R-e-s-p-e-c-t !

Υποτίθεται πως ένα από τα πρώτα πράγματα που μας μαθαίνουν σε αυτή τη ζωή, είναι ο σεβασμός. Υποτίθεται πως οι γονείς, από την πολύ μικρή μας ηλικία, στον αγώνα τους να μην μεγαλώσουν τίποτα κακομαθημένα και κακότροπα παιδιά, βήμα-βήμα μας βοηθούν να μάθουμε την έννοια βιωματικά και να την ενσωματώσουμε στη συμπεριφορά μας. Και αργότερα, βέβαια, υποτίθεται πως και στο σχολείο ένα μέρος της διαπαιδαγώγησής μας περιλαμβάνει τις «μεγάλες» έννοιες, παρότι από μία ηλικία και μετά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να «παρέμβεις» σε ήδη διαμορφωμένες προσωπικότητες που κινούνται με βάση όσα ήδη ξέρουν.

Παρόλα αυτά, έχω πλέον τη βεβαιότητα ότι κάτι έχει πάει πάρα πολύ λάθος στο συγκεκριμένο ζήτημα. Όλοι μιλούν για σεβασμό, όλοι γκρινιάζουν ή ακόμα και καταγγέλλουν την πλήρη απουσία του σε διάφορες συμπεριφορές γύρω τους, ανεξαρτήτως περιστάσεων. Αν δεν σε έχει «λιβανίσει» συνταξιούχος ή συνταξιούχα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς γιατί δεν του δίνεις τη θέση σου να κάτσει, ανακράζοντας πως έχει χαθεί πια ο σεβασμός από τη νεολαία, ακόμα και αν εσύ επιστρέφεις μετά από 12ωρη βάρδια ορθοστασίας, δεν έχεις ζήσεις τον απόλυτο εξευτελισμό. Λες και η θέση σου είναι ο Σιδερένιος Θρόνος. Και δεν έχεις παρά να υποστείς και το walk of shame μέχρι να κατέβεις στη στάση σου.

Οι ενδείξεις σεβασμού δεν αποδεικνύουν απαραίτητα ότι η έννοια έχει αφομοιωθεί. Μεταξύ μας πες την αλήθεια: Πόσες φορές δεν μίλησες στον πληθυντικό σε ανθρώπους που δεν είχαν καταφέρει να κερδίσουν το σεβασμό σου και πόσες φορές δεν παραχώρησες τη θέση σου μόνο και μόνο για να μην υφίστασαι την γκρίνια; Ο σεβασμός έχει να κάνει με το πώς συμπεριφέρεσαι όλη μέρα, κάθε μέρα, σε όλους τους ανθρώπους και τα πλάσματα γύρω σου και σε όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι μόνο κανόνες καλής κοινωνικής συμπεριφοράς που καθόλου δεν τους υποτιμώ, γιατί και από αυτούς παρατηρείται σημαντική έλλειψη, αλλά τουλάχιστον αυτοί είναι φτιαγμένοι για να μένουν στην επιφάνεια των σχέσεων και να ρυθμίζουν κατά ένα μέρος την καφρίλα.

Πάντως η μεγαλύτερη ασέβεια είναι να θεωρείς ότι έχεις δικαίωμα να παρεμβαίνεις στις ζωές των άλλων, έτσι απλά γιατί μπορείς, προκειμένου να αποκομίσεις κάτι. Δεν έχει σημασία για τίνος τη ζωή μιλάμε. Μπορεί να είναι η ζωή του φίλου σου, του συντρόφου σου, του συζύγου σου, ακόμα και η ζωή του παιδιού σου. Το να θεωρείς ότι, για τον οποιονδήποτε λόγο, έχεις το δικαίωμα να «βάλεις το χεράκι σου» στην πορεία του άλλου, χωρίς να υπολογίζεις τις επιπλοκές που αυτό μπορεί να έχει, γιατί εσύ «ξέρεις» ή γιατί εσύ κάτι θα κερδίσεις ή γιατί εσύ θες να το διασκεδάσεις ή γιατί εσύ κάποιο καπρίτσιο σου θα ικανοποιήσεις, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως η λέξη σεβασμός σε προσπέρασε στη στροφή και ούτε που σε ακούμπησε.

Respect – fully yours  και με όλη μου την εκτίμηση.

Έρση

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Ερση Βασιλεία πατώντας εδώ!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑