Story 2 – Κεφάλαιο 9

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

  • Κοίτα εδώ, τον ξέρεις αυτόν τον λόφο;
  • Όχι, γιατί; Έχει κάτι το ιδιαίτερο;
  • Έτσι θυμάμαι. Βέβαια έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αλλά θυμάμαι ότι είχα έρθει μια φορά με άλλα παιδιά και μαζεύαμε κοχύλια.
  • Κοχύλια στον λόφο; Σοβαρά μιλάς;
  • Ναι, και μου κάνει εντύπωση που δεν το ξέρεις αφού εσύ περνούσες περισσότερο καιρό εδώ από ό,τι εγώ.
  • Εντυπωσιακό. Και να σκεφτείς ότι αυτό το χωριό δεν είναι και δίπλα στην θάλασσα.
  • Άρα αυτό θα μπορούσε να σημαίνει, ή ότι η θάλασσα έφτανε κάποτε μέχρι εδώ, ή ότι όλο το νησί ήταν βυθισμένο και αναδύθηκε μια μέρα.
  • Τι είναι αυτά που λές!!!!!
  • Παιδικές σκέψεις, όπως τότε.
  • Άραγε να έχει ακόμα κοχύλια;
  • Αυτή είναι μια απορία που έχω χρόνια και που θα ήθελα μια μέρα να την λύσω. Να έρθω ξανά και να ψάξω.
  • Μια άλλη μέρα να έρθουμε μαζί. Δεν θα το πούμε όμως σε κανέναν γιατί αν δεν βρούμε τίποτα θα μας κοροϊδεύουν και με το δίκιο τους.
  • Εντάξει. Χαίρομαι που θα επαναλάβω αυτή την εμπειρία. Θυμάμαι τότε ότι και με τα άλλα παιδιά, είχαμε έρθει κρυφά, χωρίς να το πούμε σε κανέναν. Μαζεύοντας κοχύλια πέρασε η ώρα και αργήσαμε. Ήταν από τις λίγες ζαβολιές που είχα κάνει και το είχα ευχαριστηθεί. Ένιωσα αληθινά παιδί.
  • Τι άλλο θυμάσαι από εδώ;
  • Από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις είναι οι βόλτες μου με το ποδήλατο και το σκαρφάλωμα στην κληματαριά. Είχα γυρίσει όλο το χωριό με το ποδήλατο. Μου άρεσε να πηγαίνω από όλους τους δρόμους και κάθε φορά να μαθαίνω διαφορετικές διαδρομές. Αυτό το έκανα πάντα και συνεχίζω να το κάνω. Ειδικά στα μέρη που πηγαίνω συχνά, αφού μάθω καλά την κύρια διαδρομή, μετά αξιοποιώ την καλή αίσθηση προσανατολισμού που έχω και πηγαίνω από διαφορετικούς δρόμους.
  • Εγώ πάλι, πάντα προτιμώ να πηγαίνω από τον πιο σύντομο δρόμο.
  • Αυτό συνήθως το κάνω όταν πηγαίνω κάπου με το αυτοκίνητο. Όταν περπατώ, είναι κάτι άλλο. Κάθε διαδρομή έχει ένα νόημα!
  • Εδώ είμαστε διαφορετικοί. Εγώ ποτέ δεν ήμουν φίλος του περπατήματος και της βόλτας.
  • Εγώ κάνω ακριβώς αυτό. Κάθε διαδρομή την βλέπω σαν βόλτα. Και κάθε φορά ανακαλύπτω διαφορετικά πράγματα.
  • Τι ανακαλύπτεις δηλαδή;
  • Ό,τι μπορείς να φανταστείς. Από το πώς είναι η διακόσμηση σε ένα σπίτι που θα έχει το παράθυρο ανοιχτό, το τι μαγαζιά έχει αυτός ο δρόμος, μέχρι το πόσο μεγάλη, ή μικρή μου φαίνεται η ίδια διαδρομή ανάλογα με την διάθεση μου.
  • Εγώ δεν νομίζω ότι το έχω κάνει ποτέ αυτό.
  • Εγώ είναι από τα πράγματα που ευχαριστιέμαι πολύ. Θυμάμαι ειδικά όταν πήγαινα σε κάποιο μάθημα, ξεκινούσα αρκετά πιο νωρίς για να ανακαλύψω καινούργια πράγματα, απλώς παρατηρώντας τα ίδια. Δεν ξέρω αν όπως λες δεν το έχεις κάνει ποτέ, αλλά τώρα το κάνεις.
  • Ναι, κάνουμε μια ίδια βόλτα…
  • Τι σκέφτεσαι;
  • Απλά δεν ξέρω αν αυτά που βλέπουμε είναι διαφορετικά, είναι καινούργια, ή πάντα υπήρχαν εκεί και εμείς απλώς δεν τα βλέπαμε.
  • Εγώ πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δυο. Τι παρατηρούμε και τι βλέπουμε κάθε φορά, εξαρτάται από πολλά πράγματα. Σε ένα μεγάλο μέρος από το πώς είμαστε εκείνη τη στιγμή. Για πες μου τώρα, εσύ τι θυμάσαι περισσότερο από εδώ;
  • Μμμ, για να δούμε. Βασικά θυμάμαι και εγώ τις βόλτες με το ποδήλατο και τα σκαρφαλώματα στην κληματαριά. Τις Κυριακές που πήγαινα με τον μπαμπά, τις ώρες που περνούσαμε στο καφενείο και μου μάθαινε τάβλι, τις ελιές που μαζεύαμε, γενικά μου έχει μείνει αυτή η αίσθηση του σαββατοκύριακου και του καλοκαιριού.
  • Και του χειμώνα. Οι ψητές μπριζόλες και οι τηγανητές πατάτες στο τζάκι.
  • Επίσης θυμάμαι την μαμά να σε στέλνει κάθε τρεις και λίγο στο καφενείο για να πεις στον μπαμπά να σηκωθεί να φύγουμε.
  • Τι αγώνας και αυτός. Αυτή η ώρα αναχώρησης ήταν κλασική σκηνή στην ταινία.
  • Έχουμε σχεδόν βγει από το χωριό και δεν συναντήσαμε κανέναν. Θα προχωρήσω και θα πάω από τον παλιό δρόμο εντάξει;
  • Εντάξει, και αφού περνάμε από εκεί, να κάνουμε και μια πεντάλεπτη στάση στον κήπο. Ξέρεις, ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο σημαντικό είναι αυτό το μέρος για μένα. Μια μέρα το κατάλαβα, μετά από πολύ καιρό που είχα να έρθω, τότε που ήμουν φοιτήτρια, και ήρθα ένα απόγευμα με την μαμά. Ένιωσα τέτοια νοσταλγία και ταυτόχρονα τόσο γλυκά για αυτό το κομμάτι γης. Μόνο τα κλάματα που δεν έβαλα.
  • Φτάσαμε. Κρίμα που δεν έχουμε τα κλειδιά να μπαίναμε. Δεν πειράζει. Θα ξανάρθουμε μια από αυτές τις μέρες. Τώρα μ’ αρέσει απλά και μόνο που στεκόμαστε εδώ, και ξέρουμε ότι είναι δικός μας.
  • Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί μια μέρα να μην είναι δικός μας;
  • Δεν μου είναι ευχάριστη αυτή η σκέψη για αυτό και δεν την κάνω.
  • Ναι, αλλά μπορεί να συμβεί.
  • Ναι, μπορεί. Κάτι που έχουμε σήμερα, να μην το έχουμε αύριο και το αντίστροφο.
  • Ένα συνεχές πάρε – δώσε…
  • Σημασία για μένα έχει το πώς γίνονται τα πράγματα. Ο τρόπος που χάνουμε, ή αποκτούμε κάτι.
  • Πολλά πράγματα γίνονται από συμφέρον και εκμετάλλευση.
  • Το ξέρω. Και είναι κάτι που νομίζω οτι δεν μπορώ να το συγχωρέσω όταν γίνεται.
  • Θυμώνεις;
  • Δεν ξέρω αν είναι θυμός αυτό που αισθάνομαι. Απλά είναι σαν μια πόρτα που αυτόματα να κλείνει. Πιστεύω ότι άνθρωποι που εκμεταλλεύονται τους άλλους και αποκτούν πράγματα έτσι, είτε υλικά, είτε ακόμα και συναισθηματικά, έχουν κακή ενέργεια. Και ότι προκαλούν την μοίρα τους με κάποιο τρόπο.
  • Αυτό που λέμε θεία δίκη
  • Δεν ξέρω αν είναι Θεία αυτή η Δίκη ή ανθρώπινη, αλλά ξέρω ότι είναι πολύ δυνατή.
  • Ελπίζω να είναι εξίσου δυνατή και η καλή πλευρά της. Αυτή που μας ανταμείβει.
  • Είναι, είμαι σίγουρη για αυτό. Φτάνει να μην θεωρούμε ανταμοιβή μόνο τα υλικά αγαθά, ή τα χρήματα.
  • Εσύ πώς θες να σε ανταμείψω τώρα για αυτή την πολύ όμορφη στάση εδώ;
  • Συνεχίζοντας την διαδρομή μας, αφού βέβαια μου δώσεις ένα τρυφερό φιλί.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑