Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ

Τα σιωπηλά σ’ αγαπώ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σ’ αγαπώ.

Όμορφο και τρυφερό, γελαστό και ταπεινό.

 

Ζούσε μέσα σε καρδιές και σε μαγικές ματιές.

Σε τετράδια, σε βιβλία, και σε χίλια δυο σημεία.

Σε τραγούδια και σε στίχους, σε συνθήματα στους τοίχους.

 

Χαρά κι αγάπη μοίραζε, ποτέ του δεν ησύχαζε.

Πήγαινε εδώ, πήγαινε εκεί και παντού ήταν γιορτή.

 

Όποιος το νιωθε γελούσε, την καρδιά του γαργαλούσε.

Κι όποιος τ’ άκουγε στ’ αυτί, αγαπούσε την ζωή.

Και παντού είχε ειρήνη, καλοσύνη και γαλήνη.

 

Μα σαν πέρασε καιρός, γίναν όλα λίγο αλλιώς.

 

Φασαρία και βιασύνη, είχαν όλοι αντί γαλήνη.

Στάσου λίγο να σου πώ…ένα μόνο σ’ αγαπώ…

Δεν προφταίνω, δεν μπορώ, άλλη ώρα θα ΄μαι εδώ.

 

Άλλες σκέψεις, μα και φόβοι, εμφανίστηκαν στην πόλη.

Έψαχναν τα σ’ αγαπώ, να τα πάρουν από δω.

 

Και κατάφεραν πολλά και τ’ αφήσαν σιωπηλά.

Σε κρυψώνες φοβερές, με κλειδιά μα και φωτιές.

 

Τα σ’ αγαπώ δεν έβγαιναν καρδιές να γαργαλήσουν,

Μα έτρεχαν οι άνθρωποι, τις πόρτες τους να κλείσουν.

 

Δεν μιλούσαν τρυφερά, ούτε μοίραζαν φιλιά.

Τα μάτια τους χαμήλωναν, γύρω τους δεν κοιτούσαν,

κι όλης της γης τις ομορφιές, και αυτές τις προσπερνούσαν.

 

 

Τα είδε ο ήλιος όλα αυτά και τα πε στην σελήνη.

Κι αυτή τα πε στην θάλασσα, να δούνε τι θα γίνει.

Τους άκουσαν και τα βουνά, το κρύο κι ο αέρας,

τα δέντρα όλα κι οι στιγμές, της νύχτας και της μέρας.

 

Και μίλησαν και σκέφτηκαν, μια λύση για να βρούνε,

που τα κρυμμένα σ αγαπώ, απ’ την σιωπή θα βγούνε.

 

Όλοι τους συνεργάστηκαν κι έκαναν συμφωνία,

Το σχέδιο τους ξεκίνησαν, πω πω! τι αγωνία!

 

Ο ήλιος τότε κρύφτηκε, τα σύννεφα φανήκαν,

το κρύο πήρε τσουχτερό και τα πουλιά κρυφτήκαν.

Νιφάδες χόρευαν παντού, στον δρόμο, στον αέρα,

το χιόνι απλωνότανε απ’ άκρη μέχρι πέρα.

 

Όλα ασπρίσανε παντού και όλα στολιστήκαν

με χιόνι αφράτο, μαγικό, που σκόρπισε ηρεμία.

 

Οι άνθρωποι ξαφνιάστηκαν, τα έχασαν στ’ αλήθεια.

Αυτά έλεγαν γίνονται, μόνο στα παραμύθια!

 

Και όλοι βγήκαν για να δουν, το χιόνι τ’ απλωμένο

και σκόνταφταν και έπεφταν κι όλοι πολύ γελούσαν.

 

 

 

Και έτσι όπως έπαιζαν και χαίρονταν και πάλι,

Ένα μικρούλι σ’ αγαπώ, έφυγε απ’ το σκοτάδι.

Και άλλο ένα πιο μετά, κι ύστερα ήρθε κι άλλο,

ωσότου έγιναν πολλά, και ένα πολύ μεγάλο.

 

Και γαργαλούσαν τις καρδιές, που αρχίσαν να ξυπνάνε,

τα μάτια πάλι να λάμπουνε, τα χείλη να γελάνε.

 

Οι άνθρωποι θυμήθηκαν, τι όμορφα που νιώθαν,

όταν τα σ’ αγαπώ ταξίδευαν, σ’ όλης της γης τα μέρη.

 

Αμέσως κοντοστάθηκαν, το χιόνι ευχαριστούσαν,

τον ήλιο και την θάλασσα, τη μέρα και τη νύχτα.

 

Η αγάπη έλαμψε ξανά, νίκησε η αγάπη.

Όλη τη γη αγκάλιασε και όλους τους ανθρώπους.

 

Ένα μικρούλι σ’ αγαπώ, κρύφτηκε κι εδώ πέρα,

μέσα σε τούτες τις γραμμές που διάβασες απόψε.

 

Μες την καρδιά σου βάλε το, για να την γαργαλήσει,

κι άστο μετά ελεύθερο, τον κόσμο να φωτίσει.

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑