Story 2 – Κεφάλαιο 8

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

Story 2 – Κεφάλαιο 8

  • Που θα πάμε τώρα;
  • Μπες στο αυτοκίνητο και βλέπουμε.
  • Σε ρωτάω γιατί είμαστε πολύ κοντά στα χωριά. Θα περάσουμε από εκεί;
  • Δεν ξέρω αν θέλω, εσύ;
  • Ούτε και εγώ. Φαντάζομαι πως αν περάσουμε θα μας δουν, θα μας πουν να κάτσουμε και θα καθυστερήσουμε.
  • Και εκτός από αυτό, σε αυτή την διαδρομή, εμείς ορίζουμε ποιους θα δούμε και ποιους όχι. Δεν θέλω να εισβάλει κανείς.
  • Ναι. Από την άλλη, όμως, δεν γίνεται να ταξιδεύουμε σε αυτά που ζήσαμε και να μην περάσουμε από εκεί.
  • Ωραία, τότε θα περάσουμε, αλλά δεν θα σταματήσουμε καθόλου. Θα κάνουμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο για να ξυπνήσουν οι αναμνήσεις μας και θα συνεχίσουμε.
  • Σύμφωνοι.
  • Τι σκέφτεσαι;
  • Δεν σκέφτομαι. Απλά ξαφνικά νιώθω άγχος.
  • Γιατί;
  • Δεν ξέρω.
  • Μήπως θες να προχωρήσω ευθεία και να μην στρίψω;
  • Όχι. Έτσι δεν θα έχω την ευκαιρία να μάθω τι είναι αυτό που με αγχώνει. Απλά το μόνο που θέλω είναι να πάμε από την παλιά διαδρομή γιατί από εκεί έχει περισσότερα δέντρα.
  • Έχει όμως και τις στροφές που φοβάσαι.
  • Με το αυτοκίνητο δεν τις φοβάμαι τόσο, όσο με το λεωφορείο. Κάθε φορά που περνούσε από αυτό το σημείο νόμιζα ότι θα πέφταμε και έκλεινα τα μάτια.
  • Όντως αυτή η διαδρομή είναι πιο ωραία. Σπάνια όμως περνάμε από εδώ.
  • Τώρα, αφού πάμε στο χωριό με διαφορετικό σκοπό, δεν είναι ανάγκη να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο.
  • Ναι, αλλά τι θα κάναμε αν δεν υπήρχε εναλλακτική διαδρομή;
  • Εναλλακτικές σκέψεις.
  • Τι εννοείς;
  • Να, σκέφτομαι πως εμείς δίνουμε νόημα στα πράγματα. Έτσι και σε μια αρνητικά φορτισμένη κατάσταση, θα ψάχναμε να βρούμε και ένα άλλο νόημα.
  • Το καλύτερο θα ήταν να μπορούσαμε κάθε φορά να βλέπουμε στο σύνολο τους τις καταστάσεις και να μην βγάζουμε τον εαυτό μας απ’ έξω.
  • Αυτό θέλει πολύ θάρρος για να το κάνει κανείς κάθε φορά.
  • Συμφωνώ, και πιστεύω πως αυτοί που το κάνουν είναι πολύ ξεχωριστοί. Όπως εσύ.
  • Εγώ κατόρθωσα να μάθω να το κάνω, όταν συμφιλιώθηκα με τον εαυτό μου, είδα βαθιά μέσα μου, αναγνώρισα τα συναισθήματα μου και μου έδωσα το περιθώριο να κάνω και λάθη.
  • Είναι εκπληκτικό το πόσα λάθη κάνουμε προσπαθώντας να μην κάνουμε λάθη.
  • Όλα τα πράγματα γίνονται για κάποιο σκοπό. Ακόμα και αυτά που λέμε λάθη. Πιστεύω πως αν είμαστε ειλικρινείς και ανοιχτοί, και δούμε μέσα μας, τότε μπορούμε να αναγνωρίσουμε και τι μας έκανε να συμπεριφερθούμε έτσι κάθε φορά.

 

  • Ναι αλλά αυτό πρέπει να γίνει με φροντίδα και χωρίς ενοχές. Γιατί τότε δεν μπορούμε να σκεφτούμε αντικειμενικά.
  • Έχεις δίκιο. Οι ενοχές είναι από τα πράγματα που μας κρατάνε στο ίδιο σημείο και μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε. Φυσικά δεν είναι εύκολο να απαλλαγούμε από αυτές.
  • Τότε τι μπορούμε να κάνουμε;
  • Νομίζω πως το καλύτερο είναι να τις ξεχωρίζουμε. Να ξέρουμε δηλαδή ότι αυτό που νιώθουμε είναι ενοχές και όχι κάτι άλλο.
  • Και ξέρεις και κάτι; Πιστεύω ότι όταν ξεχωρίζουμε τις ενοχές, τότε επιτρέπουμε και στον εαυτό μας να ξεχωρίσει και τι είναι αυτό που θέλει.
  • Πω πω, έτσι είναι. Τώρα που το λες, μου θυμίζει παιδικό κρυφτό.
  • Δηλαδή;
  • Να, δεν έχεις δει κάποιον μεγάλο να παίζει με ένα πιτσιρίκι; Που κρύβεται το μικρό και ο μεγάλος κάνει ότι δεν το βλέπει και ότι το ψάχνει; Αυτό μου ήρθε στο μυαλό.
  • Μόνο που τα παιχνιδάκια με τον εαυτό μας δεν είναι και τόσο διασκεδαστικά.
  • Ναι, γιατί έχουμε να πάρουμε την μεγάλη απόφαση. Θα προχωρήσω γιατί αυτό είναι που θέλω, ή θα μείνω πίσω από ενοχές;
  • Και μια που το λες τόσο ωραία, για αποφάσισε, τι λες να κάνουμε αν μας δουν να περνάμε και μας πουν να κατέβουμε;
  • Θα κάνουμε αυτό που θέλουμε. Χωρίς ενοχές. Θα σταματήσουμε δηλαδή, δεν θα βγούμε από το αυτοκίνητο, θα χαιρετήσουμε, και θα συνεχίσουμε την βόλτα μας. Συμφωνείς;
  • Φυσικά και συμφωνώ.

2 thoughts on “Story 2 – Κεφάλαιο 8

Add yours

  1. Θεωρώ ότι η γραφή είναι πάντα μια πρόσκληση και μία πρόκληση και για τον γράφοντα και για τον αναγνώστη. Μέσα από το επικοινωνιακό παιχνίδι που μας προτείνει η Χρυσούλα Ζερβού μας δίνεται η ευκαιρία να αναγνωρισουμε μέσα μας και γύρω μας τακτικές και λάθη που μας κράτησαν εγκλωβισμενους και εκτός αληθινού εαυτού. Επιπλέον, ο δρόμος ειναι πάντα η αυτοαποδοχή και αυτο μας το δειχνει ξεκάθαρα το παραπάνω κειμενο. Η ιστορία του άλλου ειναι πολλές φορες πολύ κοντα στην δική μας ιστορία. Και αφου εκεινος μπορεσε να βρει τον δρομο του και να χαραξει δικό του ταξιδι, μπορούμε και εμεις! Σημερα, διαβαζοντας το κειμενο, ενιωσα σαν το παιδι που αναζητα ενα χερι για να μπορέσει να περασει μεσα από τον δρόμο που φοβοταν. Σήμερα, συνδεθηκα ξανα με το φοβισμενο παιδι εντός μου και ειλικρινα δεν φοβηθηκα! Σημερα αποσυνδεθηκα από τον φοβο. Ευχαριστω!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Χαρά! Μακάρι κάθε αναγνώστης να βρίσκει κάποιο δικό του κομμάτι και να το αγκαλιάζει.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑