Η αλήθεια του άλλου.

 

     Η αλήθεια του άλλου.

 

“Πες μου την αλήθεια!”

“Αυτή είναι η αλήθεια!”

“Η αλήθεια μία είναι!”

Ψάχνουμε την πραγματικότητα, ψάχνουμε να μάθουμε την αλήθεια, ψάχνουμε να καταλάβουμε τους άλλους στις σχέσεις μας και στις συναναστροφές μας.

Πόσο ειλικρινείς είμαστε; Πόσο είμαστε σε θέση να δεχτούμε την αλήθεια του άλλου, χωρίς να τη φιλτράρουμε με τη δική μας αντίληψη, οπτική, πεποιθήσεις, κριτική ματιά μέσα από το σύστημα αξιών μας;  Κι όταν περνά η αλήθεια του άλλου μέσα από όλα αυτά τα φίλτρα μας, πόσο τελικά ‘αλήθεια’ είναι;

“Θέλω να σε καταλάβω αλλά δε μπορώ!”

Σωστά. Δε μπορείς. Γιατί, για να καταλάβεις χρειάζεται να ακούσεις με όλες σου τις αισθήσεις και με καρδιά ανοιχτή. Χρειάζεται να διώξεις το Εγώ σου και να μπεις στην Αγάπη. Χρειάζεται να θέλεις να επικοινωνήσεις ελεύθερα και πλατιά, να θέλεις να ακούσεις την αλήθεια του άλλου και κάτω από τα λόγια του να έχεις τη διάθεση και την ανοιχτότητα να δεις τον πόνο του, το παράπονο του, τις πληγές του, το δικό σου σφάλμα, τη δική σου ευθύνη, τη λάθος συμπεριφορά σου, όπως και τις προσδοκίες του, τις ελπίδες του και τα πιστεύω του.

“Μα σου εξηγώ! Εσύ δε με ακούς!”

Μήπως η αλήθεια που περιμένουμε να ακούσουμε θα πρέπει να ταιριάζει με τη δική μας για να τη δεχτούμε; Μήπως μέσα από τα βιώματα μας έχουμε αποκτήσει την ικανότητα να δεχόμαστε μόνο τα όμοια μας, ενώ τα διαφορετικά γλυστρούν και πέφτουν στο κενό; Μήπως έχουμε καλλιεργήσει τόσο πολύ το Εγώ μας που έχει κυριαρχήσει στη ζωή μας και στις σχέσεις μας; Μήπως οι σχέσεις που θέλουμε και δημιουργούμε είναι αυτές που τρέφουν και τροφοδοτούν το Εγώ μας και μας κάνουν να νοιώθουμε σπουδαίοι, σημαντικοί; Μήπως αυτές τις σχέσεις εμείς ονομάζουμε αγάπη, φιλία, συντροφικότητα; Σχέσεις με ανθρώπους που δε θα μας προβληματίσουν καθόλου, αλλά θα μας χαϊδεύουν τα αυτιά μας και θα μας επιβεβαιώνουν το ότι αξίζουμε;

“Τελικά, ποια είναι η αλήθεια του άλλου;”

Ας δούμε πρώτα τη δική μας αλήθεια. Πώς δημιουργήθηκε μέσα μας; Ποιές είναι οι πεποιθήσεις που τη διατηρούν; Και τι είναι αυτό που την κάνει μοναδική και υπεράνω της αλήθειας του άλλου;

Κι ας σκεφτούμε το εξής: Η ιδεολογική μας δομή πυροδοτεί την ικανότητα αντίληψης μας και αυτή πυροδοτεί τα συναισθήματα μας. Τα περισσότερα συναισθήματα είναι απάντηση της ικανότητας αντίληψης μας – τι πιστεύουμε οτι είναι αλήθεια σε μια δεδομένη κατάσταση.  Αν η ικανότητα αντίληψης μας είναι λανθασμένη, τότε θα είναι λανθασμένο και το συναίσθημα που προκλήθηκε. Οφείλουμε λοιπόν πρώτα να ελέγξουμε το εύρος της  ικανότητας αντίληψης μας. Και πέρα απ’ αυτή, να ελέγξουμε την αλήθεια της ιδεολογικής μας δομής. Απλά και μόνο επειδή πιστεύουμε κάτι ακράδαντα δε σημαίνει οτι είναι και σωστό. Θα πρέπει να θέλουμε να επανεξετάσουμε αυτά που πιστεύουμε. Κι όσο περισσσότερο ζούμε σύμφωνα με την αλήθεια μας, τόσο περισσότερο τα συναισθήματα μας θα μας βοηθούν να βλέπουμε καθαρά.

Κι αν μπούμε σε μια τέτοια αναζήτηση και επαναξιολόγηση της δικής μας αλήθειας, θα είμαστε σε θέση να αφήσουμε χώρο στην αλήθεια του άλλου να ειπωθεί και να ανθίσει. Μόνο τότε θα μπορούμε να σεβαστούμε τη διαφορετικότητα του και το μοντέλο που έχει ως άτομο για τον κόσμο και θα γίνει πιο κατανοητή η συμπεριφορά του και η αντίδραση του στις καταστάσεις. Και μέσα από μια τέτοια αλληλεπίδραση θα βιώσουμε τη μαγεία της αμοιβαίας εξέλιξης, της συνειδητοποίησης και συνειδητότητας, της ενσυναίσθησης και της συγχώρεσης.  Του άλλου και του εαυτού μας.

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Έλενα Μεταξά Καλοφώνου πατώντας εδώ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑