Story 2 – Κεφάλαιο 3

 

Θυμηθείτε τι συνέβη στα προηγούμενα κεφάλαια εδώ

 

Τι ωραίο καιρό που έχει σήμερα!

Τι ωραίος καιρός, με δουλεύεις; Αφού κάνει κρύο!

Κρύο είναι αυτό; Σιγά. Το πιο σημαντικό είναι που έχει λιακάδα. Μ΄ αρέσει πολύ όταν ο ήλιος ζεσταίνει έτσι το αυτοκίνητο, με χτυπάει στο πρόσωπο και νυστάζω γλυκά.

Κανόνισε τώρα να κοιμηθείς στην διαδρομή

Όχι, δεν θα κοιμηθώ. Θέλω να την απολαύσω. Να χορτάσουν τα μάτια μου πράσινο και θάλασσα.

Η φύση είναι υπέροχη την άνοιξη, όλα τα χρώματα είναι τόσο ζωντανά, όλες οι μυρωδιές τόσο έντονες…

Όσο υπέροχη και να ‘ναι, εγώ δεν μπορώ. Ανοιξιάζομαι.

Δηλαδή;

Δηλαδή, κάθε που μπαίνει η άνοιξη και ανθίζουν τα τριαντάφυλλα και γίνονται τα απογεύματα ρομαντικά, εγώ πνίγομαι στην πόλη. Με πνίγουν τα πάντα, οι δρόμοι, οι πολυκατοικίες. Θέλω να είμαι στην θάλασσα, αγκαλιά με το ταίρι μου, να με κρατάει σφιχτά και να με φιλάει.

Και τώρα που δεν έχεις ταίρι, θα την βγάλεις την άνοιξη, ή θα την προσπεράσεις;

Προσπαθώ να μην προσπερνώ πια τα πράγματα και ιδιαίτερα τον χρόνο. Έτσι, αυτή την άνοιξη θα ανοιξιαστώ όπως συνήθως, αλλά θα έχω συντροφιά εμένα.

Μόλις προσπεράσαμε ένα αυτοκίνητο. Όταν ήμουν μικρός φώναζα στον μπαμπά να τους προσπεράσουμε όλους και χαιρόμουν πολύ με αυτό.

…………………………

Γιατί δεν μιλάς;

Τίποτα, αφαιρέθηκα για λίγο. Είπες ότι χαιρόσουν και προσπάθησα να θυμηθώ και άλλες χαρούμενες στιγμές.

Στο πορτοκαλί αυτοκίνητο εννοείς;

Όχι, γενικά. Είναι μια σκηνή που θυμάμαι πάντα και σίγουρα θα θυμάσαι και εσύ.

Δώσε μου ένα στοιχείο και άσε με να μαντέψω.

Θα είναι πολύ εύκολο. Μαντολίνο.

Πω, πω, τι γέλιο! Εγώ, εσύ και η μαμά ξαπλωμένη στον καφέ καναπέ και να μας τραγουδάει το μαντολίνο.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι το αστείο έχει αυτό το τραγούδι. Πάντως, τώρα, κάθε φορά που το ακούω συγκινούμαι.

Μάλλον επειδή το έχεις συνδέσει με κάτι τόσο όμορφο και χαρούμενο.

Ναι, θυμάμαι πάντα πολύ ζωντανά και με νοσταλγία αυτή την στιγμή.

Λοιπόν, μόλις επιστρέψουμε σπίτι θα την βάλουμε να μας το τραγουδήσει.

Ναι, καλή ιδέα αυτή. Θα είναι όμως και ο μπαμπάς εκεί.

Ναι, και έτσι, θα έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη σκηνή να θυμόμαστε.

Αχ, χάρηκα τώρα. Για μια στιγμή πήγα να μελαγχολήσω.

Νομίζω πως σε αυτή την διαδρομή χωράνε όλα τα συναισθήματα, ή μήπως όχι;

Έχεις δίκιο. Άλλωστε πώς θα μας μείνει αξέχαστη αυτή η εκδρομή, αν δεν την νιώσουμε.

Τελικά, αυτά είναι που θυμόμαστε, έτσι δεν είναι;

Ποια δηλαδή;

Αυτά που νιώθουμε πιο βαθιά στην καρδιά μας. Αυτά που πονέσαμε, αυτά που χαρήκαμε, αυτά που θυμώσαμε…

Αυτά που ήμασταν εκεί, όχι σώμα και μυαλό, αλλά σώμα, μυαλό και συναίσθημα.

Αυτά που δεν προσπεράσαμε…

 

X.Z.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑