Story 2 – Κεφάλαιο 5

 

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

  • Αυτή η στάση και το φαγητό ήταν ό,τι χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε ακάθεκτοι.
  • Νομίζω όμως ότι το μενού πρέπει να εμπλουτιστεί και με καφέ.
  • Σύμφωνοι, αλλά όχι εδώ. Πάμε να πιούμε παραλιακά τον καφέ μας. Φεύγουμε;
  • Ναι, πάμε.
  • Προτείνω να πάμε στο Χάραμα. Είναι ένα μέρος που και εκεί έχουμε πολλά να θυμηθούμε, αλλά εκτός από αυτό, τέτοια εποχή πιστεύω πως είναι διαφορετικά όμορφα το τοπίο.
  • Καλή ιδέα. Σίγουρα όμως θα έχει κάποια καφετέρια ανοιχτή;
  • Δεν είμαι σίγουρος, αλλά πάμε και βλέπουμε.
  • Αυτό μ΄ αρέσει πολύ σε σένα.
  • Ποιο;
  • Αυτή η ανοιχτότητα και η διάθεση σου να δοκιμάζεις πράγματα. Είναι κάτι που το ζηλεύω από μικρή.
  • Δεν νομίζω ότι είναι και τόσο σπουδαίο. Άλλωστε και εσύ είσαι έτσι.
  • Όχι, εγώ δεν είμαι έτσι. Είμαι πιο συγκρατημένη από σένα
  • Αυτό μπορεί να είναι και καλό.
  • Πως δηλαδή;
  • Προστατεύεις τον εαυτό σου από άσκοπες κινήσεις.
  • Χμ, μπορεί ναι, μπορεί όμως και να χάνω εμπειρίες και περισσότερο έχω αυτή την αίσθηση. Ότι χάνω πράγματα, από δισταγμό να τα δοκιμάσω
  • Εγώ όμως θα ήθελα να έχω λίγο περισσότερο από το πιο συγκρατημένο κομμάτι.
  • Μπορείς να έχεις, όπως και έχεις. Δεν θα είναι ποτέ όμως αυτό το χαρακτηριστικό σου, γιατί το άλλο είναι που σε κάνει τόσο ξεχωριστό.
  • Και εσύ είσαι ξεχωριστή μέσα από το δικό σου κομμάτι. Έχεις κάνει, και κάνεις πολλά πράγματα, αλλά έχεις έναν τρόπο να τα οργανώνεις που να χωράνε όλα και να πηγαίνουν και καλά. Εγώ μπορεί να παρασυρθώ από τον ενθουσιασμό μου και ή να φάω τα μούτρα μου, ή να το κάνω με διπλάσιο κόπο.
  • Ναι, αλλά δεν είναι όμως μόνο οι δουλειές και τα επαγγελματικά. Είναι και άλλα πράγματα στην ζωή, πιο μικρά, αλλά με πολλή αξία. Όπως το ότι εσύ μετά το σχολείο πήγαινες στο πάρκο και έπαιζες μπάλα μέχρι το βράδυ, ενώ εγώ γυρνούσα σπίτι και διάβαζα. Το ότι εσύ οδηγείς πιο δυναμικά και εγώ πιο συγκρατημένα, το ότι έβγαινες τόσο πολύ με τους φίλους σου, ενώ εγώ σχεδόν δεν είχα φίλες.
  • Νομίζω ότι αυτό που περιγράφεις είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματός. Εσύ και εγώ πάντοτε ήμασταν πολύ κοντά σαν ένα.
  • Ναι, και εγώ το νιώθω αυτό που λες. Και όσο περνάει ο καιρός το νιώθω όλο και περισσότερο. Μ΄ αρέσει πολύ που είμαστε έτσι. Και να σκεφτείς ότι μικρά τσακωνόμασταν συνέχεια.
  • Θυμάσαι ξύλο που παίζαμε; Η μαμά μας φώναζε συνέχεια. Παρόλα αυτά υπήρχε κάτι δυνατό μεταξύ μας.
  • Είναι στιγμές που νιώθω άσχημα για τον τρόπο που σου φερόμουν
  • Γιατί το λες αυτό;
  • Γιατί τώρα νιώθω πως ήσουν και εσύ πολύ μόνος και εγώ αντί να έρθω κοντά σου απομακρυνόμουν
  • Εγώ δεν έχω παράπονο από εσένα. ‘Έχω σκεφτεί και εγώ, ότι ήμουν πολύ κολλημένος με τον μπαμπά και τους φίλους μου και εσένα σε είχα έξω από την ζωή μου.
  • Θυμάμαι που σε πολλά οικογενειακά τραπέζια δεν ήθελα να είμαστε μαζί. Ένιωθα ότι ήμασταν δυο κακόμοιρα που τα είχαν στείλει οι γονείς τους για να φάνε. Λες και αυτό ήταν το μόνο σημαντικό.
  • Ναι, αλλά αυτό δεν είχε να κάνει με μένα, αλλά με την μαμά και τον μπαμπά.
  • Μόνο που τότε δεν μπορούσα να το ξεχωρίσω και τα έβαζα μαζί σου.
  • Παιδάκια ήμασταν τότε. Πως μπορούσαμε να τα καταλάβουμε αυτά; Και πάλι καλά. Ήμασταν πολύ καλά παιδιά. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει πιο προκλητικά ξεσπάσματα.
  • Σε αυτό το κομμάτι είναι πολύ τυχεροί οι γονείς μας
  • Γιατί όμως οι οικογενειακές, και γενικά οι γιορτές ήταν πάντα τόσο δύσκολες;
  • Δεν ξέρω. Ήταν όμως δύσκολες. Αυτό μου έχει μείνει.
  • Τους πιο έντονους τσακωμούς τους κάναμε σε γιορτές. Το έχεις συνειδητοποιήσει αυτό; Ακόμα και για βλακείες. Δεν μπορώ να θυμηθώ ένα σοβαρό λόγο, αλλά μου έχει μείνει αυτή η ένταση.
  • Και μένα. Πάντα ξεκινούσε από το που θα πάμε, σε ποιους, ο καθένας ήθελε στο χωριό του με τους συγγενείς του. Δεν μπορούσαμε να πάμε μόνο στους μεν, γιατί θα παρεξηγιόντουσαν οι άλλοι.
  • Τι πίεση και αυτή. Εμείς δεν γιορτάζαμε για την δική μας οικογένεια, αλλά για τους άλλους.
  • Μάλλον.
  • Ίσως για αυτό και να υπήρχε πάντα τόση ένταση. Γιατί κατά βάθος δεν ήθελαν να πάμε πουθενά. Και αντί να γίνει αυτό, καταλήγαμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.
  • Και έτσι βολεύονταν όλοι μια χαρά. Οι συγγενείς που μας έβλεπαν εκεί, άσχετα ποια ήταν η διάθεση μας και η μαμά και ο μπαμπάς, που δεν χρειάστηκε ποτέ να ξεχωρίσουν από τους άλλους και να συμπεριφερθούν σαν σύντροφοι με ξεχωριστή οικογένεια.
  • Τα τελευταία χρόνια όμως έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα. Συμφωνείς;
  • Σε σχέση με τι;
  • Με τις γιορτές. Και κυρίως έχω στο μυαλό μου τα Χριστούγεννα. Ανοίγουμε το σπίτι μας συχνά, έρχονται οι φίλοι μου, κάνουμε γιορτή, η μαμά ετοιμάζει διάφορα και ο μπαμπάς έχει πάρει προληπτικά τα παυσίπονα του για να μην έχει πονοκέφαλο και παίζει μαζί μας. Και φέτος που ήρθε η Μαρία και η φίλη σου η Έλενα, περάσαμε πολύ ωραία.
  • Ναι και εγώ το ευχαριστήθηκα πολύ. Γενικά φέτος ήμασταν κάπως πιο χαλαρά. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί το είχα πολύ ανάγκη. Μετά από όσα έγιναν με τον ακατανόμαστο, δεν θα άντεχα και οικογενειακούς καυγάδες.
  • Βέβαια προκλήσεις και αφορμές υπήρχαν συνέχεια, αλλά το καλό ήταν ότι το μάθαμε πια το παιχνίδι, δεν τσιμπούσαμε σε αυτό και ο καυγάς τέλειωνε σε πέντε λεπτά.
  • Πω, πω, ήταν τόσο δύσκολο να μάθω να το κάνω αυτό. Θυμάμαι που μου έλεγαν στην ομάδα, «θα τους ακούς να μιλάνε και να τσακώνονται και εσύ δεν θα ανακατεύεσαι» και εμένα αυτό δεν χώραγε στο μυαλό μου. Ήταν έξω από την πραγματικότητα μου.
  • Και από την δική μου επίσης. Εμείς έπρεπε να είμαστε στην μέση, με το μέρος του ενός ή του άλλου.
  • Αυτό ήταν πολύ βασανιστικό. Μας έκανε να απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον, να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και χαζές συμμαχίες. Και όσο βασανιστικό ήταν που ήμασταν στην μέση, άλλο τόσο ήταν στην αρχή που δεν ήμασταν. Εγώ τουλάχιστον ένιωθα στο κενό. Έλεγα, τώρα; Τι κάνω εγώ; Τι θέση να πάρω; Έτσι θα τους αφήσω; Ένιωθα ότι τους έκανα κακό.
  • Τελικά όμως βγαίνει σε καλό και για μας και για αυτούς.
  • Τουλάχιστον είναι πιο ξεκάθαρα έτσι. Εγώ έτσι κατάφερα να κάνω άλλη σχέση με τον μπαμπά. Όταν τελικά τον είδα μέσα από τα δικά μου μάτια και μόνο.
  • Ωχ, τώρα καταλαβαίνω γιατί θύμωνα τόσο μαζί σου. Θύμωνα, αλλά δεν μπορούσα να εξηγήσω γιατί, αλλά με αυτό που λες τώρα μου ήρθε φλας.
  • Σου έκανε κλικ ε;
  • Ναι, σαν να καθάρισε το μυαλό μου και έφυγε μια απορία που ήταν πάντα εκεί.
  • Χαίρομαι που νιώθεις έτσι. Αν ήξερα ότι αυτό ήταν τόσο σημαντικό για σένα, θα στο έλεγα νωρίτερα.
  • Γιατί το ήξερα εγώ για να ρωτήσω πιο πριν; Τώρα το συνειδητοποίησα.
  • Τελικά πόσα πράγματα κουβαλάμε που δεν ξέρουμε ότι είναι εκεί.
  • Πολλά φαντάζομαι και καλό είναι να μην αργούμε να τα ανακαλύπτουμε γιατί μας μπλοκάρουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Να τώρα εγώ είμαι σίγουρος ότι αν εσύ δεν είχες αλλάξει αυτό σου το κομμάτι σε σχέση με τον μπαμπά, εγώ θα συνέχιζα να είμαι θυμωμένος μαζί σου, να μου φταίνε διάφορα σε σένα, και να μην μπορώ εύκολα να μιλήσω μαζί σου. Και δεν θα ήξερα και τι μου φταίει.
  • Ναι, γιατί και εσύ ταυτιζόσουν με το κομμάτι του μπαμπά και εισέπραττες τον θυμό που υπήρχε εκεί. Αλλά και εγώ να μην το άλλαζα, εσύ θα μπορούσες να με βοηθήσεις αν έβγαινες από την μέση αυτής της σχέσης. Ξέρεις, η αρχή τελικά είναι η πιο σημαντική και μπορεί να γίνει και μόνο με έναν. Μετά είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν και οι άλλοι.
  • Ναι, αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
  • Την φέρνει, ίσως πιο αργά, αλλά την φέρνει.
  • Έχεις δίκιο, και καλύτερα αργά, παρά ποτέ.
  • Σε αγαπώ πολύ
  • Και εγώ σε αγαπώ πολύ.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑