Story 2 – Κεφάλαιο 12

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

  • Τι λες, πάμε να περπατήσουμε λίγο στην παραλία;
  • Ναι πάμε
  • Αυτή την παραλία την αγαπώ πάρα πολύ. Είναι μια θάλασσα που νιώθω ασφαλής. Και αν και μοιάζει να μην έχει αλλάξει πολύ, το πιστεύεις ότι εγώ θυμάμαι το σχήμα που είχαν τα βράχια όταν ερχόμουν εδώ μικρή;
  • Αλήθεια το λες; Εγώ δεν μπορώ να πω ότι έχω το ίδιο έντονες αναμνήσεις από αυτό το μέρος.
  • Μα και εμένα οι αναμνήσεις μου από εδώ δεν είναι οικογενειακές, είναι πιο προσωπικές. Αν πάω πίσω και σκεφτώ τα καλοκαίρια που πέρασα, θα έλεγα ότι εδώ μεγάλωνα χρόνο με το χρόνο.
  • Μίλησε μου για αυτά τα καλοκαίρια. Νομίζω πως δεν έχω εικόνα και μάλλον δεν έχω αφού εγώ ήμουν αλλού.
  • Να σου πω. Από τα πρώτα πράγματα που θυμάμαι είναι το μονοπάτι που κατεβαίναμε για να έρθουμε εδώ που τώρα δεν υπάρχει γιατί έχουν χτιστεί σπίτια. Μας έφερνε η γιαγιά και ήταν εδώ και άλλες γειτόνισσες. Θυμάμαι που είχα μια απόχη και προσπαθούσα να πιάσω ψαράκια. Όταν έπιανα, τα έβαζα σε ένα βάζο αλλά μέχρι το πρωί είχαν φυσικά ψοφήσει. Μετά είχα μάσκα και έβλεπα τις ανεμώνες που μόλις τις ακουμπούσα έκλειναν τα φύλλα τους. Ύστερα που μεγάλωσα λίγο θυμάμαι που ερχόμασταν εδώ για μπάνιο με το αγόρι που ερωτεύτηκα πρώτη φορά. Τον θυμάσαι;
  • Φυσικά και τον θυμάμαι. Που και που τον πετυχαίνω, όταν βγαίνω έξω.
  • Περνούσαμε πολύ ωραία. Όλη την ώρα κολύμπι, βουτιές, ξενοιασιά… μετά θυμάμαι που ερχόμουν μόνη μου εδώ. Και παρόλο που δεν ήταν το ίδιο διασκεδαστικά και ξένοιαστα, εγώ περνούσα καλά γιατί ήταν σαν να είμαι σπίτι μου. Ένα άλλο καλοκαίρι, κατέβαινα εδώ, βουτούσα, κολυμπούσα για δυο ώρες ασταμάτητα, έβγαινα, έπαιρνα τα ρούχα μου και έφευγα.
  • Γιατί το έκανες αυτό;
  • Γιατί ήταν από τα καλοκαίρια που ερχόμουν μόνη μου και δεν έβρισκα νόημα στο να κάθομαι να κάνω ηλιοθεραπεία. Ήταν και τόση η ενέργεια μου, έφηβη ήμουν, που αυτό που με έκανε να νιώθω καλά ήταν το κολύμπι.
  • Εφηβεία, τι δύσκολη ηλικία…
  • Και εγώ έτσι πιστεύω. Ότι ήταν δύσκολα. Και παρόλο που ξέρω ότι αυτή η ηλικία έχει πολλές αλλαγές, σκαμπανεβάσματα της διάθεσης, αναζήτηση ταυτότητας, και άλλα πολλά που είναι δύσκολα για έναν έφηβο και μια έφηβη, ακόμα πιστεύω ότι θα μπορούσε να είναι ευκολότερα τότε τα πράγματα.
  • Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να τα κάνει πιο εύκολα.
  • Εγώ ξέρω και αν θυμηθείς και εσύ την δική σου εφηβεία, σίγουρα θα το βρεις.
  • Τι;
  • Λιγότερη μοναξιά.
  • Κατάλαβα. Εννοείς ότι ήθελες περισσότερη καθοδήγηση.
  • Ακριβώς. Σε αυτή την ηλικία που νιώθεις τόσο μόνος και ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει, γιατί στην πραγματικότητα εσύ δεν καταλαβαίνεις τίποτα, χρειάζεται κάποιος να είναι εκεί να σε καθοδηγεί.
  • Μήπως όμως αυτό θα το βίωνες τότε σαν έλεγχο και περιορισμό;
  • Μπορεί να το βίωνα και έτσι. Οι περισσότεροι έφηβοι με αυτό τον τρόπο το βιώνουν. Είναι όμως ταυτόχρονα τόσο ανακουφιστικό. Άσχετα που τότε δεν θα το παραδεχόμασταν ποτέ.
  • Καλά, όσο μιλάμε για αυτό, ενώ στην αρχή συμπονούσα τους έφηβους, έχω αρχίσει να συμπονώ τους γονείς τους.
  • Έχεις δίκιο. Η εφηβεία είναι δύσκολη ηλικία για όλους. Ακόμα και για τους γονείς.
  • Πες μου εσύ, πόσο εύκολα θα καθοδηγήσεις το παιδί σου, χωρίς όμως να το περιορίζεις με κανόνες, αλλά και χωρίς να το αφήνεις ανεξέλεγκτο; Και σε μια εποχή διαφορετική από αυτή που εσύ έχεις μεγαλώσει;
  • Καθόλου εύκολα. Δεν είναι όμως και ακατόρθωτο, ούτε σημαίνει ότι δεν θα γίνουν λάθη. Χρειάζεται όμως οι γονείς να στέκονται στα πόδια τους και πιο πάνω από τα παιδιά. Έτσι θα μπορέσουν και αυτά να νιώσουν ασφάλεια, να κάνουν λάθη και να μάθουν από αυτά.
  • Τι άλλο θυμάσαι από εκείνη την ηλικία; Δεν μπορεί να μην είχε και καλά πράγματα.
  • Είχε, πως δεν είχε. Από τα πιο έντονα συναισθήματα που θυμάμαι είναι αυτό που νιώθεις ότι δεν είσαι πια παιδί. Και που παρόλο δεν ξέρεις τι ακριβώς είσαι, νιώθεις ότι κάτι καινούργιο συμβαίνει και αυτό είναι συναρπαστικό. Συναρπαστική επίσης ήταν και η ενέργεια που ένιωθα ότι είχα. Τόση πολλή, ώστε να μπορώ να κάνω τα πάντα.
  • Και έκανες πολλά. Σχολείο, μαθήματα μουσικής, αγγλικά και γερμανικά. Μπορείς να μου πεις πώς τα προλάβαινες;
  • Δεν έχω κάποιο μυστικό να σου πω. Πάντως ακόμα και τώρα εμένα δεν μου φαίνονται πολλά αυτά.
  • Καλά, τώρα που το σκέφτεσαι, δεν βρίσκεις να είχαν κάποιο κόστος όλες αυτές οι ασχολίες;
  • Να σου πω. Κάτι που ίσως θα θεωρούσα κόστος, είναι που όταν κάνεις πολλά, σε κάποιο δεν δίνεις την ίδια ενέργεια και εγώ για παράδειγμα δεν τελείωσα τις σπουδές στην μουσική. Λατρεύω βέβαια τη μουσική και μ΄ αρέσει που ξέρω κάποια πράγματα παραπάνω, αλλά θα μου άρεσε να ξέρω και περισσότερα.
  • Δεν κουραζόσουν;
  • Κουραζόμουν, αλλά πάντα υπάρχει χρόνος για ξεκούραση. Άλλωστε πιστεύω ότι το κέρδος που είχα τελικά ήταν μεγαλύτερο από την κούραση και ποτέ δεν θα μετάνιωνα για οτιδήποτε έχω κουραστεί.
  • Και πότε καταλαβαίνεις ότι αυτό που κάνεις είναι κέρδος;
  • Εσύ τι λες;
  • Δεν νομίζω οτι υπάρχει καθορισμένος χρόνος. Μπορεί να το καταλάβουμε εκείνη την στιγμή, μπορεί όμως και πολύ αργότερα. Άλλωστε το κέρδος δεν έχει μια μόνο μορφή.
  • Και εγώ το ίδιο πιστεύω. Κάποιες φορές το κέρδος είναι υλικό και αυτό έχουμε μάθει να το αναγνωρίζουμε αμέσως. Κάποιες άλλες όμως, το κέρδος μπορεί να είναι μια ανθρώπινη σχέση, μια γνωριμία που φανεί χρήσιμη στο μέλλον, μια αναγνώριση, ή και μόνο η ευχαρίστηση που νιώθουμε ότι τα καταφέραμε, ή ότι ασχοληθήκαμε με κάτι που μας αρέσει πολύ.
  • Αυτό το τελευταίο νομίζω ότι το έχουμε λίγο πολύ δεδομένο και δεν το εκτιμούμε ανάλογα.
  • Ναι… και είναι κρίμα. Άσε που πέρα από την αναγνώριση, πολλές φορές αμελούμε να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν. Παρασυρόμαστε από την καθημερινότητα και την αναζήτηση κέρδους και δεν αφήνουμε χρόνο για τον εαυτό μας.
  • Νομίζω ότι αυτή η συνειδητοποίηση είναι τρομακτική.
  • Πρέπει να είναι το ίδιο τρομακτική όσο και ο φόβος της ευτυχίας. Όπως λέει και σε ένα βιβλίο, «όταν είμαστε δυστυχισμένοι, ξέρουμε που βρισκόμαστε. Ο κόσμος κλείνει μια αίσθηση σιγουριάς και προβλεψιμότητας. Η διάθεση μας θα εξασφαλίσει ότι το αύριο θα είναι ίδιο με το σήμερα. Το να είναι κανείς πιο ευτυχισμένος μοιάζει σαν να μετακομίζει σε άλλη χώρα, που τα έθιμα και η γλώσσα πρέπει να διδαχθούν από την αρχή».
  • Εσύ το πιστεύεις αυτό;
  • Το πιστεύω γιατί το έχω δει να γίνεται. Και γιατί το έχω κάνει και εγώ για ένα διάστημα. Ευτυχώς όμως που είχα καλούς «δασκάλους» και μου έδωσαν το εισιτήριο για να μετακομίσω στην άλλη χώρα.
  • Και ποιο ήταν αυτό το εισιτήριο;
  • Ο εαυτός μου και η εμπιστοσύνη σε μένα και στο συναίσθημα μου. Η δύναμη να λέω όχι σε αυτό που με πονά, ακόμα και αν πονά το ίδιο το όχι.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑