Story 2 – Κεφάλαιο 13

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

  • Άντε μπες στο αυτοκίνητο να φύγουμε. Έχουμε ακόμα διαδρομή μπροστά μας. Ακόμα είμαστε στην μέση του νησιού.
  • Εντάξει πάμε
  • Σε αυτά τα μέρη δεν ερχόμασταν πολύ συχνά.
  • Νομίζω ότι τα σύνορα του χωριού τα ξεπερνούσαμε μόνο με αφορμή κάποιο πανηγύρι, ή κάποια ξενάγηση σε γνωστούς και φίλους.
  • Δίκιο έχεις. Εγώ είναι πολλές φορές που ντρέπομαι όταν κάποιοι τουρίστες μου λένε για κάπου που πήγαν και εγώ όχι μόνο δεν έχω πάει, αλλά ούτε ξέρω ότι υπάρχει.
  • Και συνήθως αυτά είναι πολύ ωραία μέρη. Είτε είναι παραλίες, είτε στο βουνό.
  • Να για παράδειγμα, εδώ αριστερά πίσω από το βουνό το ξέρεις ότι έχει μια υπέροχη παραλία; Εγώ ήρθα το καλοκαίρι γιατί μου είχε πει η θεία για αυτήν. Βέβαια τον δρόμο τον ακολουθούσα στην τύχη. Δεν ήμουν σίγουρη για το πώς θα ήταν, αλλά ήμουν σίγουρη ότι δεν θα υπήρχε κανείς.
  • Και;
  • Και τελικά όντως αντίκρισα μια εξωτική παραλία, αλλά που όμως είχε και άλλους εκεί και μάλιστα τουρίστες.
  • Δεν είναι εντυπωσιακό αυτό; Ζούμε σε ένα νησί, και πολλοί θεωρούν ότι αυτό είναι περιοριστικό. Και ενώ μπορεί κάποιες φορές να είναι, από την άλλη υπάρχουν τοπία που όχι μόνο δεν τα έχουμε επισκεφθεί, αλλά ούτε καν έχουμε σκεφτεί να πάμε να τα δούμε.
  • Κατά τα άλλα η θάλασσα είναι που μας περιορίζει. Εδώ τη στεριά που έχουμε και δεν την ξέρουμε, θέλουμε και παραπάνω.
  • Γιατί το λες έτσι, είναι κακό να θέλει κανείς να έχει πιο εύκολη πρόσβαση σε νέα μέρη;
  • Όχι, όχι δεν το εννοούσα έτσι. Απλά σκέφτηκα πάλι πόσες παγίδες βάζουμε στον εαυτό μας. Θεωρούμε ότι αν είχαμε την δυνατότητα να κάνουμε το πιο μεγάλο θα το κάναμε, και τελικά δεν κάνουμε ούτε αυτό που μπορούμε.
  • Κατάλαβα. Όπως αν δεν ζούσαμε σε νησί θα παίρναμε το αυτοκίνητο και θα γυρίζαμε όλη την Ελλάδα και άλλα παρόμοια.
  • Ναι. Είναι μάλλον πιο εύκολο να κλαιγόμαστε για αυτά που θα κάναμε, παρά να δούμε πόσα δεν έχουμε κάνει. Και ξέρεις γιατί πιστεύω ότι το αποφεύγουμε; Γιατί τελικά αυτά που δεν κάνουμε είναι τα απλά πράγματα. Στα δύσκολα όλοι έχουν ένα τρόπο να ανταποκρίνονται και να τα βγάζουν πέρα. Αυτά που θεωρούμε εύκολα είναι που παραμελούμε.
  • Έχεις δίκιο. Πιστεύουμε ότι έχουμε όλο το χρόνο και την άνεση να τα κάνουμε όποτε θέλουμε και τελικά μένουν πίσω.
  • Πες μου κάτι απλό που έχεις αφήσει πίσω.
  • Μμμ να σκεφτώ λίγο. Νομίζω το πιο απλό που πολλές φορές αφήνω πίσω είναι να επικοινωνώ με τους φίλους μου περισσότερο. Συχνά σκέφτομαι κάποιους και λέω «το απόγευμα θα πάρω τηλέφωνο». Και έρχεται το απόγευμα και λέω «άσε θα πάρω αύριο» και…
  • Και περνάνε οι μέρες και χανόμαστε
  • Ακριβώς.
  • Αυτό δεν το κάνεις μόνο εσύ. Το κάνουν πολλοί άνθρωποι και αναρωτιέμαι γιατί. Δεν έχω απάντηση
  • Ούτε εγώ έχω κάτι να σου πω. Μάλλον δεν το έχω ψάξει και καθόλου για να είμαι ειλικρινής.
  • Πάντως κάτι παρόμοιο κάνουμε και με ανθρώπους που είμαστε συχνά μαζί και με τους συντρόφους μας, ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να πεις στο ταίρι σου πόσο όμορφος, ή όμορφη είναι, σου φαίνεται κάτι δύσκολο; Ή το να πάρεις κάποιο μικρό δώρο χωρίς αφορμή; Για να μην σου πω να αφήσουμε λίγο πίσω την δουλειά και να πάμε μια βόλτα, ή να ψωνίσουμε κάτι για τον εαυτό μας και να ζητήσουμε συσκευασία δώρου.
  • Αυτό μ’ αρέσει πολύ να το κάνω. Η στιγμή που με ρωτάνε στο ταμείο «είναι για δώρο;» και εγώ απαντάω ναι, είναι από τις καλύτερες μου.
  • Κάθε πότε παίρνεις δώρο στον εαυτό σου;
  • Συχνά. Το πότε δεν είναι καθορισμένο. Εξαρτάται από τα κέφια μου και από το τι θέλω να πετύχω με το δώρο. Αν θέλω να με ανταμείψω για κάτι, ή να αλλάξω την διάθεση μου με κάτι όμορφο.
  • Αυτό το τελευταίο το έχω δοκιμάσει και εγώ και διαπίστωσα ότι δεν πιάνει.
  • Έχεις δίκιο. Δεν πιάνει πάντα. Και σε μένα το ίδιο. Όταν πάω για ψώνια επειδή δεν είμαι πολύ καλά και θέλω να νιώσω καλύτερα, δεν πιάνει, ή κρατάει πολύ λίγο.
  • Εγώ, άσε που ψωνίζω πράγματα που μετά δεν μου αρέσουν.
  • Άρα κακώς ξοδεύουμε έτσι τα λεφτά μας. Τελικά, όταν πάμε να καλύψουμε μια ανάγκη μας με καταναλωτική μανία, ο μόνος κερδισμένος είναι ο καταστηματάρχης.
  • Δεν είναι μόνο για τα λεφτά. Είναι που αντί να σεβαστούμε αυτό που νιώθουμε πάμε να το μειώσουμε και να το καλύψουμε με ένα καινούργιο πουλόβερ.
  • Εγώ δεν νομίζω ότι δεν το σεβόμαστε, αλλά ότι δεν το αντέχουμε. Σίγουρα δεν είναι και το πιο ευχάριστο να νιώθουμε άσχημα. Άλλωστε δεν πρέπει να κάνουμε κάτι για να χαλαρώνουμε;
  • Φυσικά, δεν λέω να καθόμαστε να μιζεριάζουμε. Κάποιες φορές όμως πρέπει να δίνουμε λίγο χρόνο για να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Αν πρόκειται για μια κακή μέρα στη δουλειά τότε ίσως ένα καινούργιο πουλόβερ μας κάνει καλό. Αν όμως είναι κάτι πιο βαθύ, τότε το πουλόβερ μάλλον θα μείνει στη ντουλάπα.

 

 

 

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑