Σκόρπιες Σκέψεις…

Σκόρπιες σκέψεις μέσα απο την ιστορία του Παιδιού και το Βουνού…

Διαβάστε περισσότερες ιστορίες μέσα από το Παιδί και το Βουνό πατώντας εδώ!

 

“…κουράστηκα να μου κλεβουν τις ιδέες και να τις οικειοποιούνται…κουράστηκα να δημιουργώ και να μην λαμβάνω την αναγνώριση που μου αξίζει” , είπε το Παιδί στον Μεγάλο Σοφό με την απογοήτευση και την απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

“Αυτή η αίσθηση του ψυχικού βιασμού, όταν ενώ έχω αφιερώθει με όλη μου την ψυχή στην προσφορά στην ομάδα, τη σύνθεση νέων ιδεών & δρόμων , έρχεται κάποιος και προσπαθεί με το έτσι θέλω να βάλει το όνομα του στο δικό μου δημιούργημα, είναι κάτι που ακόμα και σήμερα, έστω και αν έχει επαναληφθεί εκατοντάδες φορές, κάθε φορά πονά το ίδιο.

Ολος αυτός ο ενθουσιασμός, ο οραματισμός και η συνθετική ικανότητα καταρρέει και τη θέση τους καταλαμβάνει η απογοήτευση και η αδιαφορία για τη συνέχεια…

Ο διχασμός είναι μεγάλος μέσα μου. Από τη μία η ορμή της εκδίκησης που θα με κάνει ίδιο με εκείνους, από την άλλη η μη αντίδραση για λόγους ανωτερότητας, η οποία όμως μέσα μου αντηχεί ως ήττα… Δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω, ίσως θα είναι καλύτερα να τα παρατήσω Σοφέ και να αποδεχτώ ότι νικήθηκα κατά κράτος….“, είπε το Παιδί ενώ η πίεση των στιγμών ήταν εμφανής στο πρόσωπο και τα δάκρυα που εδώ και λίγη ώρα κυλούσαν επάνω σε αυτό.

Τα εξωτερικά του δάκρυα είχαν αφεθεί στους νόμους της βαρύτητας, ενώ τα εσωτερικά του δάκρυα νότιζαν τη σκόνη από τον ανεμοστρόβιλο που ανακάτευε τα μέσα του και την αγκάλιαζε μέχρις ότου βαριά να κατακαθίσει στον πυθμένα, υπακούωντας σε άλλους νόμους πιο απρόβλεπτους.

Ο Σοφός ατάραχος με το γνωστό βλέμμα της ηρεμίας ανακάτευε αργά αλλά σίγουρα το φαγητό μέσα στο τσουκάλι και όσο το έκανε έδινε στο Παιδί τον χρόνο που χρειαζόταν για να τακτοποιήσει την αναταραχή που ένιωθε μέσα του ενώ ανακάτευε μεθοδικά το φαγητό…

Όταν ήρθε η ώρα μίλησε: ” …αυτό το φαγητό που μαγειρεύω είναι μία συνταγή που καθόρισε την πορεία ενός ολόκληρου λαού. Γιαυτό έγιναν πόλεμοι και άνθρωποι πέθαναν… Η ιστορία του χάνεται στα βάθη του χρόνου όμως αυτό που δεν έχει χαθεί είναι ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε και αυτός είναι με τη νοστιμιά του να μπορέσει να φέρει τα πάνω κάτω και να αλλάξει τη ροή της ιστορίας… Μπορεί να μην θυμόμαστε το όνομα του εμπνευστή του όμως η κληρονομιά του έμεινε στη μνήμη όλων για πάντα…

Σκέψου πως θα γινόταν αν ήσουν χαρούμενο και γιόρταζες το γεγονός ότι κατέχεις το δώρο να γεννάς τόσο σπουδαία πράγματα που κάποιοι θα μπούν στον κόπο και το ρίσκο να εκτεθούν για να βάλουν το όνομα τους σε αυτά?

Σκέψου πόσο σημαντικό δώρο έχεις και τι αναγνώριση είναι για εσένα κάποιοι να θέλουν τόσο πολύ αυτό που εσύ δημιουργείς.

Σκέψου τι τους οδηγεί σε αυτή την πράξη και πόσο στενάχωρα αισθάνονται να μην μπορούν να δημιουργήσουν οι ίδιοι…

Τέλος πως θα ήταν αξιοποιούσες προς όφελος σου όλο αυτό για να επηρεάσεις τον κόσμο προς αυτό που εσύ θεωρείς σωστό?

Το κτύπημα του ποδιού της πάπιας στο νερό μπορεί να χάνεται μετά απο μερικές στιγμές, αλλά τα κύμματα που αυτό προκαλεί στην επιφάνεια του νερού, διαρκούν για πολλές περισσότερες στιγμές…

Στην αγαπημένη σου ιστορία του Τζάκ και της Φασολίας κάποιοι λένε ότι ο Τζάκ δεν επιλέχθηκε τυχαία απο τον ξένο που του έδωσε τα φασόλια… επιλέχθηκε γιατί θα τα χρησιμοποιούσε για να κάνει καλό στην ανθρωπότητα…. 

Όταν αισθάνεσαι ότι γίνεσαι θύμα των άλλων μέσα από την οικειοποίηση της δουλειάς σου, να θυμάσαι 3 πράγματα: ότι εσύ το επιτρέπεις, ότι σε μία μάχη 2 εγωισμών ο “χαμένος” είναι ο πραγματικός νικητής και ότι κάποιες φορές χρειάζεται να παραστήσουμε τους μωρούς για να επηρεάσουμε τους πραγματικούς μωρούς που πιστεύουν ότι μπορούν να μας παραπλανήσουν γιατί είμαστε μωροί…κάποιοι εκεί έξω στον κόσμο το αποκαλούν και ηγεσία, αλλά οι τίτλοι δεν είναι η ουσία…” ,είπε ο Σοφός.

Το Παιδί πλέον ήταν διαφορετικό μέσα του, η συνειδητοποίηση του μεγαλείου του μοιράσματος δεν μειωνόνταν από την συμπεριφορά των άλλων ίσα ίσα μεγάλωνε διότι πλέον το Παιδί μοίραζε όλα όσα δημιουργούσε σε όσους τα είχαν πραγματικά ανάγκη!

Πως να ήταν άραγε να μην έχεις έμπνευση? Πώς θα ήταν άραγε να μην μπορείς να δημιουργήσεις? Πως θα ήταν άραγε να περιμένεις από τους άλλους καρτερικά να περισσέψει κάτι για εσένα?

“Σίγουρα για εμένα θα ήταν στενάχωρο…”, σκέφτηκε το Παιδί βάζοντας στιγμιαία τον εαυτό του στη θέση των άλλων…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑