Μη φοβάσαι το μετά. Ανάστησε το!

Ζώντας μέσα στον πυρήνα της παγκόσμιας καραντίνας, ακούμε όλους να ασχολούνται με το τι θα γίνει μετά. Οι ειδικοί, ο καθένας στον τομέα του,  καταθέτουν τους δικούς του φόβους ως επιστήμονες. Τρόμος πλανάται πάνω από την Υφήλιο, για συνέπειες που δε μπορούμε ούτε να φανταστούμε, όπως μας λένε.

Είναι τότε, που ακούω μέσα μου φωνές. Του παππού μου, να διηγείται εμπειρίες του από την εποχή που για να θρέψει την οικογένεια του με τα 11 παιδιά είχε φύγει εργάτης στην κατασκευή της γέφυρας του Παναμά. Δούλεψε σκληρά δύο χρόνια και έφερε εδώ όλες τους τις οικονομίες, για να γίνει το μεγάλο κραχ και να χάσουν τα χρήματα όλη τους την αξία. Και να ξαναρχίσει από το μηδέν. Ακόμα, ιστορίες από τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Ακούω και τον άλλο μου παππού, από πλούσια οικογένεια, μεγαλωμένο στο Κάιρο. Ήρθε στην Ελλάδα τότε που έφυγαν από την Αίγυπτο όλοι οι Έλληνες. Ήξερε ξένες γλώσσες, είχε πάει σε πολύ καλά σχολεία και αποφοίτησε από τη Λεόντειο. Με ακίνητα στην οδό Ακαδημίας, με προσωπικό σοφέρ και μεγάλη οικονομική άνεση. Δούλευε στο Χρηματιστήριο όταν άρχισαν  να εκτοξεύονται τα κέρδη. Έπαιξε κι εκείνος. Κι έχασε τα πάντα, στα 23 του. Κι άρχισε από το μηδέν, όχι μόνο να επιζήσει αλλά να δημιουργήσει άλλες συνήθειες, άλλο τρόπο ζωής, σκέψης, επιβίωσης.

Ακούω τον πατέρα μου να μου διηγείται ιστορίες από τον πόλεμο που τον έζησε ως παιδί. Βομβαρδισμένες πόλεις, κατεστραμένα χωριά, πόνος απέραντος. Ακούω τη μητέρα μου, παιδί κι εκείνη τον καιρό του πολέμου στην Αθήνα, να μιλά για πείνα και φόβο, χωρίς να περιμένουν βοήθεια από πουθενά.

Ακούω τις διηγήσεις της πεθεράς μου, όταν ο σεισμός του ’53 στη Ζάκυνθο ισοπέδωσε σε μια στιγμή  όλο το νησί και η φωτιά που ακολούθησε μετά έκαψε τα πάντα.  Έζησε με τον άντρα της και τα μικρά παιδιά τους σε σκηνές του στρατού δύο χρόνια, 3 – 4 οικογένεις μαζί σε μία σκηνή.  Και μετά, πούλησε ό,τι τους είχε απομείνει και ξεκίνησε από την αρχή τη ζωή της οικογένειας της σε ένα υπόγειο δωμάτιο στην Αθήνα, για να δουλέψουν με τον άντρα της και να δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά τους να σπουδάσουν.

Κι άλλες φωνές. Των Ελλήνων από τη Σμύρνη, από τις αλησμόνητες πατρίδες κι από τόσα άλλα μέρη που σε μια μέρα άφησαν τα πάντα κι έφυγαν μετά την καταστροφή.  Για να έρθουν εδώ και να ανακαλύψουν ότι η Ελλάδα που ονειρεύονταν ήταν πολύ ωραιότερη από την Ελλάδα που βρήκαν, όπως αναφέρει ο Κουρμπέτης στην ταινία του ” Πολίτικη Κουζίνα “. Και που ξεκινώντας από το απόλυτο μηδέν, όχι μόνο ξαναστάθηκαν στα πόδια τους αλλά δημιούργησαν περιουσίες και συνετέλεσαν με το έργο τους στην ανάπτυξη του τόπου.

Όλοι μας έχουμε τέτοιες ιστορίες στις οικογένειες μας. Ιστορίες δύναμης. Ιστορίες που  ακούσαμε ως παιδιά,  ιστορίες γραμμένες σε βιβλία, ιστορίες που έγιναν κινηματογραφικές ταινίες και τις βλέπουμε μέχρι σήμερα.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, άλλοι με γνώσεις και άλλοι χωρίς καμμία γνώση,  αλλά με όρεξη για δημιουργία, με αποφασιστικότητα και επιμονή, τόλμησαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να την αναστήσουν. ‘Εφτιαξαν όμορφες οικογένειες, έζησαν και έφυγαν από τη ζωή έχοντας προσφέρει ένα μεγάλο έργο. Την προσωπική τους κατάθεση ψυχής και αγώνα πίστης, αγάπης και ευγνωμοσύνης στη ζωή για την ανάσα που τους χαρίστηκε.

Άνθρωποι απλοί, άνθρωποι ήρωες. Ήταν εύκολη η ζωή τους; Για μας που δε γνωρίσαμε δυσκολίες τέτοιες,  μοιάζει ακατόρθωτη. Για εκείνους, ήταν καθήκον, χαρά, δημιουργία, προσωπικό στοίχημα. Και τα κατάφεραν. Άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Κατάφεραν όμως να ζήσουν με αξιοπρέπεια τη ζωή τους και να φύγουν ικανοποιημένοι για ό,τι άφησαν εδώ.

Τι είναι αυτό λοιπόν που μας τρελαίνει από φόβο τώρα;  Έχουμε λόγο εμείς, με τα σημερινά δεδομένα, να έχουμε τέτοια αγωνία; Άνθρωποι με γνώσεις, με εξυπνάδα, με τόση εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία, με τόσες επιλογές ζωής; Άνθρωποι που έχουμε ταξιδέψει, που σκεφτόμαστε διαφορετικά, που ξέρουμε ξένες γλώσσες, που έχουμε άλλη αντίληψη των πραγμάτων και κριτική σκέψη;

Δες. Μέσα σε μισό  μήνα όλα τα σχολεία στην Ελλάδα κάνουν διαδικτυακά μαθήματα. Στήθηκαν πλατφόρμες, οι οικογένειες απέκτησαν εξοπλισμό, οι μαθητές προσαρμόστηκαν και όλοι οι εκπαιδευτικοί, είτε ήταν εξοικιωμένοι με την τεχνολογία είτε εκπαιδεύτηκαν τώρα, ανταπεξέρχονται και συνεισφέρουν έργο στη νέα πραγματικότητα.

Οι επιχειρήσεις έψαξαν νέους τρόπους εξυπηρέτησης της πελατείας τους,  οι εκκλησίες μεταδίδουν τις λειτουργίες διαδικτυακά, όλες οι παραστάσεις και τα βιβλία, όλη η τέχνη δωρεάν στο διαδίκτυο. Κι όλα αυτά σε χρόνο dt !

Μας φοβίζει μήπως χρειαστεί να ζήσουμε με λιγότερα;  Έτσι κι αλλοιώς, έχουμε προ πολλού χάσει το μέτρο. Το συνειδητοποιήσαμε καλά τώρα που τακτοποιήσαμε τις τουλάπες, το πατάρι, την αποθήκη. Πότε τα μαζέψαμε όλα αυτά τα πράγματα; Τι τα χρειαζόμαστε, αλήθεια;

Μη βιαστείς να με παραξηγήσεις. Δε με χαροποιεί η σκέψη να πρέπει να τα μετράμε όλα. Μάθαμε αλλοιώς εμείς.  Είμαστε, βλέπεις, η γενιά που ζήσαμε σχετικά εύκολα, που δώσαμε άλλες μάχες αλλά όχι με την καταστροφή, που έζησαν οι πρόγονοι μας.

Θυμάμαι τη μητέρα μου. Ήταν άνθρωπος του μέτρου. Στο σπίτι της θα έβρισκες ό,τι χρειαζόσουν αλλά ποτέ δεν είχε κάτι περιττό. Είχε τόσα όσα χρησιμοποιούσε. Κι ένα από κάθε είδος. Ποτέ δεν ψώνιζε παρορμητικά. Είχε ένα καλό φόρεμα, ένα καλό παλτό, ένα καλό ζευγάρι παπούτσια. Ένα καλό τραπεζομάντηλο. Ένα βαζάκι γλυκό. Τα ποτήρια της χωρούσαν σε ένα τουλαπάκι. Πριν σκεφτείς ότι ήταν μίζερη, κάθε άλλο!  Ήταν ένας πολύ χαρούμενος και ήρεμος άνθρωπος.  Απλά δεν νοιάστηκε ποτέ να κάνει κάτι για τη γνώμη των άλλων, για να φανεί, για να της δώσει αξία.

Έδινε η ίδια αξία στη ζωή της, με τα ενδιαφέροντα της, με τα βιβλία της, το τραγούδι της, τα εργόχειρα της, τη διδασκαλία της, το μεγάλωμα των παιδιών της, τη νοικοκυροσύνη της. Δεν την άκουσα ποτέ να παραπονιέται για κάτι, ποτέ να συγκρίνει τη ζωή της με τη ζωή των άλλων, ποτέ να σχολιάζει τι κάνουν οι άλλοι. Κι όταν μας έβλεπε να κάνουμε κάποια υπερβολή σε κάτι, μας έλεγε: “Το περίσσιο χαλάει το ίσιο!”  ή “Παν μέτρον άριστον.”

Τον έχω στ’ αυτιά μου το λόγο της όλο αυτό τον καιρό. Ο αγώνας μας για την απόκτηση του περίσσιου, η απληστία μας μας οδήγησε εδώ που είμαστε αυτή τη στιγμή. Και πραγματικά δε φοβάμαι για το μετά. Θα τα καταφέρουμε μια χαρά. Έχουμε πολλά εφόδια για να δημιουργήσουμε μια αξιόλογη νέα πραγματικότητα και να την φτιάξουμε όμορφη, ποιοτική και ισορροπημένη, εφαρμόζοντας όλα τα μαθήματα ζωής που πήραμε μέσα από το χρονικό διάστημα της καραντίνας. Και τα παιδιά μας, η νεολαία μας, είναι πολύ πιο ικανή και άξια από εμάς, και θα τα καταφέρουν ακόμα καλύτερα.

Αυτή τη στιγμή που όλος ο πλανήτης κάνει restart, είναι η δική μας αποφασιστική στιγμή. Πώς θέλουμε να ζήσουμε από δω και πέρα; Τι δε μας εξυπηρέτησε μέχρι τώρα; Ποιες συνήθειες μας κράτησαν πίσω; Ποιος τρόπος σκέψης και ποιοι φόβοι δημιούργησαν τα προβλήματα που μας έφεραν εδώ; Ποιες συμπεριφορές μας κράτησαν μακριά από τους αγαπημένους μας, μακριά από τον εαυτό μας;

Κι ακόμα πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να ονειρευτούμε. Να δούμε μπροστά μας την ιδανική ζωή για μας. Να την ποθήσουμε και να την πιστέψουμε τόσο πολύ που να βάλει φωτιά σε κάθε μας κύτταρο. Να γίνει η κινητήρια δύναμη που θα μας ξεκολλήσει από τη βολική θέση μας και θα μας ανοίξει το δρόμο για να υλοποιήσουμε το όραμα. Θα μας δώσει την πίστη να προχωρήσουμε και να αφήσουμε τη δική μας χρυσή διαδρομή και έργο σ’ αυτή τη ζωή. Θα μας δώσει τις ιδέες και τον τρόπο για το νέο αύριο.

Ενάντια στο φόβο για το αύριο που πλανιέται γύρω μας, εμείς θα βρούμε καθαρό αέρα με φως και ήλιο που θα φωτίσει τη ψυχή μας. Το χρωστάμε σε μας, στους προγόνους μας, στα παιδιά μας. Το χρωστάμε στη Γη που μας φροντίζει και μας φιλοξενεί. Το χρωστάμε στη ζωή.

Καλή Ανάσταση!

Γιατί ΟΛΟΙ  μπορούμε!

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ:

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑