Story 2 -Κεφάλαιο 10

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

  • Μμμμμμ, και μετά από την βόλτα στα δέντρα, ξανά στην θάλασσα και στον τουρισμό.
  • Τόσο κοντά και τόσο διαφορετικά αυτά τα δυο μέρη! Εντυπωσιακό.
  • Άλλα πράγματα είναι όμορφα στο ένα, και άλλα στο άλλο. Δεν νομίζω ότι συγκρίνονται. Δεν έχει νόημα άλλωστε.
  • Ναι, είναι σαν αυτή την χαζή ερώτηση που πολλές φορές κάνουν οι μεγάλοι στα παιδιά. Ποιόν αγαπάς πιο πολύ; Την μαμά, ή τον μπαμπά;
  • Αυτό δεν είναι ερώτηση, είναι το πέρασμα από την Σκύλα και την Χάρυβδη
  • Χα, χα, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, αλλά έχεις δίκιο. Ακόμα και αν δεν πνιγείς, ένα κομμάτι χάνεται…
  • Καλά τα πάμε με την μυθολογία βλέπω. Μήπως έχει αρχίσει να μας βγαίνει το κομμάτι μας που κουβαλάει την ιστορία αυτού του μέρους;
  • Μάλλον. Τόσοι αιώνες ιστορίας δεν είναι δυνατόν να μην είναι στα γονίδια μας.
  • Λες αυτό να είναι που καθορίζει τα πιο γενικά χαρακτηριστικά μας; Αυτά που μας προσδιορίζουν σαν έθνος; Η ιστορία;
  • Από μόνη της δεν νομίζω. Γιατί ιστορία έχουν και άλλα κράτη, και άλλοι πολιτισμοί, και έχουμε διαβάσει και ξέρουμε πολλά πράγματα, και θα μπορούσαμε μάλιστα να διαλέξουμε ό,τι μας αρέσει περισσότερο, και να το κάνουμε δικό μας. Ωστόσο δεν γίνεται αυτό. Το βίωμα νομίζω είναι που κάνει την διαφορά. Ακόμα και αν έχει ηλικία 2000 χρόνων.
  • Έτσι που το λες είναι σαν να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από το παρελθόν μας.
  • Όχι δεν το εννοώ έτσι. ‘Ομως ότι κάθε τι που κουβαλάμε και που το έχουμε κληρονομήσει, δεν πρέπει να το απαρνιόμαστε. Είτε αυτό σημαίνει ότι κάνουμε τα πράγματα τελευταία στιγμή γιατί είμαστε έλληνες, είτε ότι έχουμε το ίδιο χρώμα ματιών με την μαμά, ή τον μπαμπά μας.
  • Και αν είναι βαριά η κληρονομιά μας;
  • Τι εννοείς βαριά;
  • Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι βαρύ για τον καθένα. Φαντάζομαι κάτι που δεν το αντέχει και θέλει να το απαρνηθεί. Και δεν εννοώ φυσικά το καστανό χρώμα ματιών.
  • Καταλαβαίνω. Το καλύτερο θα ήταν να μπορούσαμε να εξελίξουμε τα πράγματα και όχι να τα απαρνηθούμε. Άλλωστε δεν νομίζω ότι «κληρονομούμε» περισσότερα από όσα μπορούμε να αντέξουμε. Μάλιστα πολλές φορές οι αντοχές μας είναι αυτές που μπλοκάρουν την εξέλιξη.
  • Πώς την μπλοκάρουν δηλαδή;
  • Οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι για να αντέχουμε. Και προκειμένου να μπλοκάρουμε μια αλλαγή είμαστε ικανοί να αντέχουμε ακόμα περισσότερο. Μόνο όταν πούμε «φτάνει», «δεν αντέχω άλλο» -και να το εννοούμε φυσικά- αλλάζουμε και τα πράγματα γύρω μας.
  • Και πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε φτάσει στο «σημείο βρασμού»;
  • Δεν ξέρω. Για τον καθένα είναι διαφορετικό. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι πάντα φαίνεται. Είτε μέσα από τους άλλους ανθρώπους, είτε μέσα από τα όνειρα μας, είτε από το ίδιο μας το σώμα. Και όσο λιγοστεύουν οι αντοχές μας τόσο αυτό φαίνεται πιο καθαρά.
  • Και αν δεν το καταλάβουμε; Αν δεν το δούμε; Αν δεν μας το πει κανείς;
  • Τότε και αυτό θα έχει κάποιο λόγο που θα γίνεται έτσι. Αυτή η αγωνία θα μπορούσε να ισχύει και για την αντίθετη περίπτωση.
  • Τώρα δεν σε καταλαβαίνω
  • Να νομίζουμε δηλαδή ότι χρειάζεται να αλλάξουμε κάτι και να προσπαθούμε και να μην μας βγαίνει, γιατί απλώς δεν είναι η ώρα του να αλλάξει, ή γιατί η κατεύθυνση μας είναι λάθος.
  • Νομίζω ότι αγχώθηκα. Πρέπει πάντα να είμαστε σε εγρήγορση;
  • Χαλάρωσε. Δεν χρειάζεται να είμαστε σε πανικό, αλλά ανοιχτοί να παρατηρούμε ο,τι συμβαίνει και τι νόημα έχει για μας. Άλλωστε τα πράγματα γίνονται, ή δεν γίνονται για κάποιο λόγο. Έτσι δεν λένε όλοι οι σοφοί? Και αυτός ο λόγος είναι πάντα καλός και έχει και δικό του χρόνο.
  • Αυτό το πιστεύω και εγώ και με ησυχάζει. Με ησυχάζει όμως γιατί ξέρω ότι μπορώ να ακούσω την εσωτερική μου φωνούλα όταν θα μου μιλάει. Αν δεν ήξερα ότι μπορώ να το κάνω αυτό –στον βαθμό που γίνεται κάθε φορά- θα ήμουν πολύ προβληματισμένος.
  • Εσύ θα ήσουν προβληματισμένος και αυτό σημαίνει ότι θα έκανες και κάτι. Πολλοί άνθρωποι όμως δεν προβληματίζονται καν.
  • Ναι, γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι είναι μακριά από τον εαυτό τους. Και είναι τόσο δυνατή αυτή η πραγματικότητα. Θυμάμαι και εγώ πως ήμουν πριν με ταρακουνήσεις…
  • Μάλλον πριν με ταρακουνήσεις εσύ…
  • Ό,τι σου έλεγα ήταν ο κόσμος μου. Δεν υπήρχε τίποτα πέρα από αυτά που σκεφτόμουν και ένιωθα και έκανα…
  • Εγώ πραγματικά φοβήθηκα εκείνη την ημέρα που δεν καταλάβαινα τι μου έλεγες. Μιλούσα μόνη μου μετά και αναρωτιόμουν. Μήπως είμαι υπερβολική; Τι συμβαίνει; Μετά όμως αποφάσισα πως ό,τι και αν ήταν αυτό που ένιωθα έπρεπε να το εμπιστευθώ και ας έβγαινε λάθος.
  • Και ήρθες την άλλη μέρα και δεν με άφησες ούτε ανάσα να πάρω.
  • Ναι καλά, εντάξει ήμουν πιο μελό από ό,τι ίσως ταίριαζε, αλλά το έκανα σκόπιμα. Έλεγα καλύτερα να είμαι λάθος, παρά να έχει, ή να πάθει κάτι. Νομίζω πως μετά δεν θα συγχωρούσα τον εαυτό μου.
  • Αν θες την γνώμη μου καλά έκανες. Το είχα και εγώ πολύ ανάγκη αλλά δεν μπορούσα να το πω έτσι. Και αν ακολούθησα την συμβουλή σου και ζήτησα βοήθεια, το έκανα γιατί αισθανόμουν και εγώ πολύ έντονα ότι ήταν η ώρα να το κάνω. Πόσες φορές δεν μου το είχες πει και πιο πριν.
  • Ναι, είναι αυτό που λέγαμε προηγουμένως, πως τα πράγματα έχουν το χρόνο τους και γίνονται.
  • Είναι και λίγο σαν αυτό που λέει ο λαός, «ό,τι θέλει ο Θεός» και ο Coehlo για την «συνωμοσία του σύμπαντος».
  • Το να αφήνεις τα πράγματα στον Θεό, μπορεί να σημαίνει ότι μοιρολατρείς και ακινητοποιείσαι, ή ότι έχεις τόση εμπιστοσύνη στην ενέργεια του σύμπαντος που δεν χρειάζεται να παραβιάσεις τον χρόνο. Στην μια περίπτωση νιώθεις ανήμπορος, στην άλλη τόσο δυνατός, που κινείς ολόκληρο το σύμπαν.
  • Είναι η ψυχή μας που κάνει την διαφορά. Όταν η πρόθεση και το κίνητρο μας είναι αγνά, τότε «μαγικά» μειώνεται και η προσπάθεια και τα πράγματα γίνονται. Και αυτή είναι η καλή πλευρά της Θείας Δίκης που λέγαμε πριν ότι μας ανταμείβει…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑