Πυγολαμπίδες

Ο Μίλτος Πασχαλίδης λέει στις «Περσείδες»

«Στο μπράτσο η μέρα χάραξε με πείσμα κι αντοχή
δυο κρίνα φεγγαρόλουστα που φύτρωσαν στην πέτρα
μη μου ζητάς να σ’ αρνηθώ, ζωή μου και πληγή,
μέχρι να μου τελειώσουνε τα βέλη στη φαρέτρα.»

Και αναρωτιέμαι…
Τι γίνεται όταν τελειώνουν τα βέλη?
Που πάει η αγάπη?

 

Δάσος…νεράιδες…αμαζόνες…πυγολαμπίδες.

Σηκώνομαι αξημέρωτα. Έχω ακονίσει τα βέλη μου από το προηγούμενο βράδυ. Τα έχω επαλείψει με αρωματικά έλαια. Όλα έτοιμα. Έχω κάνει τόση προπόνηση στο σημάδι…νιώθω σίγουρη. Το πεδίο είναι έτοιμο. Περιμένω να φανείς. Κάτι ακούω από μακριά…βλέπω τη σκιά σου. Τεντώνω το ακόντιο, ρίχνω το βέλος μου. Σε πέτυχα! Το νιώθω! Ένα κομμάτι της καρδιάς σου τώρα θα είναι δικό μου…

Πλησιάζω. Έχεις εξαφανιστεί. Τα ίχνη σου είναι φανερά, μα εσύ άφαντος. Κάπου κρύβεσαι. Δεν πειράζει, θα σε βρω.

Εχθές οι πυγολαμπίδες φίλες μου, έστησαν χορό πάνω από το κεφάλι μου. Φώτιζαν τη σκέψη και την αγάπη από την καρδιά μου, όσο σκεφτόμουν εσένα. Σ’ έχω χάσει. Καιρό έχεις να φανείς. Από τότε που με πλήγωσες με εκείνο το κοφτερό βέλος. Τότε που μου είπες να φύγω… Μα που να πάω καρδιά μου; Τα δικά μου βέλη γράφουν το όνομα σου και είναι ποτισμένα με αγάπη. Τα δικά σου…αφήνουν σημάδια…το βλέπω κάθε πρωί που ξυπνώ. Είναι εκεί για να σε θυμίζει…

Έχει περάσει καιρός. Αναρωτιέμαι τι λάθος έκανα στο μαγικό φίλτρο και δεν έπιασε. Οι φίλες μου οι πυγολαμπίδες μου λένε πως όταν ήσουν μικρός σου δώσανε να πιείς ένα μαγικό αντίδοτο, για να σωθείς από ένα δηλητήριο. Μόνο που αυτό σου έδωσε αντισώματα για όλα τα φίλτρα. Ακόμα και για τον έρωτα και για την αγάπη. Τώρα καταλαβαίνω…

Βλέπω ξανά τις πληγές μου. Θαρρείς και έγιναν περισσότερες…

Σε νιώθω. Είσαι κάπου κοντά. Αποφασίζω να σηκωθώ και να σε ψάξω. Το σημάδι στο πόδι μου είναι ακόμα εκεί. Κάποιες φορές όταν το βλέπω νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά. Προχωρώ στο δάσος. Ακόμα σε νιώθω. Να! Εκεί είσαι. Τώρα σε βλέπω καθαρά. Γυρνάω το χέρι στην πλάτη να πιάσω ένα βέλος. Έχω φτιάξει ένα νέο φίλτρο. Περιέχει πιο πολύ υπομονή, πιο πολύ αγάπη, ακόμα περισσότερη λαχτάρα και χαρά. Δεν γίνεται να έχεις αντισώματα για όλα… κάτι από αυτά θα πιάσει… Μα τι έγινε; Που πήγαν τα βέλη μου; Πότε τελείωσαν; Σε βλέπω να μακραίνεις. Καθώς γυρνάς βλέπω για πρώτη φορά το σημάδι από το ένα και μοναδικό βέλος μου που τελικά σε πέτυχε…

 

Έχω μείνει άοπλη. Το μαγικό μου φίλτρο είναι άθικτο στο μπουκαλάκι του. Όλη η υπομονή, η αγάπη, η ομορφιά, η προσμονή, η λαχτάρα, η χαρά, όλα όσα χώρεσαν είναι μέσα εκεί. Και εγώ…άοπλη. Δεν έχω πια τρόπο να σου τα δώσω. Τι θα το κάνω τώρα το φίλτρο; Απορροφήθηκα τόσο πολύ στο να το φτιάξω που δεν πρόσεξα πως μου τελείωσαν τα βέλη. Δεν γίνεται να το δώσω αλλού πυγολαμπίδες μου… έχει τ’ όνομα του πάνω…

 

Μια πυγολαμπίδα ήρθε πάνω στο πόδι μου. Και μια άλλη στην καρδιά μου. Φάνηκαν πάλι τα σημάδια μου. Όλα τα κοψίματα από τα αιχμηρά σου βέλη. Κάποτε τ’ αγαπούσα όλα και ας πονούσαν. Τώρα θα ΄θελα να είχα τρόπο να τα γιατρέψω…

Η πυγολαμπίδα φίλη μου, πήρε αυτή μου την επιθυμία και κάθισε πάνω στο φίλτρο. Φώτισε και τα δυο. Τότε κατάλαβα…Αγαπημένη μου…πόσο δίκιο έχεις…

Το άνοιξα προσεκτικά. Σταγόνα σταγόνα έριξα πάνω στις ρωγμές μου. Άλλαξαν χρώμα με τον καιρό. Έγιναν χρυσαφένιες και εγώ πιο δυνατή…

Ξέρω ότι κάποια στιγμή δεν θα θυμάμαι τι χρώμα είχαν πριν…

 

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την Χρυσούλα Ζερβού πατώντας εδω!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑