Story 2 – Κεφάλαιο 2

 

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

  • Σταμάτα εδώ, πρέπει να βάλουμε βενζίνη
  • Θα σταματήσω πιο κάτω
  • Όχι σταμάτα σε αυτό το βενζινάδικο, υπάρχει λόγος.
  • Γιατί, θες να δεις κάποιον εκεί;
  • Όχι, δεν είναι αυτό, απλά προτιμώ αυτό το βενζινάδικο. Εσύ δεν δένεσαι συναισθηματικά με κάποια πράγματα;
  • Μα τι δέσιμο μπορεί να έχεις με ένα βενζινάδικο;
  • Θυμάμαι σαν όνειρο το πορτοκαλί μας αυτοκίνητο και τον μπαμπά που σταματούσε για να βάλει βενζίνη όταν ξεκινούσαμε να πάμε στο χωριό.
  • Το πορτοκαλί αυτοκίνητο, τι μου θύμισες τώρα…
  • Ήταν ένα χρόνο πιο μικρό από εμένα. Έτσι καθοριζόταν η ηλικία αυτού του αμαξιού.
  • Ο μπαμπάς το αγαπούσε πολύ αυτό το αυτοκίνητο
  • Όλοι το αγαπούσαμε… νομίζω ότι το αγαπάμε ακόμα. Τόσα χρόνια περάσαμε εκεί μέσα. Πόσα πράγματα είδε και άκουσε αυτό το αμάξι.
  • Θυμάσαι που τσακωνόμασταν για το ποιος θα κοιμόταν στη θέση κάτω από το πίσω τζάμι;
  • Φυσικά. Όσο χωρούσα κοιμόμουν εγώ. Μετά όσο και αν ήθελα, ήμουν μεγάλη για τις διαστάσεις εκείνες.
  • Ναι και τότε κοιμόμουν εγώ πάντα.
  • Θυμάσαι τους διαγωνισμούς τραγουδιστών που μας έκανε ο μπαμπάς;
  • Ναι, εσύ ήσουν πάντα καλύτερη σε αυτό.
  • Ακόμα θυμάμαι το πεντακοσάρικο που κέρδισα όταν βρήκα ότι εκείνο το τραγούδι το έλεγε ο Ξανθόπουλος. Είχα τόση αγωνία γιατί είχε κολλήσει το μυαλό μου και ενώ το ήξερα δεν θυμόμουν το όνομα.
  • Πόσοι καυγάδες δεν έγιναν σε εκείνο το αυτοκίνητο!!!!! Ήταν από τις στιγμές που η διαδρομή φαινόταν ατέλειωτη.
  • Τώρα που είπες για τους καυγάδες τους, ξέρεις τι άλλο είναι αυτό που θυμάμαι έντονα; Το ότι πολλές φορές που πηγαίναμε στο χωριό, τραγουδούσαμε, γελούσαμε, όχι όμως όλοι μαζί. Την μαμά δεν την είχα ακούσει ποτέ να τραγουδάει, ούτε να γελάει και θυμάμαι που πολλές φορές σταματούσα και εγώ να τραγουδώ γιατί νόμιζα ότι την ενοχλούσε. Δεν ήξερα αν της άρεσε, ή όχι, δεν ήξερα που ήταν. Την ένιωθα τόσο μόνη που πίστευα ότι σταματώντας να τραγουδώ εγώ, θα σταματούσε και εκείνη να είναι μόνη.
  • Τι δυνατή σκέψη από ένα παιδί !!!
  • Τι σχέση και αυτή της μαμάς και του μπαμπά!
  • Ναι, πράγματι, αυτοί μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν.
  • Ξέρεις τι συνειδητοποιώ τώρα που μιλάμε για το πορτοκαλί αυτοκίνητο; Ότι μέσα σε αυτό ήμασταν οικογένεια.
  • Τι εννοείς;
  • Ήταν οι στιγμές, καλές και κακές, που ήμασταν όλοι μαζί. Πόσες φορές εσύ θυμάσαι να κάνουμε πράγματα όλοι μαζί εκτός από το να πηγαίνουμε και να γυρνάμε στο χωριό;
  • Παράπονο είναι αυτό;
  • Κοίτα, το παράπονο υπήρχε πιο πριν. Ήμουν και θυμωμένη. Τώρα πια δεν είμαι. Νιώθω ότι υπάρχει κάτι άλλο που όλα αυτά τα περνά σε δεύτερη μοίρα. Είναι τόσο μαγικό αυτό που υπάρχει μεταξύ μας, που τώρα ίσως να είμαι και ευχαριστημένη που περάσαμε και δύσκολες στιγμές.
  • Αυτό είναι αλήθεια. Περάσαμε πολλές δύσκολες στιγμές. Συναισθηματικές, οικονομικές δυσκολίες, απώλειες, όμως το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ μας είναι μοναδικό. Παλέψαμε βέβαια, αλλά νομίζω ότι τα καταφέραμε. Αφού η Μαρία μου λέει συνέχεια πόσο εντύπωση της κάνει η αγάπη που υπάρχει μεταξύ μας. Ακόμα και όταν τσακωνόμαστε.
  • Μα το ότι τσακωνόμαστε σημαίνει ότι ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλον.
  • Τι τσακωμούς έχω κάνει με την μαμά! Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει ότι είναι από ενδιαφέρον.
  • Λες να μην το νιώθει; Δεν νομίζω. Παλαιότερα ίσως, όταν ήσουν πιο μικρός. Και μαζί σας βέβαια στεναχωριόμουν και εγώ.
  • Είναι πολλές φορές που το σκέφτομαι και δεν μπορώ να εξηγήσω την συμπεριφορά μου. Μέσα στο σπίτι ήμουν τόσο ζωηρός και έξω τόσο ήσυχος!
  • Αυτό το φαγητό σου είχε γίνει σήριαλ
  • Περίμενα τον μπαμπά να έρθει να με σώσει.
  • Αφού και εσύ, ό,τι και να σου έκανε θα έβρισκες κάτι να πεις.
  • Ναι.
  • Μάλλον τους προκαλούσες και τους δυο να συμπεριφερθούν αλλιώς.
  • Τι εννοείς;
  • Να συμπεριφερθούν σαν γονείς. Δεν είναι δυνατόν να περίμενες τον μπαμπά σαν σωτήρα. Η μαμά δεν ήθελε ποτέ το κακό σου. Τους προκαλούσες να είναι και οι δυο γονείς, με μια κοινή θέση..
  • Πράγματι, κατά βάθος ήμουν πολύ θυμωμένος.
  • Το ξέρω. Και εγώ. Ήταν πολλές φορές που σκεφτόμουνα ότι κάτι έπρεπε να κάνω για να τους κάνω να πανικοβληθούν και σκεφτόμουν διάφορα. Όπως το να κάνω ό,τι μου έλεγαν αλλά να μην μιλάω, ή να μην τρώω.
  • Ναι, σε θυμάμαι πολλές φορές σιωπηλή και φυσικά πολύ αδύνατη. Και επίσης να κλαις με το παραμικρό.
  • Αυτό δεν έχει αλλάξει.
  • Ναι καλά, δεν είσαι έτσι τώρα.
  • Εντάξει, δεν είμαι τόσο μελαγχολική όσο ήμουν, ούτε κλαίω τόσο με το παραμικρό πια, αλλά μην ξεχνάς και πόσο έχω δουλέψει για αυτό.
  • Έχεις κάνει πολύ δουλειά. Δεν το κάνουν όλοι αυτό.
  • Ας μην μιλήσουμε για αυτό τώρα. Αυτό ας το αφήσουμε για αργότερα. Τώρα είμαστε ακόμα στο πορτοκαλί αυτοκίνητο…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑