Story 2 – Κεφάλαιο 11

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

  • Ξέρεις τι νομίζω ότι είναι το πιο εντυπωσιακό σε αυτό το μέρος;
  • Τι;
  • Τα δυο τελείως διαφορετικά πρόσωπα, ανάλογα με την εποχή. Το καλοκαίρι σφύζει από κόσμο, ζωή και τουρισμό και όποιος έρχεται θεωρεί ότι είναι στον παράδεισο. Και τον χειμώνα είναι τόση η ησυχία και η ερημιά που περπατάς στα σοκάκια και δεν συναντάς ψυχή.
  • Εμένα πάντως μου αρέσει και με τις δυο εκδοχές. Μάλιστα είναι φορές που θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που γνωρίζω και τις δυο εικόνες.
  • Μήπως αυτό το λες εκ του ασφαλούς; Επειδή δεν ζεις εδώ μόνιμα; Μπορεί να είναι το χωριό μας, αλλά ζούμε στην πόλη. Και παρόλο που είναι μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά, η ζωή δεν αλλάζει τόσο ριζικά τον χειμώνα. Υπάρχει κάποια σταθερότητα.
  • Μπορεί να έχεις δίκιο. Αυτό μάλλον δεν το έχω απαντήσει. Έχω κάνει και εγώ πολλές φορές την ίδια σκέψη. Τελικά δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να ζω εδώ τον χειμώνα. Όμως δεν ξέρω αν θα μου άρεσε να ζω και σε ένα μέρος, όπως τον ισημερινό ας πούμε, που είναι πάντα καλοκαίρι.
  • Τι σχέση έχει ο ισημερινός στην κουβέντα μας;
  • Πως δεν έχει. Έχεις σκεφτεί εσύ ποτέ ότι οι άνθρωποι εκεί φοράνε πάντα τα καλοκαιρινά τους ρούχα; Ότι ίσως να μην έχουν κουβέρτες; Ότι οι εποχές δεν έχουν εναλλαγές;
  • Έτσι είναι;
  • Δεν ξέρω, δεν νομίζω, αλλά στο λέω στην υπερβολή του.
  • Τελικά δεν μ’ αρέσει.
  • Ούτε εμένα.
  • Άρα;
  • Άρα δεν είναι οι εποχές του χρόνου που κάνουν την διαφορά, αλλά εμείς. Και αν θέλουμε να βλέπουμε κόσμο και τον χειμώνα, μπορούμε. Και αν θέλουμε να διασκεδάζουμε, πάλι μπορούμε. Δεν είναι η βροχή που μας εμποδίζει. Ούτε η συννεφιά που χαλάει την διάθεση μας.
  • Υπάρχει όμως και μια εξωτερική πραγματικότητα.
  • Φυσικά και υπάρχει. Δεν είναι πάντα απλά τα πράγματα, ούτε όμως και πολύ περίπλοκα. Πάντα υπάρχει το εξωτερικό περιβάλλον και εμείς μέσα σε αυτό. Κάθε επιλογή μας έχει κέρδος και απώλειες. Το θέμα είναι ποιο από τα δυο βαραίνει περισσότερο την ζυγαριά. Και αυτό ισχύει για κάθε μια στιγμή ξεχωριστά και μόνο για εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή.
  • Ναι γιατί μπορεί αυτό που είναι απώλεια σήμερα, αύριο να είναι κέρδος και αυτό που έχουμε σήμερα, αύριο να μην είναι αρκετό. Αρκεί να μην γινόμαστε άπληστοι, γιατί τότε, όπως λέει και η παροιμία, «όποιος γυρεύει τα πολλά, χάνει και τα λίγα»
  • Πόσο σοφές είναι οι παραδόσεις μας… τι κρίμα που κάποια πράγματα χάνονται χρόνο με το χρόνο.
  • Υπάρχουν όμως και κάποια που μένουν. Και κάποια που νομίζουμε ότι χάθηκαν, απλά έχουν διαφορετική μορφή, όπως τα παιχνίδια των μικρών παιδιών.
  • Θυμάσαι τα δικά μας παιχνίδια; Ήμασταν περισσότερο στην φύση και όχι μπροστά σε έναν υπολογιστή. Αλωνίζαμε με το ποδήλατο όλο το χωριό, έπαιζες ποδόσφαιρο με τις ώρες στην αλάνα, ακόμα και τα κινούμενα σχέδια που βλέπαμε ήταν διαφορετικά.
  • Αυτό σου λέω, ότι σήμερα και κάθε αύριο, θα είναι διαφορετικά τα πράγματα, όχι ότι παύουν να υπάρχουν. Απλά εμείς είμαστε τόσο εγωιστές, που όταν κάτι δεν είναι όπως το ξέρουμε, δεν το αναγνωρίζουμε.
  • Δεν είναι μόνο εγωισμός αυτό. Είναι και φόβος. Όταν κάτι δικό μας παύει να υπάρχει, αυτό σημαίνει ότι και εμείς μεγαλώνουμε και κάποια στιγμή θα πάψουμε να υπάρχουμε. Και είναι τόσο γλυκιά η ζωή…
  • Ναι, είναι πολύ όμορφη. Για αυτό και δεν σταματά ποτέ.
  • Για πες…
  • Να σου θυμίσω ότι σύμφωνα με τον Αϊνστάιν, η ενέργεια δεν χάνεται ποτέ; Ή ότι σύμφωνα με πολλές θρησκείες, ερχόμαστε στη ζωή πολλές φορές;
  • Ναι, εγώ στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν η Κλεοπάτρα.
  • Μην κοροϊδεύεις. Κοίτα μπροστά σου και πες μου τι βλέπεις;
  • Την Ακρόπολη.
  • Που χτίστηκε χιλιάδες χρόνια πριν. Λες ότι κάποιος από αυτούς που ζούσαν τότε, έχει πεθάνει;
  • Ναι αλλά αυτοί έφτιαξαν ολόκληρο μνημείο και έμειναν στην ιστορία. Εμείς τι έχουμε κάνει;
  • Το πιο σπουδαίο. Έχουμε έρθει στην ζωή και συμβάλλουμε στην διατήρηση της. Διάβαζα σε ένα άρθρο στην εφημερίδα ότι σε ένα μέρος του Αμαζονίου ευδοκιμεί μόνο ένα είδος δέντρου και ότι για αυτό το μυστήριο ευθύνονται τα μυρμήγκια, που εκκρίνουν ένα τοξικό δηλητήριο και έτσι εμποδίζουν οτιδήποτε άλλο να αναπτυχθεί. Το φαντάζεσαι; Τα τόσο δα μικρά μυρμηγκάκια, να ελέγχουν την βλάστηση ενός μέρους του μεγαλύτερου βιότοπου στον πλανήτη.
  • Ναι και τώρα θα μου πεις ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Σιγκαπούρη μπορεί να επηρεάσει τον καιρό στην Νέα Υόρκη…
  • Και τι; Δεν το πιστεύεις αυτό; Εδώ το κατσαριδοκτόνο που χρησιμοποιείς εσύ επηρεάζει το κλίμα του πλανήτη, ή το πιο φοβερό, η ενέργεια του μικρότερου σωματιδίου, του ατόμου, είναι τόση που μπορεί να καταστρέψει την γη μετά από μια έκρηξη ατομικής βόμβας.
  • Τελικά είμαστε τόσο δεμένοι;
  • Έτσι πιστεύω. Και καλά θα κάνεις να το συνειδητοποιήσεις και εσύ και όλοι μας. Μόνο έτσι θα κάνουμε όλο και καλύτερα πράγματα. Αν κάθε φορά λέμε, και τι έγινε, δεν πειράζει, τότε πάλι αφήνουμε την συνέχεια μας, μόνο που αυτή δεν θα είναι καλή…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑