίπλα στα παιδιά (είτε γονέας, είτε εκπαιδευτικός), είναι να εστιάζει στις πραγματικές ανάγκες τους και όχι σε αυτές του συνόλου.

Συστήματα όπως τα στρατιωτικά, που έχουν την πειθαρχια ψηλά στο αξιακό τους σύστημα, εστιάζουν στον όχλο και όχι στο άτομο… πως λοιπόν η πειθαρχία έχει θέση σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που φιλοδοξεί να ετοιμάσει ενήλικους που θα σταθούν στα πόδια τους μόνοι τους? Food 4 Thought!

Πως λοιπόν, από ένα σύστημα που λειτουργεί με τη λογική του τσουβαλιάσματος, θα έχει αποτέλεσμα αυτόνομους ανθρώπους?

Ξαναγυρνώντας στον ορισμό πιο πάνω, σε αυτόν ξεχωρίζει η λέξη “συνέπεια”. Σε αυτή τη λέξη βρίσκεται το ζουμί της υπόθεσης. Η λέξη αυτή απαντά, στην ερώτηση:

Για ποιό λόγο η πειθαρχία εξυπηρετεί ό,τι εξυπηρετεί και είναι το απωθημένο του περισσότερου κόσμου, όταν πέσει στο τραπέζι κάποιος στόχος?

Το εκπαιδευτικό σύστημα και οι γονείς, κατά την άποψη μου, θα έπρεπε να επιδιώκουν τα παιδιά να αποκτήσουν την δεξιότητα της συνέπειας σε ότι και αν κάνουν. Να μπορούν φεύγοντας από την οικογένεια και το σχολείο, να θέτουν μόνα τους στόχους τους, βασισμένους στις πραγματικές τους ανάγκες και να μπορούν επίσης να ανταποκρίνονται σε ότι τους προκύπτει με ευελιξία, αγκαλιάζοντας την αλλαγή! Και αυτά να τα κάνουν με συνέπεια!

Είναι διαφορετικό να μαθαίνεις κάποιον να ακολουθεί κανόνες με συνέπεια και άλλο να είναι συνεπής στον εαυτό του και στους στόχους που ο ίδιος θέτει για τον ίδιο!

Ας δούμε λίγο όμως και τη λέξη συνέπεια.

Ένα αγαπημένο quote που κυκλοφορεί είναι το παρακάτω:

“…είμαστε αυτό που συνεπώς κάνουμε…”

(…we are what we repeatedly do…)

Ως προκλητικός αμφισβητίας έρχομαι και λέω …εντάξει για όσους έχουν επιτύχει σπουδαία πράγματα στη ζωή τους, το καταλαβαίνω, αλλά για όσους δεν τα έχουν καταφέρει ακόμα, ενώ προσπαθούν σκληρά… αυτοί δεν είναι τελικά, αυτό που συνεπώς κάνουν?

Φυσικά και είναι! Απλά σε σχέση με τους πρώτους, κάνουν με συνέπεια μία σειρά συμπεριφορών  που τους οδηγεί σε μη επιθυμητά αποτελέσματα!

Δεν αρκεί λοιπόν, να υπάρχει συνέπεια, ούτε καν σαφής στόχος για υπάρξει επιτυχία! Προσωπικά γνωρίζω ανθρώπους δουλευταράδες, δεσμευμένους και συνεπείς που εργάζονται 15 ώρες την ημέρα, αλλά…. δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα… και αν μπορούσαν να συνεχίσουν 100 χρόνια έτσι πάλι στο ίδιο σημείο θα βρίσκονται με μαθηματική ακρίβεια!

Γιατί?

Αγαπώ πολύ την παρακάτω προσέγγιση και την εφαρμόζω στη ζωή μου συνέπεια:

Η ζωή μας καθημερινά εκτυλίσσεται σε διάφορα επίπεδα τα οποία είναι αλληλένδετα και στα οποία συμβαίνουν πράγματα ταυτόχρονα. Περισσότερο σε αυτό θα επεκταθώ σε επόμενο άρθρο.

Τα επίπεδα αυτά είναι:

Το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε,

οι συμπεριφορές που έχουμε σε αυτό,

Οι δεξιότητες που χρειάζομαστε για να υποστηρίξουμε αυτές τις συμπεριφορές,

Οι αξίες και οι πεποιθήσεις που χρειάζομαστε να έχουμε για να υποστηρίξουμε όλα τα παραπάνω,

Ο ρόλος μας για να μπορούμε να έχουμε τις απαραίτητες αξίες και πεποιθήσεις

και τέλος ο ανώτερος σκόπος μας για τον οποίο χρειαζόμαστε όλα τα παραπάνω.

Αν δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω επίπεδα και μάλιστα απαντήσεις συνεπείς μεταξύ τους, ο στόχος είναι καταδικασμένος να αποτύχει όσοι συνεπείς και αν είμαστε στην υλοποίηση του.

Στο παράδειγμα του εκπαιδευτικού (ρόλος) , αν αυτός επιθυμεί να προάγει τη δημιουργία αυτόνομων λειτουργικών ενηλίκων για την ευημερία της κοινωνίας μας (ανώτερος σκοπός) και για αυτόν είναι σημαντική η Πειθαρχία (αξία), για την οποία μάλιστα πιστεύει κτίζει δυνατούς ανθρώπους (πεποιθηση), όμως δεν έχει αναπτύξει ενσυναίσθηση (δεξιότητα) (λόγω του ότι η πειθαρχία δεν βασίζεται ιδιαίτερα στην ενσυναίσθηση) και εκ των πραγμάτων οι συμπεριφορές που έχει σχετίζονται με την πειθαρχία σε κάθε περιβάλλον που δραστηριοποιείται,  τότε καταλαβαίνετε ότι η δημιουργία αυτόνομων λειτουργικών ενηλίκων θα μείνει όνειρο θερινής νυκτός….

 

Πάμε τώρα πάλι πίσω στον ορισμό στην αρχή του άρθρού. Τώρα θα εστίασουμε στο σημείο της παρέκκλισης από τους κανόνες.

Μερικοί ίσως να έχετε αρχίσει να ιδρώνεται μόνο και μόνο στην ιδέα της παρέκκλισης από κανόνες…. Σας καταλαβαίνω και είναι οκ να αισθάνεστε έτσι! Άλλωστε οι κανόνες δημιουργήθηκαν για το καλό μας! Ναί έτσι είναι αλλά και δεν είναι από την άλλη!

Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να λειτουργούμε με κανόνες και γενικεύσεις. Με αυτόν τον τρόπο βγάζουμε νόημα στη ζωή μας. Όμως, η ουσία είναι σε αυτό που λέω συχνά:  …τόσο, όσο… ή μέτρον άριστον που έλεγε και ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος. 

Οι κανόνες είναι οκ όταν μας παρέχουν ένα πλαίσιο στη ζωή μας για να είμαστε ασφαλείς και δημιουργικοί στη ζωή μας, ή αν το θέλετε μας παρέχουν ένα κουτί το οποίο μας διευκολύνει τη συγκεκριμένη στιγμή και γιαυτό το επιλέγουμε, ενώ όταν πάψει να το κάνει , το αλλάζουμε!

Όταν όμως μας πνίγουν, χειραγωγούν κλπ, κάτι έχει στραβώσει στην πορεία…

Η μοναδική σταθερά της ζωής είναι η αλλαγή. Οι κανόνες είναι εδώ για να παρέχουν σταθερότητα. Oxy-moron, ε?

Η ζωή μας να είναι φτιαγμένη επάνω στην αλλαγή και οι ανθρώπινες κοινωνίες να προσπαθούν χιλιάδες χρόνια τώρα να την παγώσουν!

Πως θα ήταν αν κάτι στατικό όπως οι κανόνες κτίζονταν επάνω στη μοναδική σταθερά της ζωής, την αλλαγή? – Ουάου!

 

Συζητούσα με μία Coachee μου εκπαιδευτικό σχετικά με όλα τα παραπάνω και τη ρώτησα το εξής:

Πώς θα γινόταν αν οι μαθητές, βαθμολογούνταν ( κανόνες) σύμφωνα με την ικανότητα τους να αναγνωρίζουν τα σημεία προς βελτίωση στην απόδοσή τους (αλλαγή) και όχι για την ίδια τους την απόδοση?

 

Παναγιώτης

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑