Συγνώμη παιδί μου

«Με όποια αφορμή και αν ξεκινήσει κάποιος ψυχοθεραπεία, πολλές φορές τα θέματα που διαπραγματεύεται, γυρνούν, ή και συνδέονται με κάποιο τρόπο, με την σχέση που είχε, ή έχει με τους γονείς του. Άλλες φορές η σχέση αυτή είναι το κεντρικό θέμα των συνεδριών, καθώς είναι τόσο σημαντική στην ζωή μας. ο στόχος πάντα είναι η αλλαγή. Ό,τι και αν σημαίνει αλλαγή, στην κάθε ιστορία.

Αυτή η ιστορία αναπλαισίωσης, είναι μια απάντηση, που έρχεται να δώσει ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο ερμηνείας, στο «παιδί» της, που διαπραγματεύεται την δυσκολία του στη σχέση με την «μητέρα» του.

Οι λέξεις παιδί και μητέρα είναι σκόπιμα σε εισαγωγικά. Στη θέση αυτών, καθένας μπορεί να βάλει όποιο πρόσωπο θέλει.»

Χ.Ζ.

 

Συγνώμη παιδί μου

Συγνώμη παιδί μου. Δεν ξέρω αν θα την δεχτείς, ή αν αυτή η λέξη καλύψει το κενό, όμως την λέω ειλικρινά. Από τα βάθη της καρδιάς μου. Και μην νομίζεις ότι την λέω εύκολα. Όχι. Αυτή η συγνώμη έχει μέσα της όλα όσα δεν τόλμησα ποτέ να σου πω.

Συγνώμη παιδί μου που δεν σου έδωσα αυτά που είχες ανάγκη. Όμως δεν μου έμαθε κανείς να αναγνωρίζω τις ανάγκες. Ούτε των άλλων, ούτε τις δικές μου. Έτσι σου έδωσα ό,τι νόμιζα εγώ αναγκαίο. Το φαγητό, τα σιδερωμένα ρούχα, τους καλούς τρόπους. Το μπράβο δεν ήξερα να στο πω, όμως πάντα ένιωθα περήφανη για σένα.

Συγνώμη παιδί μου που δεν ήμουν εκεί για να μου μιλήσεις. Να ξερες πόσο το θελα… Όμως η αλήθεια είναι πως φοβόμουν και ντρεπόμουν μαζί. Φοβόμουν ότι δεν θα ήξερα τι να σου πω, πώς να σταθώ στο πλάι σου και ντρεπόμουν για αυτό. Παρακαλούσα μέσα μου να έχεις καλές φιλίες, γιατί έλεγα, αυτές θα έχει ανάγκη. Εγώ τι ξέρω από την ζωή…

Αυτή είναι η αλήθεια μου παιδί μου. Συγνώμη, μα εγώ δεν ξέρω πολλά από την ζωή. Τουλάχιστον αυτό το ξέρω. Σε άλλη εποχή μεγάλωσα. Εκτός από πολλά πρέπει, δεν έμαθα πολλά περισσότερα. Πίστευα πως ήμουν εντάξει, πώς αυτό ήταν σωστό, μέχρι που έγινα μάνα. Και ήρθαν όλα αυτά τα πρέπει να γίνουν φόβος. Ο πιο μεγάλος ήταν να γίνεις σαν εμένα. Έκανα ό,τι μπορούσα για να μην συμβεί αυτό. Να μην δεθούμε πολύ και μου μοιάσεις, να μην με αγαπάς πολύ και γίνεις σαν εμένα. Έκανα ό,τι μπορούσα ώστε να υπάρχει απόσταση μεταξύ μας, γιατί πίστευα ότι έτσι θα σου ήταν πιο εύκολο να φύγεις. Να ανοίξεις τα φτερά σου, να βρεις το δικό σου νόημα στη ζωή. Φοβόμουν τόσο πολύ μην μου μοιάσεις… ΄

Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ζωή μου, θα είναι να γίνεις διαφορετικός άνθρωπος από μένα. Να πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Να τολμήσεις, να ρισκάρεις, να κλάψεις και να γελάσεις πολύ. Να νιώσεις κάθε συναίσθημα.

Τις στιγμές που βλέπω να μου μοιάζεις, τρομάζω. Συγνώμη παιδί μου. Ξέρω πώς άλλα έκανα εγώ και άλλα σου λέω εσένα. Αυτό έχει πόνο να ξέρεις. Πονάω που δεν ήξερα πώς να κάνω αλλιώς τα πράγματα. Πονάω που πραγματικά πίστευα πώς δεν είχα επιλογές. Μα πιο πολύ πονάω όταν βλέπω εσένα να νομίζεις πως δεν έχεις επιλογές.

Όχι παιδί μου. Δεν σ έκανα για να μου μοιάσεις. Ήθελα να είσαι διαφορετικός άνθρωπος, για να πω και εγώ ότι κάτι καλό έκανα στη ζωή μου. Συγνώμη που διάλεξα αυτόν τον τρόπο. Για μένα ήταν πολύ δύσκολο να ξέρεις. Ήθελα να σε μάθω να έχεις δύναμη, να μην έχεις ανάγκη κανέναν, ούτε καν εμένα.

Αν μπορείς να με κατανοήσεις, ίσως μπορέσεις και να με συγχωρήσεις. Και εγώ τότε ίσως μπορέσω να συγχωρέσω τον εαυτό μου. Νιώθω τον θυμό σου και κατεβάζω τα μάτια για να μην μου ζητήσεις όλα αυτά που δεν ξέρω να σου δώσω. Αποφάσισα, όμως να σου δώσω αυτή μου την αλήθεια και να σου πω ότι σε αγαπώ απέραντα.

Μακάρι να ήταν αλλιώς τα πράγματα.

Μακάρι εγώ να ήμουν αλλιώς.

Ευτυχώς που εσύ είσαι αλλιώς.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑